ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ 

ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

Αγαπητέ Αλέξη,

 Είμαι γιατρός στο ακριτικό νησί της Λέρου και συνομήλικός σου,

 Η τοπική κοινωνία και το Ψυχιατρείο όπου εργάζομαι, ζουν τις δραματικές συνέπειες της ασυδοσίας της πλουτοκρατίας και –πλέον- και της εγκατάλειψης της ελληνικής μεθορίου από το κράτος. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το εθνικό ζήτημα δένει απόλυτα με το κοινωνικό – και για αυτό αποφάσισα να σου γράψω.

 Στις προεργασίες για τις επόμενες εκλογές, τέθηκε –και δεν έχει λυθεί- το ζήτημα της διεύρυνσης του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, πέρα από το Κέντρο, προς ανένταχτους αντιμνημονιακούς πολιτικούς, όπως ο Σ. Παπαθεμελής, ο Κ. Ζουράρις και ο Ν. Μαριάς. Για τους κυρίους Ζουράρι και Παπαθεμελή, γνωρίζω περισσότερα διότι καταγόμαστε από την ίδια πόλη και θα αναφερθώ σε αυτούς κύρια και εμβληματικά για αυτόν ακριβώς το λόγο. Εκτιμώ πάρα πολύ και τον κ. Μαριά, και η παραίνεση που θα κάνω αφορά φυσικά και στη δική του συμμετοχή.

 Η πιεστική άρνηση μερίδας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Σ. Παπαθεμελής και ο Κ. Ζουράρις επειδή είναι ¨εθνικιστές¨, αποτελεί στρατηγικό σφάλμα για το αντιμνημονιακό κίνημα, αναθεωρήσιμο όμως. Όπως ακριβώς κάποτε, την περίοδο της ¨χλιδής¨, οι πατριωτικές αναφορές θεωρήθηκαν ¨ντεμοντέ¨ ( αλλά τώρα όχι), έτσι ακριβώς και τώρα, σε μια κρίσιμη στιγμή και για την αυτόχθονα κοινωνία αλλά και για τους φιλοξενούμενους της, η έλκυση τμήματος του φιλελεύθερου κόσμου μέσα από μια ευρύτερη συνεργασία για το κίνημα είναι απολύτως αναγκαία.

Αυτή τη στιγμή το διακύβευμα είναι σχεδόν αποκλειστικά η ελληνική κοινωνία- υπό την έννοια ότι οι Βαλκάνιοι μετανάστες την έχουν εγκαταλείψει διωγμένοι από την κρίση και οι μετανάστες από την Ασία βιάζονται να διαφύγουν επίσης από αυτή. Μικρή σημασία έχει το πώς κανείς θα προσδιορίσει ακριβώς την ελληνική κοινωνία, αλλά μεγάλη το αν νοιάζεται για αυτή και τη συνέχισή της, άρα και τη συνέχιση του εσωτερικού διαλόγου σε αυτή. Άλλωστε, από το αν αυτή η κοινωνία θα μετασχηματιστεί σε μια ταγματασφαλήτικη νεοφιλελεύθερη φεουδαρχία ή θα δημιουργήσει μια ευημερούσα δημοκρατία, θα κριθεί και το πως θα φερθεί και σε όσους τύχει να εξαρτηθούν ή να διέλθουν από αυτή.

Κανένα πλέγμα ιδεών (με την εξαίρεση ποινικών αντιλήψεων όπως οι ναζιστικές και οι φασιστικές ιδέες και ληστρικών όπως οι νεοφιλελεύθερες απόψεις οι οποίες απορρίπτονται εξαρχής), δεν είναι τόσο άρτιο ακόμα , ώστε να αποκλείει εκλεκτικές συνεργασίες σε κοινή βάση. Αντίθετα, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ πιεστική για να αμφισβητηθεί. Τόσο ο κ. Παπαθεμελής, όσο και ο κ. Ζουράρις, υπήρξαν κριτικοί του συστήματος σε εποχές που ο ΣΥΝ καθηλωνόταν από τις εσωτερικές του διαμάχες – και το πλήρωσαν για αυτό.

