ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

Σε όλη τη διάρκεια του αντιμνημονιακού αγώνα,  το πρόταγμα το οποίο κυριάρχησε, υπήρξε ο αγώνας για την αναδιανομή του πλούτου και την εθνική μας ανεξαρτησία.  Σε αυτόν τον αγώνα, πολλές δυνάμεις έχουν δώσει το παρόν, από τη δική της οπτική γωνία καθεμιά.  Σε κάποιες από τις δυνάμεις αυτές κυρίαρχο είναι το αίτημα για εθνική ελευθερία και σε άλλες το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Το πρώτο όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το δεύτερο, διότι δεν υπάρχει έθνος χωρίς το λαό του. Συνεπώς, το πρωταρχικό αίτημα, όπως γράφω εδώ και δύο χρόνια, είναι η συνέχιση, η επιβίωση πλέον καταρχήν, του ελληνικού λαού. Χωρίς αυτήν, η κοινωνία μας κινδυνεύει να αυτοκατασπαραχθεί μεταξύ των συγκρουόμενων τμημάτων της τα οποία θα αναδυθούν μέσα από την οικονομική κρίση, και επάνω στο έδαφος της δημογραφικής διάλυσης. 

Η αναδιανομή του πλούτου και η δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους, είναι, σύμφωνα με την ιστορική πείρα, τα μόνα μέσα για την υποδαύλιση και τη συντήρηση της προόδου μιας κοινωνίας. Η αναδιανομή, είναι ακόμα πιο επιτατική διότι ο πλούτος που συσσωρεύθηκε μέσα από τη διοχέτευση του χρήματος σταδιακά από το λαό στους ολίγους, συνδυάστηκε με πολλές από τις πιο ανήθικες επιχειρηματικές πρακτικές παγκοσμίως, ακόμα και με όσους ελεύθερης οικονομίας. Η έκταση της αναδιανομής στην Ελλάδα, οφείλει να είναι τέτοια  που να ξεπεράσει τα ελληνικά και να αγγίξει τα παλιότερα σκανδιναβικά υψηλά, ώστε να μην είναι απλά προσχηματική αλλά βαθιά δίκαιη. Τέτοιου τύπου αναδιανομή, δεν προτείνεται από κανένα κόμμα ή κίνημα εκτός από την αριστερά και τις δυνάμεις (και σημαντικές μη αριστερές ανάμεσά τους) οι οποίες επιλέγουν να συμμαχήσουν με την αριστερά για την πραγματοποίηση μιας νέας φορολογικής πολιτικής.

Επίσης, η πολιτική του Μνημονίου, η βαθύτατη διαφθορά και η έλλειψη πολιτικής και κοινωνικής παιδείας, έχουν οξύνει στη χώρα το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας, και την οδηγούν καθημερινά στον αυταρχισμό, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην οικονομική φεουδαρχία και στην καταπάτηση του Συντάγματος. Για τη δικαιολόγηση αυτών των αυθαιρεσιών, το αυταρχικό κράτος καπηλεύεται  άπληστα το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων, υποσχόμενο ασύστολα   περιπέτειες στη μεσογειακή μεθόριο και αποσιωπώντας τις απλές λύσεις του μεταναστευτικού, για να αναπαράγει στη θέση τους το μίσος, και να χωρίσει το λαό σε «σοσιαλιστές- ¨φιλοέποικους¨»  και σε «νεοφιλελεύθερους- ¨εθνικά ακέραιους¨». 

Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική: Η εθνική ανεξαρτησία, και η ενεργειακή αυτάρκεια, δεν μπορούν να λυθούν στο πλαίσιο συμμαχιών με τις δυνάμεις που επέβαλαν το μνημόνιο, αλλά με την επαναδιαπραγμάτευση όλων αυτών των σχέσεων, με βάση το συμφέρον αποκλειστικά του ελληνικού λαού.   Ο  ¨ήπιος¨ ρατσισμός,  και η ¨ήπια¨ εξόντωση των προσφύγων -φιλοξενούμενων του τόπου μας,- ¨στα σιωπηλά¨,  θα διαλύσουν ηθικά το λαό μας και θα τον οδηγήσουν σταδιακά στον απολυταρχισμό. Για το λόγο αυτό, τις δραστικές και απλές λύσεις που θα λυτρώσουν προς τη σωτηρία και την ευημερία χιλιάδες απόκληρους και θα ανακουφίσουν τη χώρα από την ανθρωπιστική κριση, πρέπει να τις διαπραγματευτούν πολιτικές δυνάμεις με βαθειά ανθρωπιστική και δημοκρατική νοοτροπία. Επίσης, οι δυνάμεις αυτές θα πρέπει να είναι ελεύθερες από τις εξαρτήσεις και δεσμεύσεις προς το διεθνή παράγοντα, οι οποίες θα επιτρέψουν να ασκηθεί η δέουσα πολιτική και οικονομική πίεση, μέσω των ευρωπαϊκών και διεθνών οδών, προς τις χώρες εκείνες οι οποίες αποτελούν τους προηγούμενους σταθμούς των κυκλωμάτων της δουλείας και του πόνου.

Τέλος, στο ζήτημα της ονοματοδοσίας του γειτονικού κράτους της ΠΓΔΜ, είναι προφανές ότι οι δυνάμεις του Μνημονίου, πιέζουν για λύση σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Μαζί με τη θαρρετή στάση απέναντι στις πολιτικές των δανειστών μας,  γίνεται προφανής  η ανάγκη η διαπραγμάτευση του ονόματος, να ξεκινήσει από νέα αφετηρία, με γνώμονα την ενημέρωση του γειτονικού λαού σχετικά με την αληθινή,  απολύτως σεβαστή και πολύ παλιά, μη μακεδονική του καταγωγή, και την δημιουργία εκπαιδευτικών και πολιτιστικών σχέσεων που θα δείξουν στους δυο λαούς ότι ο ένας δεν αποτελεί φυσικό εχθρό του άλλου.

Ως όνομα, πιστεύω ότι μπορούμε να οδηγηθούμε μακροπρόθεσμα, στην αποδοχή μιας άλλης λύσης,  χωρίς το όνομα Μακεδονία στο όνομα του γειτονικού κράτους, διότι το όνομα Μακεδονία συσκοτίζει την αληθινή ιστορία και την αρχαία κληρονομιά  του μικρού γειτονικού λαού της Κεντρικής Βαλκανικής.  Επίσης, στην άμεση ιστορική περίοδο που διανύουμε, η απόδοση οποιασδήποτε εκδοχής του ονόματος Μακεδονία στο γειτονικό κράτος, ενδέχεται να ¨δικαιώσει¨, ως ¨επιτυχία¨ τον σωβινιστικό ναρκισσισμό της ηγεσίας του ως των ¨Αρείων πολεμιστών  της Βαλκανικής¨,  και να δημιουργήσει  εκεί προϋποθέσεις για νέες περιπέτειες, με άλλους στόχους αυτή τη φορά.  

Η νέα λύση,  θα μπορούσε να λάβει υπόψη της ότι στο γειτονικό κράτος ανήκει, ως 2 νότιες, μη εκτεταμένες, επαρχίες ,  ένα μικρό τμήμα της ιστορικής (αρχαίας) Μακεδονίας, αλλά μεγάλο μέρος της βόρειας κοιλάδας του Αξιού. Ονομάζεται όμως μόνο κατά τον ίδιο τρόπο που στην Ελλάδα, στην Τουρκία και στη Βουλγαρία, ονοματοδοτείται μια επαρχία με το όνομα Θράκη,  από τους αρχαίους Θράκες, γεωγραφικά και μόνο, η οποία δεν σχετίζεται με το συνολικό όνομα του κράτους. Το όνομα αυτών των 2 επαρχιών, θα μπορούσε να έχει τιμητική πολιτιστική αξία για το γειτονικό λαό, κατά τον ίδιο τρόπο που έχει τιμητική πολιτιστική αξία η ονοματοδοσία ¨Αθήνα¨ σε πόλεις της αμερικανικής ηπείρου.  Με τον τρόπο αυτό, τα ιστορικά τραύματα μεταξύ των δύο λαών μπορούν να επουλωθούν σταδιακά και μία εποχή φιλίας να ξεκινήσει. 