 Ο κ. Ζουράρις, επιτέθηκε στις πολιτικές των νεοφιλελεύθερων ιδρυμάτων του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα την εποχή που αυτό στιγματιζόταν ως ¨εθνικισμός¨ και ¨συνωμοσιολογία¨. Ο κ.Παπαθεμελής, υπήρξε ο μόνος Έλληνες πολιτικός που τα έβαλε ευθέως –με διαπρύσιο ζήλο ομολογουμένως- με το κύκλωμα της νύχτας, και υπήρξε ο μόνος που χτυπήθηκε από αυτό με τόσο μένος την εποχή που κανείς δεν τολμούσε να πει το αλλού αρκούντως λογικό: Ότι δεν είναι δυνατόν να δουλέψεις φυσιολογικά, εάν πίνεις ως τις 06.30 το πρωϊ και ότι ουδέποτε στη λαϊκή κουλτούρα μας το ξενύχτι κράτησε μέχρι τις 6 το πρωϊ κατά τις ημέρες της εργασίας. Για να μη βιαστεί κανείς να το καταλογίσει αυτό ως αδιανόητο συντηρητισμό, μπορεί να πάει μια βόλτα μέχρι την Ολλανδία, την μεσογειακότατη Καταλονία ή τη Βόρεια Ιταλία. Και, τελικά, δεν μπορείς να διαγράψεις έναν άνθρωπο ούτε για ένα λόγο παραπάνω, ούτε για το πώς θα ρυθμιστεί τελικά ένα ωράριο.

 Ούτε ο χριστιανικός οικουμενισμός του κ. Παπαθεμελή, ούτε το νεοελληνικό στίγμα του κ. Ζουράρι αντιφάσκουν προς τον διεθνικό αριστερό λόγο: Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται πάρα πολύ στον πρώιμο χριστιανικό μήνυμα και για να υπάρχει διεθνισμός και πολυπολιτισμός, πρέπει να υπάρχουν στοιχειακά οι τοπικοί λαϊκοί πολιτισμοί που θα αλληλεπιδράσουν, όχι ένα άμορφο ή χαλαρά αμερικανικό πολιτιστικό σχήμα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται την διαρροή ¨κοσμοπολιτών¨ ψηφοφόρων προς τη ΔΗΜΑΡ της κ. Δραγώνα και της κ. Ρεπούση εξαιτίας των κ. Παπαθεμελή και Ζουράρι, τότε θα έπρεπε μάλλον να θυμίσει, σε όλους τους τόνους, τα εξής: Ούτε η Λευκή Γενοκτονία των αυτοχθόνων Πομάκων της Θράκης με την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία τους από την κ. Δραγώνα συνιστά κοσμοπολιτισμό, ούτε σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα θα έγραφαν στ α σχολικά βιβλία ότι οι Εβραίοι ¨συνωστίζονταν¨ στις ράγες του Άουσβιτς.

 Όσον αφορά στο όνομα της ΠΓΔΜ, αλλά και στην εθνική συνείδηση των κατοίκων της θα θυμίσω τα εξής: Οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά πάνω στις διεθνώς αναγνωρισμένες αλήθειες και στον τοπικό πολιτισμό τους. Ο γειτονικός μας λαός πιθανώς έχει, ένα μέρος του τουλάχιστον, μια δική του ταυτότητα, με τη δική της λαϊκή ιστορία, μουσική και τέχνη. Δεν του χρειάζονται τα παραληρήματα του Μακεδονισμού, τα οποία κιβδηλώνουν το παραδοσιακό όνομα της κοιτίδας του, της κοιλάδας του Αξιού, το οποίο αυθαίρετα οι Οθωμανοί ενσωμάτωσαν σε μια ¨Μακεδονία¨ πιθανώς και με την καθοδήγηση των δυτικών ιμπεριαλιστών.

 Ούτε ο γειτονικός μας λαός είχε ανάγκη να γίνει άθυρμα στα χέρια του κάθε σταλινικού και μετασταλινικού σφυροκοπήματος, από το 1925 ως το 1990, για να αποκτήσει μια δική του κοιτίδα. Ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς, σημαίνει ειλικρίνεια, όπως θα έλεγε ο Γ. Κορδάτος. Η αφυψηλού, χωρίς επίπτωση στις μάζες κοινωνική κριτική που καθήλωσε τον ΣΥΝ στο 3% για χρόνια, πρέπει αναθεωρηθεί και προς την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής: Να σπάσει τα δεσμά και τους φόβους απέναντι στα εθνικά ζητήματα, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της.

Στο ζήτημα του δημογραφικού, η επίπτωση της δημογραφικής γήρανσης και της συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, είναι πιο εμφανής από ποτέ στην έκπτωση της πνευματικής και οικονομικής ζωής και στην αδρανοποιητική επιρροή των μεγάλων ηλικιών στο πολιτικό σκηνικό. Το ότι άνθρωποι όπως ο κ. Ζουράρις και ο κ. Παπαθεμελής μίλησαν για την ανάγκη να στηριχθεί η μητρότητα, σε ποιο ακριβώς σημείο αντιφάσκει με το πρόταγμα της Αριστεράς για στήριξη της μητρότητας –έγγαμης ή άγαμης- στο χώρο της εργασίας;

 Το άνοιγμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στους κ. Παπαθαμελή και Ζουράρι, απαιτεί τόλμη: Όχι την τόλμη του πολιτικάντη, αλλά την τόλμη αυτού που επιδιώκει την ηγεσία. Όσο το ριζοσπαστικό κίνημα δεν πείθει τον ελληνικο λαό ότι θα εγγυηθεί τη συνέχεια της εθνικής αυτονομίας και θα φερθεί με στρατηγική πρακτική και τόλμη στα διεθνή ζητήματα, τόσο θα χάνει την απήχησή του σε μείζον μέρος του λαού. Οι ψυχολογικές ερμηνείες αυτού του φαινομένου είναι απλές: αναπάντεχα πολλοί πολίτες, θέλουν να ζήσουν πρώτα ως Έλληνες και κατόπιν ευπορότεροι. Αυτή η στάση, δεν δείχνει εμπάθεια, αλλά στάση ζωής και συχνά και γενναιότητα: και για αυτό, θα είναι κρίμα να αφεθεί σε χώρους οι οποίοι δεν θέτουν το ζήτημα της αναδιανομής και –χειρότερα- να ωθηθεί να εκφυλισθεί ακόμα δεξιότερα ή απλά να παραμείνει στη ΝΔ.

 Οι μέρες είναι πάρα πολύ λίγες και η αναγκαία τόλμη μεγάλη. Εάν όμως ευοδωθεί, μπορεί αυτή η χώρα να αλλάξει.

 Σκέψου το, και κάνε μια πρόσκληση.

Η ευκαιρία είναι μεγάλη για τον τόπο, αλλά και για σένα τον ίδιο.

 Με πολλές ελπίδες, από τη Λέρο,

 Γιώργος Θωμαϊδης,

Ειδικευόμενος Ψυχιατρικής

 Συγγραφέας

Ναι, οι Έλληνες, είμαστε ώριμοι για μια Ειρηνική Επανάσταση.

Υπάρχουν πολλοί στη χώρα μας, που είτε φοβούνται την έννοια Επανάσταση, είτε λεν πως είμαστε ακόμα ανέτοιμοι ως κοινωνία.

Καταρχήν, Επανάσταση, σε μια σύγχρονη κοινωνία, δεν σημαίνει την έκλυση ακατάσχετης βίας: Το αντίθετο, μπορεί να είναι απολύτως ειρηνική ή ασήμαντου ρίσκου, όπως ήταν η (περιορισμένων στόχων και χρόνου αλλά επιτυχής στον αρχικό στόχο) αντίδραση κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σηάτλ (θα μιλήσω για αυτή παρακάτω). Μπορεί να είναι απολύτως αναίμακτη, όπως το 1843 ή το 1909 στην Ελλάδα ή και το Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917 στη Ρωσία (εκεί η όποια αντίσταση υπήρξε και στις δυο περιπτώσεις αποτέλεσμα μη εμπλεκόμενων αρχικά παραγόντων). Επίσης, με ελάχιστη δράση υπήρξε και η Γαλλική Επανάσταση και εκεί υπήρξαν άλλοι παράγοντες που επέδρασαν κατόπιν.

Η σημερινή Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό όπως το 1909 ή το 1843, δεν αποτελεί κέντρο της διεθνούς σκηνής και μια από τα κάτω αλλαγή της πολιτικής εξουσίας σήμερα, εννοώ σε λίγες ώρες, θα ήταν αναγκαστικά ευρέως πολιτικού φάσματος και δεν θα δημιουργούσε σχεδόν καμμία ραγδαία αλλαγή στο υπόλοιπο κρατικό λειτουργικό σύστημα της χώρας. Όσο εκτεταμένη αναδιανομή πλούτου και ΜΜΕ και εάν επιχειρούσε, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, ανάμεσά τους και το μέγιστο μέρος του ένστολου πληθυσμού, μόνιμου και κληρωτού, θα ήταν μαζί της: Στην Ελλάδα, η αντεπανάσταση δεν έχει κοινωνικό υπόβαθρο.

Σχετικά με το χαρακτήρα των Ελλήνων,λέγεται ότι ακόμα δεν είμαστε αρκετά φτωχοί ή αρκετά ηθικοί για να κινηθούμε ριζοσπαστικά: Και όμως, η Επανάσταση είναι κάτι το οποίο συνήθως γίνεται από ατελείς ανθρώπους, εμάς, αλλά οι ευεργετικές της συνέπειες φαίνονται μακροπρόθεσμα.