Μεμονωμένα πρόσωπα, αδιαμφισβήτητης ακτινοβολίας, βαθύτατης κοινωνικής ευαισθησίας και σεβαστής αναλυτικής σκέψης υπάρχουν αναμφισβήτητα και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα αντιμνημονιακά σχήματα και συμμαχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, είτε δεν πολιτεύονται, είτε προάγουν διαφορετικές στρατηγικές λύσεις για το εσωτερικό πρόβλημα της πατρίδας μας.  Σε αυτές τις λύσεις, υπάρχουν πάρα πολλά θετικά στοιχεία, τα οποία δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια μελλοντική συνεννόηση.

Επειδή η Ενωτική Κίνηση αποτελεί έναν αυτοδύναμο πολιτικό πόλο, ο οποίος συνδυάζει ισόρροπα την αναλυτική προσέγγιση των εθνικών προβλημάτων, με την κοινωνική ευαισθησία και την ακρόαση πολλών πολιτικών φωνών οι οποίες επιθυμούν αληθινή δημοκρατία, αποφάσισα να τη στηρίξω στις ερχόμενες εκλογές.  Η ελληνική κοινωνία, για ακόμα μια φορά, καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην αληθινή δημοκρατία,  η οποία βασίζεται στη λαϊκή βούληση - ισονομία και σε εναλλακτικές που καταργούν τη δημοκρατία μέσα από την οικονομική και μορφωτική ανισότητα.  Σε αυτή την επιλογή, όλοι οι πολίτες, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, αριστεροί, ελευθεριακοί, συντηρητικοί ή προοδευτικοί, μπορούμε να συγκλίνουμε μέσα από το διάλογο και την ανταλλαγή ιδεών. Αυτή η αλληλεπίδραση,  και η πνευματική ποιότητα, είναι τα στοιχείο που, προσωπικά, ξεχώρισα στην Ενωτική Κίνηση και στη δράση της και για αυτό πιστεύω ότι αξίζει υποστήριξης στις ερχόμενες εκλογές.  Η συμμαχία με το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε ένα κοινό,  Ενωτικό Μέτωπο, ενισχύει αυτή την ελπίδα του λαού μας για μεγαλύτερη ελευθερία και για κοινωνική δικαιοσύνη, σε μια αληθινά ανεξάρτητη πατρίδα.

Σε όλη την ιστορία της σύγχρονης πολιτικής, στις κρίσιμες στιγμές, οι πολίτες με προέλευση το κέντρο, τους φιλελέυθερους και τους ανένταχτους δημοκράτες, συμμάχησαν πάντα με τα κόμματα και τα κινήματα που ενδιφέρθηκαν πρώτα και κύρια για τη ζωή και την υγεία των πολιτών. Με συνείδηση της τόλμης που απαιτεί η σύγκλιση, αποφάσισα να στηρίξω ενεργά αυτή την πρωτόγνωρη και για αυτό βαθύτατα ελπιδοφόρα προσπάθεια.

Γιώργος Θωμαϊδης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ 

ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

Αγαπητέ Αλέξη,

 Είμαι γιατρός στο ακριτικό νησί της Λέρου και συνομήλικός σου,

 Η τοπική κοινωνία και το Ψυχιατρείο όπου εργάζομαι, ζουν τις δραματικές συνέπειες της ασυδοσίας της πλουτοκρατίας και –πλέον- και της εγκατάλειψης της ελληνικής μεθορίου από το κράτος. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το εθνικό ζήτημα δένει απόλυτα με το κοινωνικό – και για αυτό αποφάσισα να σου γράψω.

 Στις προεργασίες για τις επόμενες εκλογές, τέθηκε –και δεν έχει λυθεί- το ζήτημα της διεύρυνσης του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, πέρα από το Κέντρο, προς ανένταχτους αντιμνημονιακούς πολιτικούς, όπως ο Σ. Παπαθεμελής, ο Κ. Ζουράρις και ο Ν. Μαριάς. Για τους κυρίους Ζουράρι και Παπαθεμελή, γνωρίζω περισσότερα διότι καταγόμαστε από την ίδια πόλη και θα αναφερθώ σε αυτούς κύρια και εμβληματικά για αυτόν ακριβώς το λόγο. Εκτιμώ πάρα πολύ και τον κ. Μαριά, και η παραίνεση που θα κάνω αφορά φυσικά και στη δική του συμμετοχή.

 Η πιεστική άρνηση μερίδας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Σ. Παπαθεμελής και ο Κ. Ζουράρις επειδή είναι ¨εθνικιστές¨, αποτελεί στρατηγικό σφάλμα για το αντιμνημονιακό κίνημα, αναθεωρήσιμο όμως. Όπως ακριβώς κάποτε, την περίοδο της ¨χλιδής¨, οι πατριωτικές αναφορές θεωρήθηκαν ¨ντεμοντέ¨ ( αλλά τώρα όχι), έτσι ακριβώς και τώρα, σε μια κρίσιμη στιγμή και για την αυτόχθονα κοινωνία αλλά και για τους φιλοξενούμενους της, η έλκυση τμήματος του φιλελεύθερου κόσμου μέσα από μια ευρύτερη συνεργασία για το κίνημα είναι απολύτως αναγκαία.

Αυτή τη στιγμή το διακύβευμα είναι σχεδόν αποκλειστικά η ελληνική κοινωνία- υπό την έννοια ότι οι Βαλκάνιοι μετανάστες την έχουν εγκαταλείψει διωγμένοι από την κρίση και οι μετανάστες από την Ασία βιάζονται να διαφύγουν επίσης από αυτή. Μικρή σημασία έχει το πώς κανείς θα προσδιορίσει ακριβώς την ελληνική κοινωνία, αλλά μεγάλη το αν νοιάζεται για αυτή και τη συνέχισή της, άρα και τη συνέχιση του εσωτερικού διαλόγου σε αυτή. Άλλωστε, από το αν αυτή η κοινωνία θα μετασχηματιστεί σε μια ταγματασφαλήτικη νεοφιλελεύθερη φεουδαρχία ή θα δημιουργήσει μια ευημερούσα δημοκρατία, θα κριθεί και το πως θα φερθεί και σε όσους τύχει να εξαρτηθούν ή να διέλθουν από αυτή.

Κανένα πλέγμα ιδεών (με την εξαίρεση ποινικών αντιλήψεων όπως οι ναζιστικές και οι φασιστικές ιδέες και ληστρικών όπως οι νεοφιλελεύθερες απόψεις οι οποίες απορρίπτονται εξαρχής), δεν είναι τόσο άρτιο ακόμα , ώστε να αποκλείει εκλεκτικές συνεργασίες σε κοινή βάση. Αντίθετα, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ πιεστική για να αμφισβητηθεί. Τόσο ο κ. Παπαθεμελής, όσο και ο κ. Ζουράρις, υπήρξαν κριτικοί του συστήματος σε εποχές που ο ΣΥΝ καθηλωνόταν από τις εσωτερικές του διαμάχες – και το πλήρωσαν για αυτό.

 Ο κ. Ζουράρις, επιτέθηκε στις πολιτικές των νεοφιλελεύθερων ιδρυμάτων του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα την εποχή που αυτό στιγματιζόταν ως ¨εθνικισμός¨ και ¨συνωμοσιολογία¨. Ο κ.Παπαθεμελής, υπήρξε ο μόνος Έλληνες πολιτικός που τα έβαλε ευθέως –με διαπρύσιο ζήλο ομολογουμένως- με το κύκλωμα της νύχτας, και υπήρξε ο μόνος που χτυπήθηκε από αυτό με τόσο μένος την εποχή που κανείς δεν τολμούσε να πει το αλλού αρκούντως λογικό: Ότι δεν είναι δυνατόν να δουλέψεις φυσιολογικά, εάν πίνεις ως τις 06.30 το πρωϊ και ότι ουδέποτε στη λαϊκή κουλτούρα μας το ξενύχτι κράτησε μέχρι τις 6 το πρωϊ κατά τις ημέρες της εργασίας. Για να μη βιαστεί κανείς να το καταλογίσει αυτό ως αδιανόητο συντηρητισμό, μπορεί να πάει μια βόλτα μέχρι την Ολλανδία, την μεσογειακότατη Καταλονία ή τη Βόρεια Ιταλία. Και, τελικά, δεν μπορείς να διαγράψεις έναν άνθρωπο ούτε για ένα λόγο παραπάνω, ούτε για το πώς θα ρυθμιστεί τελικά ένα ωράριο.