Πάντοτε, σε όλη την ιστορία, οι επαναστάσεις ξεκίνησαν από μικρές ομάδες, οι οποίες κινητοποίησαν ευρύτερες ομάδες, με βάση πιο απτά ζητήματα.

Ούτε επίσης η Επανάσταση γίνεται από τέλειους ανθρώπους. Το ότι κάποιος καταπατάει το νόμο για τα αυθαίρετα, δε σημαίνει πως δεν μπορεί να επαναστατήσει για το ψωμί των παιδιών του. Αντίθετα, τα παιδιά του δεν θα ευαισθητοποιηθούν ποτέ για το περιβάλλον, εάν δεν έχουν ψωμί να φάνε.

Στην Αμερικανική Επανάσταση, το ζητούμενο ήταν η ανεξαρτησία, όμως το πρώτο μαζικο αίτημα υπήρξε το "καμμία φορολογία χωρίς αντιπροσώπευση".

Στη Γαλλική Επανάσταση, αυτό που μαζικοποίησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, ήταν η χρήση από την Τρίτη τάξη της Γαλλικής Συνέλευσης (που συγκαλούσε ο Βασιλιάς), του επιχειρήματος της λαϊκής πενίας κατά των φεουδαρχών.

Στη Ρωσική Επανάσταση, η οποία ανέτρεψε τον τσάρο και έγινε αρχικά τον Φεβρουάριο, το πρώτο αίτημα ήταν η λήξη του πολέμου και κυρίως του λιμού που μάστιζε τη χώρα. Η παράβλεψη αυτού του αιτήματος και μια ακόμα ήττα, κινητοποίησε μεγαλύτερες μάζες λαού προς το ριζοσπαστικότερο κέλευσμα του μπολσεβικικού κόμματος, και πύκνωσε τις τάξεις του.

Δυστυχώς σε κάθε χώρα, τα υλικά κίνητρα αφυπνίζουν τελικά το πιο εφησυχασμένο ή τρομαγμένο ή ελεγχόμενο τμήμα του πληθυσμού. Αυτά καθορίζουν την ένταση της Επανάστασης σε συνδυασμό με την προετοιμασία της σε μικρές η μεγάλες ομάδες. Η δυστυχία όμως δεν αρκεί από μόνη της, αλλά δεν είναι και απολύτως αναγκαία: Εξαρτάται πάντα και από το βαθμό πολιτικής συνειδητότητας των ατόμων: Πάρα πολλοί μεγάλοι ηγέτες και ήρωες επαναστάσεων, ήταν άνθρωποι που άφησαν την τεχνητή άνεση και πήραν το μέρος του λαού.

Στη σημερινή Ελλάδα, η δυστυχία μπορεί να μην έφθασε στο κόκκαλο, αλλά η πληροφορία διαδίδεται πιο συχνά από ποτέ. Αυτό φυσικά δεν κάνει απολύτως σίγουρη την άμεση Επανάσταση, αλλά κάνει καταρχήν πολύ πιθανή την έμπρακτη κατάργηση των συμφωνιών που ψηφίζονται(όσο ακόμα θα αντέχουν...)τυπικά.

και ένα σύγχρονο, πρακτικό παράδειγμα:

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, το οποίο ξεκίνησε με απλά e-mail, διαδόθηκε παγκόσμια και μέσα σε έξι μήνες πέτυχε να μην ψηφιστεί το σχέδιο που προέβλεπε την υπαγωγή -στην ουσία- των κρατών στη... Δίκαιο Εταιρειών.

Οι άνθρωποι που το δημιούργησαν δεν ήταν ούτε τέλειοι, ούτε πάντα πλήρως συνειδητοποιημένοι, ούτε απόλυτα οργανωμένοι και δέχτηκαν και μεγάλη διείσδυση από διάφορους ανθρωπιστές τοκογλύφους. Πέτυχαν όμως κάποιους από τους στόχους τους, τόσο τότε όσο και κατόπιν. Και αυτό, χωρίς -στις χώρες κλειδιά του αρχικού κινήματος όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία- να είναι άμεσα ορατή η φτώχεια. Κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα και με μεγαλύτερη ομοιογένεια και πολιτική διάρκεια.

Και, το πιο σημαντικό, ενώθηκαν ολοκληρωμένα μέσα από ένα σχετικά χαλαρό δίκτυο επαφών (όπως το σημερινό ελληνικό κίνημα) και οριστικά μπροστά στο χώρο που γινόταν η διάσκεψη που θα υπήγε τα κράτη στο Δίκαίο Εταιρειών.

Μιλώντας πάντοτε για την ειρηνική δύναμη της πορείας και του όγκου εκατομμυρίων πολιτών, απόψε, το Ελληνικό Κίνημα, θα έχει μπροστά του τη Βουλή και μπορεί να την πολιορκήσει. Η πράξη είναι απολύτως νόμιμη, διότι όχι μόνο το Σύνταγμα απαιτεί τη δράση των πολιτών όταν παραβιάζεται η ζωή των ίδιων και των υποσιτιζόμενων παιδιών τους, αλλά και διότι, ακόμα και αυτό το ατελέστατο Σύνταγμα, έχει κταπατηθεί τόσο από το Μνημόνιο 1, όσο και από το Μνημόνιο 2 αλλά και από τη διαδικασία δημιουργίας της οντότητας με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό απολύτως ξένο προς τη λαϊκή ετυμηγορία.

Ανάμεσα στους πολίτες, θα υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα τόσο μεγάλης επιρροής, όπως ο Μ.Θεοδωράκης ή ο Μανώλης Γλέζος, που μπορούν πιθανώς, να υπερβούν -απολύτως ειρηνικά- τις (τυπικές ίσως πια-μένει να φανεί) ενστάσεις των αστυνομικών και να οδηγήσουν το λαό σε μια ειρηνική εκκένωση (ή μη προσέλευση, από την έκπτωτη συστημική και συστημίζουσα πτέρυγα της Βουλής) και κατόπιν σε οικειοποίηση του χώρου από το λαό και ανάρρηση μιας πρώτης επιτροπής, από σοβαρούς εκπροσώπους όλων των κινημάτων, για την απελευθέρωση μας από τους εχθρούς μας.

Η ώρα έχει ήδη φτάσει.

Η Ελλάδα μπορεί να ξυπνήσει τη Δευτέρα, εάν έχει αποκοιμηθεί από τους πανηγυρισμούς του λαού μας, ελεύθερη και οι λαοί όλου του κόσμου με απέραντη ελπίδα.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Στον (σε μένα άγνωστο ως χθες) Δημήτρη Κοτζαρίδη*


Υπάρχει μια κρίσιμη, μοναδική στιγμή, που ο άνθρωπος μένει μετέωρος μπροστά στα γεγονότα. Εκείνη την ώρα, συνειδητοποιεί πως η ευκαιρία να αλλάξει την κατάσταση του, βρίσκεται στο πόσο ψύχραιμα θα δει την εικόνα. Από την κορύφωση των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα και την Απεργία, πριν λίγες μέρες, αυτό που έμεινε στη μνήμη, δεν ήταν ούτε οι συγκρούσεις, ούτε η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Ήταν, ότι για πρώτη φορά, φάνηκε πως τα κόμματα και τα κινήματα, δεν ήταν αόρατα, αλλά, παρόλες τις εντάσεις, όλα μαζί.

Την αρχή, έκανε μια επιφανειακή εικόνα, όχι μόνο τώρα, αλλά ολόκληρη τη διετία της απογοήτευσης:

ΚΚΕ κατά ΣΥΝ. ΣΥΝ κατά ΚΚΕ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατά ΚΚΕ και ΣΥΝ. ΣΥΝ και ΚΚΕ κατά ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σπίθα κατά Ε.ΠΑ.Μ., Ε.ΠΑ.Μ. κατά Σπίθας και ΕΛΕ. ΑΡΔΗΝ κατά Σπίθας και Ε.ΠΑ.Μ., ΑΡΔΗΝ, Σπίθα, ΕΠΑ.Μ. εναντίον ο ένας του άλλου. Αγανακτισμένοι κατά όλων και όλοι κατά Αγανακτισμένων. Όλοι επίσης μέσα στους Αγανακτισμένους. Η επιδερμική εικόνα, ενισχύθηκε αρχικά μέσα στη χρονιά:

Έγιναν λάθη. Ειπώθηκαν πολύ σκληρά λόγια. Φασίστες, Κουκουλοφόροι, Ρατσιστές, Σταλινικοί, Αμερικανοκίνητοι, Προδότες, Εθνικιστές, Κρυπτοϊσλαμιστές, Αντισημίτες, Φιλοσκοπιανοί, Κρυπτοσωβινιστές, όργανα του καπιταλισμού, Αυταρχικοί. Από όλους εναντίον όλων, κατά περιόδους. Από μέλη κατά ηγετών, από ηγέτες κατά μελών, από ομάδες κατά άλλων ομάδων. Κόσμος ¨παρθένος¨ στα αριστερά κινήματα, αλλοτροιώθηκε, παθιάστηκε, κάναμε λάθη, έγιναν απότομα τολμήματα. Μέλη των κινημάτων όλοι, βρεθήκαμε , ανέτοιμοι συχνά, να εισπράττουμε την ανάγκη πάρα πολλών πανικόβλητων ανθρώπων για λύση- ποια λύση; Άλλοι τότε, μέσα στα κινήματα, αντέδρασαν παράτολμα, άλλοι συγκρούσθηκαν, άλλοι υπερβάλλαμε. Άνθρωποι πληγώθηκαν, υπολήψεις θίχθηκαν, άνθρωποι απομακρύνθηκαν, αλλά όλοι επίσης ξαναγύρισαν στην προσπάθεια, έστω και χωρίς πολιτική δέσμευση σε ένα χώρο. Μήπως, όλα λοιπόν μετρηθήκαν και βρεθήκαν ελλιπή;
Όχι. Βρεθήκαμε να κολυμπούμε όλοι, σε μια κατάσταση για την οποία κανείς ψυχολόγος δεν είχε πείρα, διότι κάθε κοινωνία είναι μοναδική, ακόμα και στα δεινά της. Καμμία υπάρχουσα εμπειρία δεν ήταν ικανή να προβλέψει τις δυνατότητες ούτε να εκτιμήσει τις συνθήκες. Τα λάθη ήταν αναπόφευκτα, διότι ήταν καλά μελετημένη η στιγμή που η κοινωνία δέχτηκε το πλήγμα.

Τώρα όμως, υπάρχει η πείρα, και η αισιοδοξία που δίνει αυτή η γνώση, είναι πιο σημαντική από την όποια κάπως άσχημη ανάμνηση. Ο αιφνιδιασμός έληξε. Η ψυχική πίεση, έληξε στο πεδίο της κατανόησης και τώρα περνά στην χώρο της δράσης που δεν περιμένει άλλο. Και αυτό, είναι ολοφάνερο, στο ότι κάθε απογοήτευση χαλύβδωσε τα φρόνημα των μελών των κινημάτων, και κορυφώθηκε αυτές τις ημέρες.

Εκεί λοιπόν, στη δράση, όλα μπορούν πρέπει να ιδωθούν από την αρχή, γιατί η δράση στοχεύει στο μέλλον και ευοδώνεται μόνο από τα θετικά του ανθρώπου. Στη δράση, το Χ κόμμα δεν είναι η μετενσάρκωση κανενός επάρατου παρελθόντος. Το κόμμα Ψ δεν είναι οι εθνοκαταστροφικοί υπερσυναισθηματικοί της ΕΕ. Η ένωση Ζ δεν είναι τα κακομαθημένα πρώην παιδιά του Χ. Ο τιτάνας Α δεν είναι ο αυταρχικός νεοεθνικιστής πατερναλιστής. Ο μαχητικός σοφός Β δεν είναι ο οξύτατος, απροσάρμοστος νεόκοπος της Αριστεράς. Ο ακαδημαϊκός Γ δεν είναι ο συμβιβαστικός οικονομολόγος. Ο ακτιβιστής Θ, δεν είναι ο αιώνιος, πολυλόγος αντάρτης. Το κόμμα Λ, δεν είναι το παράρτημα των αμερικανικών ΜΚΟ στην Ελλάδα. Το κίνημα Δ, δεν είναι ο ανεύθυνος, μόλις στερημένος από την ευζωϊα του άμαθος πληθυσμός.

Όλα αυτά, είναι φυσιολογικές ψευδαισθήσεις, που γέννησαν η αγωνία για το λαό μας, η πίεση των περιστάσεων και η ιδίως η άγνοια του ενός για τον άλλο.

Για κάποιο λόγο, που δεν έχει να κάνει με ομαδοποίηση, όλοι εσείς είστε ίδιοι για τον καθημερινό πολίτη: διότι, παρά τις όποιες εποχές του παρελθόντος, είστε οι μόνες πολιτικές ομάδες στην Ελλάδα που προειδοποιήσατε για την επερχόμενη κρίση και σταθήκατε δίπλα στους δυστυχισμένους.