 Ούτε ο χριστιανικός οικουμενισμός του κ. Παπαθεμελή, ούτε το νεοελληνικό στίγμα του κ. Ζουράρι αντιφάσκουν προς τον διεθνικό αριστερό λόγο: Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται πάρα πολύ στον πρώιμο χριστιανικό μήνυμα και για να υπάρχει διεθνισμός και πολυπολιτισμός, πρέπει να υπάρχουν στοιχειακά οι τοπικοί λαϊκοί πολιτισμοί που θα αλληλεπιδράσουν, όχι ένα άμορφο ή χαλαρά αμερικανικό πολιτιστικό σχήμα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται την διαρροή ¨κοσμοπολιτών¨ ψηφοφόρων προς τη ΔΗΜΑΡ της κ. Δραγώνα και της κ. Ρεπούση εξαιτίας των κ. Παπαθεμελή και Ζουράρι, τότε θα έπρεπε μάλλον να θυμίσει, σε όλους τους τόνους, τα εξής: Ούτε η Λευκή Γενοκτονία των αυτοχθόνων Πομάκων της Θράκης με την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία τους από την κ. Δραγώνα συνιστά κοσμοπολιτισμό, ούτε σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα θα έγραφαν στ α σχολικά βιβλία ότι οι Εβραίοι ¨συνωστίζονταν¨ στις ράγες του Άουσβιτς.

 Όσον αφορά στο όνομα της ΠΓΔΜ, αλλά και στην εθνική συνείδηση των κατοίκων της θα θυμίσω τα εξής: Οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά πάνω στις διεθνώς αναγνωρισμένες αλήθειες και στον τοπικό πολιτισμό τους. Ο γειτονικός μας λαός πιθανώς έχει, ένα μέρος του τουλάχιστον, μια δική του ταυτότητα, με τη δική της λαϊκή ιστορία, μουσική και τέχνη. Δεν του χρειάζονται τα παραληρήματα του Μακεδονισμού, τα οποία κιβδηλώνουν το παραδοσιακό όνομα της κοιτίδας του, της κοιλάδας του Αξιού, το οποίο αυθαίρετα οι Οθωμανοί ενσωμάτωσαν σε μια ¨Μακεδονία¨ πιθανώς και με την καθοδήγηση των δυτικών ιμπεριαλιστών.

 Ούτε ο γειτονικός μας λαός είχε ανάγκη να γίνει άθυρμα στα χέρια του κάθε σταλινικού και μετασταλινικού σφυροκοπήματος, από το 1925 ως το 1990, για να αποκτήσει μια δική του κοιτίδα. Ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς, σημαίνει ειλικρίνεια, όπως θα έλεγε ο Γ. Κορδάτος. Η αφυψηλού, χωρίς επίπτωση στις μάζες κοινωνική κριτική που καθήλωσε τον ΣΥΝ στο 3% για χρόνια, πρέπει αναθεωρηθεί και προς την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής: Να σπάσει τα δεσμά και τους φόβους απέναντι στα εθνικά ζητήματα, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της.

Στο ζήτημα του δημογραφικού, η επίπτωση της δημογραφικής γήρανσης και της συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, είναι πιο εμφανής από ποτέ στην έκπτωση της πνευματικής και οικονομικής ζωής και στην αδρανοποιητική επιρροή των μεγάλων ηλικιών στο πολιτικό σκηνικό. Το ότι άνθρωποι όπως ο κ. Ζουράρις και ο κ. Παπαθεμελής μίλησαν για την ανάγκη να στηριχθεί η μητρότητα, σε ποιο ακριβώς σημείο αντιφάσκει με το πρόταγμα της Αριστεράς για στήριξη της μητρότητας –έγγαμης ή άγαμης- στο χώρο της εργασίας;

 Το άνοιγμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στους κ. Παπαθαμελή και Ζουράρι, απαιτεί τόλμη: Όχι την τόλμη του πολιτικάντη, αλλά την τόλμη αυτού που επιδιώκει την ηγεσία. Όσο το ριζοσπαστικό κίνημα δεν πείθει τον ελληνικο λαό ότι θα εγγυηθεί τη συνέχεια της εθνικής αυτονομίας και θα φερθεί με στρατηγική πρακτική και τόλμη στα διεθνή ζητήματα, τόσο θα χάνει την απήχησή του σε μείζον μέρος του λαού. Οι ψυχολογικές ερμηνείες αυτού του φαινομένου είναι απλές: αναπάντεχα πολλοί πολίτες, θέλουν να ζήσουν πρώτα ως Έλληνες και κατόπιν ευπορότεροι. Αυτή η στάση, δεν δείχνει εμπάθεια, αλλά στάση ζωής και συχνά και γενναιότητα: και για αυτό, θα είναι κρίμα να αφεθεί σε χώρους οι οποίοι δεν θέτουν το ζήτημα της αναδιανομής και –χειρότερα- να ωθηθεί να εκφυλισθεί ακόμα δεξιότερα ή απλά να παραμείνει στη ΝΔ.

 Οι μέρες είναι πάρα πολύ λίγες και η αναγκαία τόλμη μεγάλη. Εάν όμως ευοδωθεί, μπορεί αυτή η χώρα να αλλάξει.

 Σκέψου το, και κάνε μια πρόσκληση.

Η ευκαιρία είναι μεγάλη για τον τόπο, αλλά και για σένα τον ίδιο.

 Με πολλές ελπίδες, από τη Λέρο,

 Γιώργος Θωμαϊδης,

Ειδικευόμενος Ψυχιατρικής

 Συγγραφέας

Ναι, οι Έλληνες, είμαστε ώριμοι για μια Ειρηνική Επανάσταση.

Υπάρχουν πολλοί στη χώρα μας, που είτε φοβούνται την έννοια Επανάσταση, είτε λεν πως είμαστε ακόμα ανέτοιμοι ως κοινωνία.

Καταρχήν, Επανάσταση, σε μια σύγχρονη κοινωνία, δεν σημαίνει την έκλυση ακατάσχετης βίας: Το αντίθετο, μπορεί να είναι απολύτως ειρηνική ή ασήμαντου ρίσκου, όπως ήταν η (περιορισμένων στόχων και χρόνου αλλά επιτυχής στον αρχικό στόχο) αντίδραση κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σηάτλ (θα μιλήσω για αυτή παρακάτω). Μπορεί να είναι απολύτως αναίμακτη, όπως το 1843 ή το 1909 στην Ελλάδα ή και το Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917 στη Ρωσία (εκεί η όποια αντίσταση υπήρξε και στις δυο περιπτώσεις αποτέλεσμα μη εμπλεκόμενων αρχικά παραγόντων). Επίσης, με ελάχιστη δράση υπήρξε και η Γαλλική Επανάσταση και εκεί υπήρξαν άλλοι παράγοντες που επέδρασαν κατόπιν.

Η σημερινή Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό όπως το 1909 ή το 1843, δεν αποτελεί κέντρο της διεθνούς σκηνής και μια από τα κάτω αλλαγή της πολιτικής εξουσίας σήμερα, εννοώ σε λίγες ώρες, θα ήταν αναγκαστικά ευρέως πολιτικού φάσματος και δεν θα δημιουργούσε σχεδόν καμμία ραγδαία αλλαγή στο υπόλοιπο κρατικό λειτουργικό σύστημα της χώρας. Όσο εκτεταμένη αναδιανομή πλούτου και ΜΜΕ και εάν επιχειρούσε, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, ανάμεσά τους και το μέγιστο μέρος του ένστολου πληθυσμού, μόνιμου και κληρωτού, θα ήταν μαζί της: Στην Ελλάδα, η αντεπανάσταση δεν έχει κοινωνικό υπόβαθρο.

Σχετικά με το χαρακτήρα των Ελλήνων,λέγεται ότι ακόμα δεν είμαστε αρκετά φτωχοί ή αρκετά ηθικοί για να κινηθούμε ριζοσπαστικά: Και όμως, η Επανάσταση είναι κάτι το οποίο συνήθως γίνεται από ατελείς ανθρώπους, εμάς, αλλά οι ευεργετικές της συνέπειες φαίνονται μακροπρόθεσμα.

Πάντοτε, σε όλη την ιστορία, οι επαναστάσεις ξεκίνησαν από μικρές ομάδες, οι οποίες κινητοποίησαν ευρύτερες ομάδες, με βάση πιο απτά ζητήματα.

Ούτε επίσης η Επανάσταση γίνεται από τέλειους ανθρώπους. Το ότι κάποιος καταπατάει το νόμο για τα αυθαίρετα, δε σημαίνει πως δεν μπορεί να επαναστατήσει για το ψωμί των παιδιών του. Αντίθετα, τα παιδιά του δεν θα ευαισθητοποιηθούν ποτέ για το περιβάλλον, εάν δεν έχουν ψωμί να φάνε.

Στην Αμερικανική Επανάσταση, το ζητούμενο ήταν η ανεξαρτησία, όμως το πρώτο μαζικο αίτημα υπήρξε το "καμμία φορολογία χωρίς αντιπροσώπευση".

Στη Γαλλική Επανάσταση, αυτό που μαζικοποίησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, ήταν η χρήση από την Τρίτη τάξη της Γαλλικής Συνέλευσης (που συγκαλούσε ο Βασιλιάς), του επιχειρήματος της λαϊκής πενίας κατά των φεουδαρχών.

Στη Ρωσική Επανάσταση, η οποία ανέτρεψε τον τσάρο και έγινε αρχικά τον Φεβρουάριο, το πρώτο αίτημα ήταν η λήξη του πολέμου και κυρίως του λιμού που μάστιζε τη χώρα. Η παράβλεψη αυτού του αιτήματος και μια ακόμα ήττα, κινητοποίησε μεγαλύτερες μάζες λαού προς το ριζοσπαστικότερο κέλευσμα του μπολσεβικικού κόμματος, και πύκνωσε τις τάξεις του.

Δυστυχώς σε κάθε χώρα, τα υλικά κίνητρα αφυπνίζουν τελικά το πιο εφησυχασμένο ή τρομαγμένο ή ελεγχόμενο τμήμα του πληθυσμού. Αυτά καθορίζουν την ένταση της Επανάστασης σε συνδυασμό με την προετοιμασία της σε μικρές η μεγάλες ομάδες. Η δυστυχία όμως δεν αρκεί από μόνη της, αλλά δεν είναι και απολύτως αναγκαία: Εξαρτάται πάντα και από το βαθμό πολιτικής συνειδητότητας των ατόμων: Πάρα πολλοί μεγάλοι ηγέτες και ήρωες επαναστάσεων, ήταν άνθρωποι που άφησαν την τεχνητή άνεση και πήραν το μέρος του λαού.

Στη σημερινή Ελλάδα, η δυστυχία μπορεί να μην έφθασε στο κόκκαλο, αλλά η πληροφορία διαδίδεται πιο συχνά από ποτέ. Αυτό φυσικά δεν κάνει απολύτως σίγουρη την άμεση Επανάσταση, αλλά κάνει καταρχήν πολύ πιθανή την έμπρακτη κατάργηση των συμφωνιών που ψηφίζονται(όσο ακόμα θα αντέχουν...)τυπικά.

και ένα σύγχρονο, πρακτικό παράδειγμα:

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, το οποίο ξεκίνησε με απλά e-mail, διαδόθηκε παγκόσμια και μέσα σε έξι μήνες πέτυχε να μην ψηφιστεί το σχέδιο που προέβλεπε την υπαγωγή -στην ουσία- των κρατών στη... Δίκαιο Εταιρειών.

Οι άνθρωποι που το δημιούργησαν δεν ήταν ούτε τέλειοι, ούτε πάντα πλήρως συνειδητοποιημένοι, ούτε απόλυτα οργανωμένοι και δέχτηκαν και μεγάλη διείσδυση από διάφορους ανθρωπιστές τοκογλύφους. Πέτυχαν όμως κάποιους από τους στόχους τους, τόσο τότε όσο και κατόπιν. Και αυτό, χωρίς -στις χώρες κλειδιά του αρχικού κινήματος όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία- να είναι άμεσα ορατή η φτώχεια. Κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα και με μεγαλύτερη ομοιογένεια και πολιτική διάρκεια.

Και, το πιο σημαντικό, ενώθηκαν ολοκληρωμένα μέσα από ένα σχετικά χαλαρό δίκτυο επαφών (όπως το σημερινό ελληνικό κίνημα) και οριστικά μπροστά στο χώρο που γινόταν η διάσκεψη που θα υπήγε τα κράτη στο Δίκαίο Εταιρειών.

Μιλώντας πάντοτε για την ειρηνική δύναμη της πορείας και του όγκου εκατομμυρίων πολιτών, απόψε, το Ελληνικό Κίνημα, θα έχει μπροστά του τη Βουλή και μπορεί να την πολιορκήσει. Η πράξη είναι απολύτως νόμιμη, διότι όχι μόνο το Σύνταγμα απαιτεί τη δράση των πολιτών όταν παραβιάζεται η ζωή των ίδιων και των υποσιτιζόμενων παιδιών τους, αλλά και διότι, ακόμα και αυτό το ατελέστατο Σύνταγμα, έχει κταπατηθεί τόσο από το Μνημόνιο 1, όσο και από το Μνημόνιο 2 αλλά και από τη διαδικασία δημιουργίας της οντότητας με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό απολύτως ξένο προς τη λαϊκή ετυμηγορία.

Ανάμεσα στους πολίτες, θα υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα τόσο μεγάλης επιρροής, όπως ο Μ.Θεοδωράκης ή ο Μανώλης Γλέζος, που μπορούν πιθανώς, να υπερβούν -απολύτως ειρηνικά- τις (τυπικές ίσως πια-μένει να φανεί) ενστάσεις των αστυνομικών και να οδηγήσουν το λαό σε μια ειρηνική εκκένωση (ή μη προσέλευση, από την έκπτωτη συστημική και συστημίζουσα πτέρυγα της Βουλής) και κατόπιν σε οικειοποίηση του χώρου από το λαό και ανάρρηση μιας πρώτης επιτροπής, από σοβαρούς εκπροσώπους όλων των κινημάτων, για την απελευθέρωση μας από τους εχθρούς μας.

Η ώρα έχει ήδη φτάσει.

Η Ελλάδα μπορεί να ξυπνήσει τη Δευτέρα, εάν έχει αποκοιμηθεί από τους πανηγυρισμούς του λαού μας, ελεύθερη και οι λαοί όλου του κόσμου με απέραντη ελπίδα.

Παρέμβαση στον προβληματισμό για το μεταναστευτικό στην Ευρώπη

Το κείμενο αρχικά γράφτηκε ως ενημερωτική -και όχι αντιθετική- παράγραφος στο άρθρο του κ. Ν. Χρυσόγελου
"Μπορεί να λύσουμε το μεταναστευτικό χωρίς να κατανοήσουμε τις αιτίες που οδηγούν στη μετανάστευση";
http://ecogreensnikoschryso.blogspot.com/2011/11/blog-post_16.html

Θα ήθελα να κάνω μια συμπληρωματική -όχι αντιθετική- παρέμβαση στο άρθρο σας:

Η μετανάστευση δημιούργησε ευκαιρίες, και επίσης άλλαξε -ριζικά συχνά- και τη μορφή των πολιτισμών που συνάντησε.