Τώρα, που ήρθε η ώρα της ενέργειας και του μέλλοντος, αυτά που μπορούν να δημιουργήσουν το αύριο έχουν μόνο σημασία: Το ΚΚΕ είναι το κόμμα με στελέχη αποφασισμένα να μην συμβιβαστούν και ένα κόσμο ικανό ακόμα, στην εποχή της ιδιοτέλειας, να πεθάνει για τα ιδανικά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έφερε την ανάγκη για ανθρωπιά στο κέντρο της πολιτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το κόμμα που φιλοξενεί ορισμένους από τους πιο δημόσια αποδεκτούς αναλυτές της Ελλάδας. Ο Μίκης Θεοδωράκης, είναι ένα ιερό τέρας του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, με τεράστια αντανάκλαση στον πνευματικό κόσμο. Ο Δημήτρης Καζάκης, είναι ο άνθρωπος που έζευξε τη λέξη εθνικός απελευθερωτικός αγώνας, με την ανάλυση της απάτης και της οικονομικής ανισότητας στα Κινήματα. Ο Κ. Λαπαβίτσας, είναι η ψυχή της προσπάθειας, που έπρεπε να γίνει, για Λογιστικό έλεγχο του Χρέους, έστω και μόνο για να ξεγυμνωθεί η άρνηση των κομμάτων του συστήματος (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) να στηρίξουν την πρόταση. Ο Γ. Καραμπελιάς, είναι ο ακαταπόνητος αγωνιστής για μια αριστερά ελληνική όσο και ελευθεριακή. Οι Οικολόγοι, εκπροσωπούν τη συνείδηση ενός λαού, που ανακαλύπτει ξανά την τεράστια φυσική κληρονομιά του. Τέλος, οι Αγανακτισμένοι, αποτελούν μια μοναδική εκδήλωση αυθορμησίας, η οποία, σε όλη τη χώρα, δημιούργησε ελπίδα για πάρα πολλούς ανθρώπους.

Ξέχασα πολλούς από την Αριστερά: Τον Μανώλη Γλέζο, τους υπόλοιπους 11 από τους 13 που υπογράφουν την έκκληση ενότητας της Αριστεράς και των Κινημάτων, το Άρμα Πολιτών, την Σ. Σακοράφα ως εμβληματικό πρόσωπο, το Μέτωπο Αλληλλεγγύης και Ανατροπής, και όσους άλλους αυτή τη στιγμή ξεχνώ.

Ξέχασα επίσης, όσους φιλελεύθερους Έλληνες θα χαιρέτιζαν μια κίνηση αλλαγής στην πατρίδα μας, όσους ανθρώπους αγαπούν το ελληνικό έθνος, σοσιαλιστές, ανένταχτους, ακόμα και ένα μέρος της Εκκλησίας, το οποίο ζει κάθε μέρα τον πόνο που γεννά η τεράστια ταξική αδικία. Αυτές οι δυνάμεις, προσδοκούν ένα σχήμα αξιόπιστο, βασισμένο στη σύμπνοια των δρώντων κινημάτων, για να δώσουν, χωρίς πολιτική φιλοδοξία, τη δική τους πνοή στον κοινό αγώνα. Χιλιάδες νέοι περιμένουν πάντα να μετάσχουν σε μια τέτοια επική προσπάθεια. Εκατοντάδες Bloggers έχουν έτοιμες τις δεξαμενές της γνώσης και του πνεύματος, για να γεμίσουν εθελοντικά το διαδίκτυο και να κερδίσουν τον πόλεμο της πληροφορίας. Θα ιάσετε επίσης, μέσα από την προοπτική, ένα μεγάλο μέρος των εκατομμυρίων νέων που τώρα πλανώνται, άστεγοι και απελπισμένοι, ανάμεσα στους παραισθητικούς, πλαστικούς αντικατοπτρισμούς του συστήματος και στα κελεύσματα για λυτρωτική ¨επιθετικότητα¨. Τέλος, σαν κατακλείδα, αναρίθμητοι καλλιτέχνες, επιστήμονες, επαγγελματίες και υγιείς, ιδίως μικροί και μεσαίοι (αλλά όχι μόνο) επιχειρηματίες και παραγωγοί, θα προσφέρουν κοινωνική επιρροή και προσωπική βοήθεια, ιδίως στις τοπικές κοινωνίες. Διότι για όλους αυτούς, η επιλογή είναι ανάμεσα στην απογοήτευση, τη φτώχεια και τη μιζέρια ή σε μια Ελλάδα περισσότερο ελεύθερη και με κοινωνική δικαιοσύνη.

Αναρωτηθείτε, ποιο κύμα ενθουσιασμού θα σαρώσει την κοινωνία και πόσα όνειρα γενεών, θα λάβουν μορφή σε μια μονάχα στιγμή ενότητας. Όλα τα ζητήματα, το ευρώ, η παύση πληρωμών, η σχέση με την ΕΕ, τα εθνικά θέματα, η εξωτερική πολιτική, μπορούν να λυθούν, με δημοψηφίσματα και στο χρόνο, με μια προϋπόθεση: Την αλλαγή πολιτικής και την αλλαγή του τρόπου ενημέρωσης του λαού. Για αυτά, προϋπόθεση είναι να υπάρξει ελπίδα, που είναι το μόνο χώμα όπου πάνω του καρποφορεί η ελευθερία.