Ας φανταστούμε μια φυλή Ινδιάνων του Αμαζονίου, οι οποίοι ζουν στον δικό τους βιότοπο. Σε αυτή την περιοχή, είτε έρθουν άλλοι Ινδιάνοι, είτε έρθουν Ευρωπαίοι, θεωρείται αυτονόητο πλέον πως οι Ινδιάνοι της περιοχής, δεν πρέπει να περιοριστούν, διότι ενδεχομένως θα σωβήσουν ως κοινότητα. Το ίδιο θα ίσχυε -στη σύγχρονη ομογενοποιητική κοινωνία- και για τους Ρομά της Ελλάδας, εάν δεν διαφυλαχθούν οι κοινοτικές τους δομές, ώστε να υπάρχει ταυτόχρονα με την εξωτερική αλληλεπίδραση και ισχυρή ενδοκοινοτική ζωή.

Η σημερινή Ελλάδα, όσο και εάν αυτό φαίνεται απίστευτο, είναι σε παρόμοια κατάσταση, λόγω της δημογραφικής κατάρρευσης που έχει ολοκληρώσει η οικονομική κρίση: Εάν μόνο 300.000 άνδρες* μετανάστες από την Ασία** νομιμοποιηθούν στην Ελλάδα και κάνουν οικογένειες με μια γυναίκα από τον τόπο τους, με το ρυθμό γεννητικότητας που έχουν (3-4 παιδιά ανά ζευγάρι αναπαραγωγικής ηλικίας) θα παράγουν τόσα παιδιά, όσα τα ενήλικα ζευγάρια Ελλήνων αναπαραγωγικής ηλικίας, οι οποίοι έχουν γεννητικότητα 0,9-1,2.

Αυτό στην πράξη σημαίνει πως, εφόσον η ροή συνεχιστεί (κάτι πολύ πιθανό εφόσον δημιουργηθούν μεγάλοι πυρήνες υποδοχής), πως η χώρα θα μετατραπεί πολιτιστικά. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι:

Μπορεί μια κοινωνία να υποστεί αυτό το μετασχηματισμό είτε βραδέως είτε απότομα; Υπόψιν πως, οι οικονομικές συνθήκες αλλά και οι έξωθεν επεμβάσεις, έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά αρνητικά δραστικές στο παρελθόν, ακόμα και για λαούς ίδιας γλώσσας και σύνθεσης (π.χ. μεταξύ Βόσνιων, Κροατών, Σέρβων κλπ) ή σε χώρες με μακρά παράδοση συμβίωσης.

Σημειώνω τέλος πως, όλα τα μοντέλα συμβίωσης στο Δυτικό κόσμο, έχουν βασιστεί σε πολύ χαμηλές αναλογίες "μη ιθαγενών" πληθυσμών (από 3% ως 9%) κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, ακόμα και μετά την συνεχιζόμενη αποχώρηση των μεταναστευτικών πληθυσμών από τη Βαλκανική.

* Το 95% των μεταναστών από την Ασία στην Ελλάδα είναι άντρες, οπότε δεν ισχύει το σύνθημα των ακροδεξιών ότι... ήρθαν για να εποικήσουν τη χώρα.

** Το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών από τη Βαλκανική, έχει ήδη αναχωρήσει ή αναχωρεί για τις χώρες προέλευσής του.

Γιώργος Θωμαϊδης
http://www.facebook.com/profile.php?id=1071257292
giorgosthomaidis@hotmail.com

Υ.Γ.: Σε καμμία περίπτωση δεν δέχομαι πως αυτή η κατάσταση των δυσκολιών συμβίωσης είναι μόνιμο γνώρισμα της ζωής των λαών- όμως ισχύει σε σημαντικό στον παρόντα χρόνο και στόχος πρέπει να είναι να ξεπεραστεί. Ούτε επίσης θεωρώ πως, το λιγότερο, δεν υπάρχουν δυνατότητες για εργασία των μεταναστών στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, ώστε να γυρίσουν στις χώρες τους με αξιοπρέπεια. Όπως επίσης θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό τον καίριο σημείο του άρθρου, ότι η μετανάστευση πρέπει να αντιμετωπιστεί στις κοιτίδες και στις διαδρομές της: Μόνο τότε η κίνηση των ανθρώπων θα γίνεται επειδή το θέλησαν και όχι επειδή αναγκαστηκαν.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Στον (σε μένα άγνωστο ως χθες) Δημήτρη Κοτζαρίδη*


Υπάρχει μια κρίσιμη, μοναδική στιγμή, που ο άνθρωπος μένει μετέωρος μπροστά στα γεγονότα. Εκείνη την ώρα, συνειδητοποιεί πως η ευκαιρία να αλλάξει την κατάσταση του, βρίσκεται στο πόσο ψύχραιμα θα δει την εικόνα. Από την κορύφωση των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα και την Απεργία, πριν λίγες μέρες, αυτό που έμεινε στη μνήμη, δεν ήταν ούτε οι συγκρούσεις, ούτε η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Ήταν, ότι για πρώτη φορά, φάνηκε πως τα κόμματα και τα κινήματα, δεν ήταν αόρατα, αλλά, παρόλες τις εντάσεις, όλα μαζί.

Την αρχή, έκανε μια επιφανειακή εικόνα, όχι μόνο τώρα, αλλά ολόκληρη τη διετία της απογοήτευσης:

ΚΚΕ κατά ΣΥΝ. ΣΥΝ κατά ΚΚΕ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατά ΚΚΕ και ΣΥΝ. ΣΥΝ και ΚΚΕ κατά ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σπίθα κατά Ε.ΠΑ.Μ., Ε.ΠΑ.Μ. κατά Σπίθας και ΕΛΕ. ΑΡΔΗΝ κατά Σπίθας και Ε.ΠΑ.Μ., ΑΡΔΗΝ, Σπίθα, ΕΠΑ.Μ. εναντίον ο ένας του άλλου. Αγανακτισμένοι κατά όλων και όλοι κατά Αγανακτισμένων. Όλοι επίσης μέσα στους Αγανακτισμένους. Η επιδερμική εικόνα, ενισχύθηκε αρχικά μέσα στη χρονιά:

Έγιναν λάθη. Ειπώθηκαν πολύ σκληρά λόγια. Φασίστες, Κουκουλοφόροι, Ρατσιστές, Σταλινικοί, Αμερικανοκίνητοι, Προδότες, Εθνικιστές, Κρυπτοϊσλαμιστές, Αντισημίτες, Φιλοσκοπιανοί, Κρυπτοσωβινιστές, όργανα του καπιταλισμού, Αυταρχικοί. Από όλους εναντίον όλων, κατά περιόδους. Από μέλη κατά ηγετών, από ηγέτες κατά μελών, από ομάδες κατά άλλων ομάδων. Κόσμος ¨παρθένος¨ στα αριστερά κινήματα, αλλοτροιώθηκε, παθιάστηκε, κάναμε λάθη, έγιναν απότομα τολμήματα. Μέλη των κινημάτων όλοι, βρεθήκαμε , ανέτοιμοι συχνά, να εισπράττουμε την ανάγκη πάρα πολλών πανικόβλητων ανθρώπων για λύση- ποια λύση; Άλλοι τότε, μέσα στα κινήματα, αντέδρασαν παράτολμα, άλλοι συγκρούσθηκαν, άλλοι υπερβάλλαμε. Άνθρωποι πληγώθηκαν, υπολήψεις θίχθηκαν, άνθρωποι απομακρύνθηκαν, αλλά όλοι επίσης ξαναγύρισαν στην προσπάθεια, έστω και χωρίς πολιτική δέσμευση σε ένα χώρο. Μήπως, όλα λοιπόν μετρηθήκαν και βρεθήκαν ελλιπή;
Όχι. Βρεθήκαμε να κολυμπούμε όλοι, σε μια κατάσταση για την οποία κανείς ψυχολόγος δεν είχε πείρα, διότι κάθε κοινωνία είναι μοναδική, ακόμα και στα δεινά της. Καμμία υπάρχουσα εμπειρία δεν ήταν ικανή να προβλέψει τις δυνατότητες ούτε να εκτιμήσει τις συνθήκες. Τα λάθη ήταν αναπόφευκτα, διότι ήταν καλά μελετημένη η στιγμή που η κοινωνία δέχτηκε το πλήγμα.

Τώρα όμως, υπάρχει η πείρα, και η αισιοδοξία που δίνει αυτή η γνώση, είναι πιο σημαντική από την όποια κάπως άσχημη ανάμνηση. Ο αιφνιδιασμός έληξε. Η ψυχική πίεση, έληξε στο πεδίο της κατανόησης και τώρα περνά στην χώρο της δράσης που δεν περιμένει άλλο. Και αυτό, είναι ολοφάνερο, στο ότι κάθε απογοήτευση χαλύβδωσε τα φρόνημα των μελών των κινημάτων, και κορυφώθηκε αυτές τις ημέρες.

Εκεί λοιπόν, στη δράση, όλα μπορούν πρέπει να ιδωθούν από την αρχή, γιατί η δράση στοχεύει στο μέλλον και ευοδώνεται μόνο από τα θετικά του ανθρώπου. Στη δράση, το Χ κόμμα δεν είναι η μετενσάρκωση κανενός επάρατου παρελθόντος. Το κόμμα Ψ δεν είναι οι εθνοκαταστροφικοί υπερσυναισθηματικοί της ΕΕ. Η ένωση Ζ δεν είναι τα κακομαθημένα πρώην παιδιά του Χ. Ο τιτάνας Α δεν είναι ο αυταρχικός νεοεθνικιστής πατερναλιστής. Ο μαχητικός σοφός Β δεν είναι ο οξύτατος, απροσάρμοστος νεόκοπος της Αριστεράς. Ο ακαδημαϊκός Γ δεν είναι ο συμβιβαστικός οικονομολόγος. Ο ακτιβιστής Θ, δεν είναι ο αιώνιος, πολυλόγος αντάρτης. Το κόμμα Λ, δεν είναι το παράρτημα των αμερικανικών ΜΚΟ στην Ελλάδα. Το κίνημα Δ, δεν είναι ο ανεύθυνος, μόλις στερημένος από την ευζωϊα του άμαθος πληθυσμός.

Όλα αυτά, είναι φυσιολογικές ψευδαισθήσεις, που γέννησαν η αγωνία για το λαό μας, η πίεση των περιστάσεων και η ιδίως η άγνοια του ενός για τον άλλο.

Για κάποιο λόγο, που δεν έχει να κάνει με ομαδοποίηση, όλοι εσείς είστε ίδιοι για τον καθημερινό πολίτη: διότι, παρά τις όποιες εποχές του παρελθόντος, είστε οι μόνες πολιτικές ομάδες στην Ελλάδα που προειδοποιήσατε για την επερχόμενη κρίση και σταθήκατε δίπλα στους δυστυχισμένους.

Τώρα, που ήρθε η ώρα της ενέργειας και του μέλλοντος, αυτά που μπορούν να δημιουργήσουν το αύριο έχουν μόνο σημασία: Το ΚΚΕ είναι το κόμμα με στελέχη αποφασισμένα να μην συμβιβαστούν και ένα κόσμο ικανό ακόμα, στην εποχή της ιδιοτέλειας, να πεθάνει για τα ιδανικά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έφερε την ανάγκη για ανθρωπιά στο κέντρο της πολιτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το κόμμα που φιλοξενεί ορισμένους από τους πιο δημόσια αποδεκτούς αναλυτές της Ελλάδας. Ο Μίκης Θεοδωράκης, είναι ένα ιερό τέρας του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, με τεράστια αντανάκλαση στον πνευματικό κόσμο. Ο Δημήτρης Καζάκης, είναι ο άνθρωπος που έζευξε τη λέξη εθνικός απελευθερωτικός αγώνας, με την ανάλυση της απάτης και της οικονομικής ανισότητας στα Κινήματα. Ο Κ. Λαπαβίτσας, είναι η ψυχή της προσπάθειας, που έπρεπε να γίνει, για Λογιστικό έλεγχο του Χρέους, έστω και μόνο για να ξεγυμνωθεί η άρνηση των κομμάτων του συστήματος (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) να στηρίξουν την πρόταση. Ο Γ. Καραμπελιάς, είναι ο ακαταπόνητος αγωνιστής για μια αριστερά ελληνική όσο και ελευθεριακή. Οι Οικολόγοι, εκπροσωπούν τη συνείδηση ενός λαού, που ανακαλύπτει ξανά την τεράστια φυσική κληρονομιά του. Τέλος, οι Αγανακτισμένοι, αποτελούν μια μοναδική εκδήλωση αυθορμησίας, η οποία, σε όλη τη χώρα, δημιούργησε ελπίδα για πάρα πολλούς ανθρώπους.

Ξέχασα πολλούς από την Αριστερά: Τον Μανώλη Γλέζο, τους υπόλοιπους 11 από τους 13 που υπογράφουν την έκκληση ενότητας της Αριστεράς και των Κινημάτων, το Άρμα Πολιτών, την Σ. Σακοράφα ως εμβληματικό πρόσωπο, το Μέτωπο Αλληλλεγγύης και Ανατροπής, και όσους άλλους αυτή τη στιγμή ξεχνώ.

Ξέχασα επίσης, όσους φιλελεύθερους Έλληνες θα χαιρέτιζαν μια κίνηση αλλαγής στην πατρίδα μας, όσους ανθρώπους αγαπούν το ελληνικό έθνος, σοσιαλιστές, ανένταχτους, ακόμα και ένα μέρος της Εκκλησίας, το οποίο ζει κάθε μέρα τον πόνο που γεννά η τεράστια ταξική αδικία. Αυτές οι δυνάμεις, προσδοκούν ένα σχήμα αξιόπιστο, βασισμένο στη σύμπνοια των δρώντων κινημάτων, για να δώσουν, χωρίς πολιτική φιλοδοξία, τη δική τους πνοή στον κοινό αγώνα. Χιλιάδες νέοι περιμένουν πάντα να μετάσχουν σε μια τέτοια επική προσπάθεια. Εκατοντάδες Bloggers έχουν έτοιμες τις δεξαμενές της γνώσης και του πνεύματος, για να γεμίσουν εθελοντικά το διαδίκτυο και να κερδίσουν τον πόλεμο της πληροφορίας. Θα ιάσετε επίσης, μέσα από την προοπτική, ένα μεγάλο μέρος των εκατομμυρίων νέων που τώρα πλανώνται, άστεγοι και απελπισμένοι, ανάμεσα στους παραισθητικούς, πλαστικούς αντικατοπτρισμούς του συστήματος και στα κελεύσματα για λυτρωτική ¨επιθετικότητα¨. Τέλος, σαν κατακλείδα, αναρίθμητοι καλλιτέχνες, επιστήμονες, επαγγελματίες και υγιείς, ιδίως μικροί και μεσαίοι (αλλά όχι μόνο) επιχειρηματίες και παραγωγοί, θα προσφέρουν κοινωνική επιρροή και προσωπική βοήθεια, ιδίως στις τοπικές κοινωνίες. Διότι για όλους αυτούς, η επιλογή είναι ανάμεσα στην απογοήτευση, τη φτώχεια και τη μιζέρια ή σε μια Ελλάδα περισσότερο ελεύθερη και με κοινωνική δικαιοσύνη.

Αναρωτηθείτε, ποιο κύμα ενθουσιασμού θα σαρώσει την κοινωνία και πόσα όνειρα γενεών, θα λάβουν μορφή σε μια μονάχα στιγμή ενότητας. Όλα τα ζητήματα, το ευρώ, η παύση πληρωμών, η σχέση με την ΕΕ, τα εθνικά θέματα, η εξωτερική πολιτική, μπορούν να λυθούν, με δημοψηφίσματα και στο χρόνο, με μια προϋπόθεση: Την αλλαγή πολιτικής και την αλλαγή του τρόπου ενημέρωσης του λαού. Για αυτά, προϋπόθεση είναι να υπάρξει ελπίδα, που είναι το μόνο χώμα όπου πάνω του καρποφορεί η ελευθερία.

Για κανένα λόγο μην αναλωθείτε, στις επιμέρους συμμαχίες και μην μπείτε στον πειρασμό να δοκιμάσει κάθε συμμαχία τις δυνάμεις της χωριστά στις εκλογές, ώστε κατόπιν να ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση. Αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει, για εκατομμύρια πολίτες στη κοινωνία μας και θα σας στιγματίσει για πάντα, με εξουσιολαγνεία και ιδιοτέλεια. Στα μάτια πάρα πολλών εξωτερικών παρατηρητών, το γεγονός ότι συμπορευθήκατε, με όλες τις αντιθέσεις, στην Μεγάλη Απεργία, είναι πολύ πιο σημαντικό από τα επιμέρους γεγονότα. Ο λαός μας, δεν είναι μόνο έθνος ατιμωρησίας: Είναι και έθνος που γνωρίζει την ανοχή και εκτιμά τον αληθινά συνειδητοποιημένο άνθρωπο, ιδίως επάνω στην αληθινή ανάγκη.

Υπάρχουν διαφορές; Ναι. Αλλά, είναι ασήμαντες μπροστά στι ζητούμενο, που είναι καταρχήν η δίκαιη φορολογία και η σύγχρονη, αξιοκρατική κυβέρνηση. Η πολλή πικρή πείρα δυο ολόκληρων χρόνων, νομίζω πως έμαθε σε όλα τα μέλη των κινημάτων την ανησυχητικά διαβρωτική επιτυχία της καχυποψίας αλλά ιδίως τα μικρά, κατά τόπους ακόμα, θαύματα της ομοψυχίας. Και, είναι ακριβώς οι ξεχωριστές, μοναδικές ατομικές ποιότητες του συνόλου των ηγετών και των οργανώσεων, που θα δράσουν σαν καταλύτες ώστε να λυθεί οποιαδήποτε διμερής διαφορά, που μεμονωμένη μοιάζει δήθεν ανυπέρβλητη. Είναι η ώρα, ως έθνος, να μάθουμε να οργανωνόμαστε ως ομάδα και ως κοινωνία να επενδύουμε στο μέλλον, όχι στο παρελθόν.

Μην εγκαταλείψετε τα κόμματά σας, ούτε την υποδομή μΕ την οποία συνδέονται με αγώνες χρόνων –που τώρα λάμπει η προληπτική αξία τους- μέσα στην ελληνική κοινωνία. Συγκροτείστε έναν ενιαίο φορέα, με στόχο και τις εκλογές, δημιουργήστε μια εναλλακτική κυβέρνηση και απαντήστε κάθε μέρα, με ένα στόμα, στο όνομα της κοινωνίας. Είμαστε διψασμένοι όχι για πλούτο, ούτε για ευκολία, μα για αξιοπρέπεια, ένα έντιμο μέλλον και πραγματική ελευθερία.

Μετά από χρόνια περιπλάνησης, το πλοίο της Ελευθερίας, είναι στα χέρια σας. Η μόνη σας επιφύλαξη, είναι το βαθιά ανθρώπινο και ηθικό, δέος προς αυτή, τη νέα μέρα. Εκατομμύρια πολίτες όμως, είμαστε μαζί σας: Χαρίστε μας την ελπίδα, και θα σας το ανταποδώσουμε, όπως γενιές Ελλήνων το ονειρεύτηκαν. Τολμήστε το.

Γιώργος Θωμαϊδης,

Ένα απλό μέλος του κινήματος για την απελευθέρωση της πατρίδας μας


* Ο οικογενειάρχης, συνδικαλιστής που χάθηκε στη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή. την Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου

Μειώθηκε κατά 400.000 ο Μεταναστευτικός Πληθυσμός ;

Εφόσον τα στοιχεία είναι αριθμητικά ορθά, η πληθυσμιακή διαφορά από το 2009 έως το 2011, είναι 500.000

Η φυσική ελάττωση του ελληνικού πληθυσμού είναι 35.000 σε δυο έτη (83.000 γεννήσεις ζώντων από Έλληνες κατά μέσο όρο και 100.000 θάνατοι).

Η μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό δεν ξεπέρασε τα 50-70.000 άτομα περισσότερα από ότι άλλες διετίες.

Οι υπόλοιπες 400,000 είναι πιθανώς από τη φυγή των μεταναστών από τη χώρα.

Απογραφή 2011 - Προσωρινά Αποτελέσματα

Κινήματα, Ελληνικότητα, Μετανάστευση - του Γιώργου Θωμαϊδη

Εικόνα: Χάρτης της Οικουμένης κατά τον Εκαταίο, με πηγή τον Ηρόδοτο και τον Αναξίμαδρο


Σχετικά με το ζήτημα της μετανάστευσης, στην ιδρυτική διάσκεψη κάποιου από τα Κινήματα κατά του Μνημονίου, διατυπώθηκε, μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη: Έλληνας είναι όποιος έχει επενδύσει τη μοίρα του στην Ελλάδα. Επενδύω τη μοίρα μου σε ένα τόπο, σημαίνει προφανώς ένα πράγμα: Ότι δε θα την κοπανήσω στον πρώτο κίνδυνο (όπως κάποιοι Έλληνες πρωθυπουργοί που λιποτάκτησαν ή έμειναν αστράτευτοι ή όπως κάποιοι " πατριώτες" που δεν υπηρέτησαν ποτέ). Ότι θα αγωνιστώ για αυτήν -έμπρακτα- όπως όλα τα μέλη του Κινήματος: Με κίνδυνο της ίδιας μου της κοινωνικής και φυσικής ζωής**.

Εξηγεί δε κατόπιν ο ομιλητής, ότι εφόσον ένας τέτοιος άνθρωπος έχει επενδύσει (με αυτόν τον βαθύ και ουσιαστικό τρόπο) το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του (τα οποία επηρεάζει θετικά η οικογένεια) στην Ελλάδα τότε είναι Ελλήνας.

Νομίζω -με την πείρα δέκα χρόνων εργασίας στο θέμα- πως τόσο βαθύ, ουσιαστικά δηλωτικό, και πλήρες κριτήριο ελληνικότητας δεν έχει θέσει κανένα άλλο κίνημα ή κόμμα.

Το αντιμνημονιακό κίνημα, περισσότερο από κάθε άλλο ελληνικό κίνημα, δεν θα πρέπει ποτέ να αφήσει χώρο για τυχοδιωκτισμούς, ούτε από αυτόχθονες ούτε από ετερόχθονες, για το ζήτημα της μετανάστευσης. Δεν θα πρέπει -κατά τη γνώμη μου- να βγάλει σε απενοχοποιητικό πλειστηριασμό την ελληνική ιθαγένεια αλλά ούτε και ποτέ να κρατήσει ομήρους επί χρόνια αληθινούς βορειοηπειρώτες και αληθινούς ομογενείς για να τους εκμεταλλεύεται η τοπική ξενόδουλη άρχουσα τάξη, όπως έκαναν τα δυο μεγάλα κόμματα με την ανοχή άλλων κομμάτων. Και, μαζί με τα "οικεία" θύματα, και τα "ξένια" θύματα: εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστευτικών οικογενειών, με προέλευση από άλλες χώρες.

Οι μετανάστες, με χαρτιά και χωρίς, ζουν ανά πάσα στιγμή με τον κίνδυνο απέλασης, για πολύ πιο αθώα "αδικήματα" από το να φορέσουν μια μάσκα ή να πάνε στα μπλόκα της Κερατέας. Όσοι από αυτούς αψηφήσουν τον κίνδυνο για να μπούν φανερά και επώνυμα σε ένα πραγματικά ριζοσπαστικό κίνημα, το οποίο ήδη αρθρώνει καταγγελτικό λόγο, θα έχουν δώσει έμπρακτη και αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αγάπης τους για την Ελλάδα. Στο αντιμνημονιακό κίνημά, άλλωστε, έχουμε όλοι αναλάβει το κόστος των πράξεων μας, για αυτό γράφουμε με ονοματεπώνυμα.

Είναι επομένως λάθος η υποκινούμενη άποψη, ότι οι μετανάστες θα επιλέξουν ιδιοτελώς να αντιπαρατεθούν συστηματικά με το κράτος, σε μια διαδήλωση, στο μέρος του κινήματος, για να πάρουν σε κάποιο μέλλον ίσως ένα διαβατήριο. Ούτε θα είναι το ίδιο (αν και υπάρχει θετική συνάφεια) οι διαδηλώσεις για βιοτικές ανάγκες -που είναι αναπόφευκτο να γίνουν εάν επιλεκτικός, από αδιαφορία του κράτους- εκμεταλλευτή λιμός χτυπήσει τους δυστυχισμένους- με τη συμμετοχή, οργανωμένα και μακροχρόνια, σε ένα συντεταγμένο εθνικό -απελευθερωτικό κίνημα.

Το αντιμνημονιακό κίνημα δεν ανήκει στους ανεύθυνους, τους ανόητους και τους άθλιους, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν δυστυχισμένους για πολιτικούς σκοπούς, όπως κάνουν κάποια πολιτικά κόμματα ή ομάδες, είτε στην άκρα δεξιά είτε στην άκρα αριστερά. Νομίζω ότι επιθυμούμε μαζί μας, αυτούς οι οποίοι έχουν συνειδητά τόση αγάπη για τη χώρα, ώστε να σπάσουν συνειδητά τα δεσμά της προκατάληψης και του τεράστιου φόβου τους ερχόμενοι μαζί μας χωρίς να υπάρχει βιοτική ανάγκη. Αλλά, επίσης, επιθυμούμε μαζί μας και οποιονδήποτε θα εμφανισθεί πρόθυμος να μας βοηθήσει, στον αγώνα μας για εθνική ανεξαρτησία, ακόμα και εάν δεν επιθυμεί "να γίνει Έλληνας" αυτός ήτα παιδιά του.

Άθλιοι και ανεύθυνοι θα επιχειρήσουν να παραπλανήσουν τον ελληνικό λαό με ένα τεχνητό εθνικό κίνδυνο για να αποσυμπιέσουν την κοινωνική πίεση για φορολόγηση του πλούτου.
Αυτοί οι Έλληνες "αυτόχθονες", ήδη έχουν επιλέξει την οδό της υποταγής. Όταν λοιπόν υπάρχουν Έλληνες (που δεν θα διωχθούν ποτέ από εδώ με απέλαση) οι οποίοι αποδέχονται τη μοίρα που τους επέβαλε το ΔΝΤ, είναι κακόηθες να κάνουμε επιθέσεις στους μετανάστες***, οι οποίοι είναι έρμαια της κάθε αστυνομικής απόφασης για ασήμαντα παραπτώματα, όπως η βραδύτητα συμπλήρωσης ενός εγγράφου.


* διατυπώθηκε από τον κ. Δημήτρη Καζάκη
* http://www.youtube.com/watch?v=QpRCGNP4Ik4&feature=channel_video_title στο 09.28+
** http://www.youtube.com/watch?v=QpRCGNP4Ik4&feature=channel_video_title στο 08.03+
*** Οι πολιτικοί πρόσφυγες είναι άλλο ζήτημα


Ακολουθεί ένα προσωπικό μου σχόλιο που έγινε στο αρχικό αυτό κείμενο, στις 24 Ιουλίου :


Θα ήθελα να κάνω μια προσωπική διευκρίνιση.

Επενδύω τη μοίρα μου, δεν σημαίνει την οικονομική σχέση. Η οικονομική σχέση μπορεί να είναι η αφετηρία μιας προσωπικής Οδύσσειας, αλλά είναι μόνο μια αφετηρία.

Η Ζακλίν ντε Ρομιγύ, έγινε Ελληνίδα, όχι απλά διότι ήταν καθηγήτρια της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, αλλά διότι,από τη Γαλλία, αφιέρωσε τη ζωή της στην Ελλάδα και συντάχθηκε με κάθετί ελληνικό.

Εκφράζοντας προσωπική άποψη, θα έλεγα πως η οικονομική σχέση είναι μεν ζωτική αλλά δεν είναι αρκετή: Η οικονομική σχέση μπορεί να σε συνδέσει ή και να σε δέσει με ένα τόπο, αλλά όχι να σε ταυτίσει μαζί του.

Επίσης, μπορεί ακόμα και να πολεμήσεις για έναν τόπο, αλλά να μη θελήσεις να μην ταυτιστείς μαζί του: Μπορεί, π.χ. ένας Έλληνας δημοκράτης να πήγαινε εθελοντής στους Βιετ-κόγκ κατά των Γάλλων ιμπεριαλιστών, αλλά να μην επιθυμούσε να γίνει Βιετναμέζος.

Όμως, θα ήταν λάθος να πούμε ότι αν ήθελε, θα είχαν λόγο0 να του αρνηθούν.

Όπως σκεφτόμουν να εξηγήσω, για έναν π.χ. νόμιμο μετανάστη που μπορεί να διωχθεί από τη χώρα για το ελάχιστο παράπτωμα, η φανερή και ενεργή συμμετοχή στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα, τον οποίο αποφεύγουν τόσοι Έλληνες, προϋποθέτει αγάπη για την Ελλάδα.

Η πιθανότητα να διωχθεί οριστικά από τη χώρα και να χάσει το μερικώς ασφαλές καθεστώς παραμονής του μετά μια απλή σύλληψη, είναι απείρως μεγαλύτερη από την (ενδεχόμενη) λήψη ελληνικής ιθαγένειας.

Οι καταδιωκόμενοι παράνομοι μετανάστες, ιδίως σε περίπτωση απελευθέρωσης από την τυραννία, είναι οι πρώτοι που θα αποφύγουν τις συγκρούσεις με το κράτος που αλλάζει. Λεγεώνες οπαδών από απελπισμένους, με αόριστες δηλώσεις ελπίδας, επιχείρησαν να συγκροτήσουν συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες στην Ελλάδα, οι οποίες τώρα στηρίζουν τις πολιτικές του ΔΝΤ...


Ας θυμηθούμε πόσοι Φιλέλληνες πολέμησαν δίπλα μας στον -ατέλειωτο ακόμα- αγώνα για την εθνική μας ανεξαρτησία. Εάν αύριο, ακομμάτιστοι Ισπανοί, Αργεντίνοι, Ιταλοί, Γάλλοι, έρθουν και μετάσχουν ενεργά σε ένα εκτεταμένο πολιτικό αγώνα και ρισκάρουν δίπλα μας, θα μας είναι περισσότερο ξένοι από τους ελληνόφωνους που τώρα κυβερνούν τον τόπο, οικονομικά και πολιτικά, αλλά η συνείδησή τους είναι στις Βρυξέλλες, στη Ν.Υόρκη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο;

Θεωρώ πως η φράση "συνδέω τη μοίρα μου" , έθεσε πολύ ψηλά τον πήχη της ελληνικότητας. Όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά για όλους μας.

Εάν το ευ αγωνίζεσθαι και η ευγενής άμιλλα γεννήθηκαν εδώ, είναι η ώρα να τα ξαναθυμηθούμε, πρώτα από όλα όσοι επιθυμούμε να να λεγόμαστε Έλληνες. Μόνο έτσι θα σηκώσουμε ψηλά αυτό τον τόπο, και θα εμπνεύσουμε και όσους είναι γύρω μας, να κάνουν το ίδιο.

Υστερόγραφο:

Ο ελληνικός πληθυσμός μειώθηκε από το 2009 κατά 500.000. Τα στοιχεία ανακοινώθηκαν σήμερα. Η διαφορά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, οφείλεται στο ότι πολλοί μετανάστες -και κάποιοι Έλληνες-φεύγουν από τη χώρα και γυρίζουν στις -και όμως- ασφαλέστερες οικονομικά αρχικές κοιτίδες τους.

Το ερώτημα είναι, πως οι Έλληνες θα αποφασίσουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, όχι πως θα κατηγορήσουμε άλλους για την κατάντια του τόπου μας. Ούτε πως θα φύγουμε.

Γιατί για εμάς εδώ, παντού αλλού είναι ξενιτιά και όχι δεύτερη πατρίδα.