Για κανένα λόγο μην αναλωθείτε, στις επιμέρους συμμαχίες και μην μπείτε στον πειρασμό να δοκιμάσει κάθε συμμαχία τις δυνάμεις της χωριστά στις εκλογές, ώστε κατόπιν να ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση. Αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει, για εκατομμύρια πολίτες στη κοινωνία μας και θα σας στιγματίσει για πάντα, με εξουσιολαγνεία και ιδιοτέλεια. Στα μάτια πάρα πολλών εξωτερικών παρατηρητών, το γεγονός ότι συμπορευθήκατε, με όλες τις αντιθέσεις, στην Μεγάλη Απεργία, είναι πολύ πιο σημαντικό από τα επιμέρους γεγονότα. Ο λαός μας, δεν είναι μόνο έθνος ατιμωρησίας: Είναι και έθνος που γνωρίζει την ανοχή και εκτιμά τον αληθινά συνειδητοποιημένο άνθρωπο, ιδίως επάνω στην αληθινή ανάγκη.

Υπάρχουν διαφορές; Ναι. Αλλά, είναι ασήμαντες μπροστά στι ζητούμενο, που είναι καταρχήν η δίκαιη φορολογία και η σύγχρονη, αξιοκρατική κυβέρνηση. Η πολλή πικρή πείρα δυο ολόκληρων χρόνων, νομίζω πως έμαθε σε όλα τα μέλη των κινημάτων την ανησυχητικά διαβρωτική επιτυχία της καχυποψίας αλλά ιδίως τα μικρά, κατά τόπους ακόμα, θαύματα της ομοψυχίας. Και, είναι ακριβώς οι ξεχωριστές, μοναδικές ατομικές ποιότητες του συνόλου των ηγετών και των οργανώσεων, που θα δράσουν σαν καταλύτες ώστε να λυθεί οποιαδήποτε διμερής διαφορά, που μεμονωμένη μοιάζει δήθεν ανυπέρβλητη. Είναι η ώρα, ως έθνος, να μάθουμε να οργανωνόμαστε ως ομάδα και ως κοινωνία να επενδύουμε στο μέλλον, όχι στο παρελθόν.

Μην εγκαταλείψετε τα κόμματά σας, ούτε την υποδομή μΕ την οποία συνδέονται με αγώνες χρόνων –που τώρα λάμπει η προληπτική αξία τους- μέσα στην ελληνική κοινωνία. Συγκροτείστε έναν ενιαίο φορέα, με στόχο και τις εκλογές, δημιουργήστε μια εναλλακτική κυβέρνηση και απαντήστε κάθε μέρα, με ένα στόμα, στο όνομα της κοινωνίας. Είμαστε διψασμένοι όχι για πλούτο, ούτε για ευκολία, μα για αξιοπρέπεια, ένα έντιμο μέλλον και πραγματική ελευθερία.

Μετά από χρόνια περιπλάνησης, το πλοίο της Ελευθερίας, είναι στα χέρια σας. Η μόνη σας επιφύλαξη, είναι το βαθιά ανθρώπινο και ηθικό, δέος προς αυτή, τη νέα μέρα. Εκατομμύρια πολίτες όμως, είμαστε μαζί σας: Χαρίστε μας την ελπίδα, και θα σας το ανταποδώσουμε, όπως γενιές Ελλήνων το ονειρεύτηκαν. Τολμήστε το.

Γιώργος Θωμαϊδης,

Ένα απλό μέλος του κινήματος για την απελευθέρωση της πατρίδας μας


* Ο οικογενειάρχης, συνδικαλιστής που χάθηκε στη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή. την Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου

Προς Κυριάκο Μητσοτάκη και λοιπούς γόνους: Παραιτηθείτε από την κληρονομική έδρα, όχι από το δωρεάν αυτοκίνητο.

Κύριε Μητσοτάκη (Κυριάκο),

σας γράφω προσωπικά, αλλά ουσιαστικά είστε ο εμβληματικός παραλήπτης.

Πληροφορήθηκα με έκπληξη τη δημόσια ανακοίνωση της παραίτησής σας από το βουλευτικό αυτοκίνητο και κάποια άλλα οικονομικά βοηθήματα (ή προνόμια) που λαμβάνουν οι βουλευτές. Η κίνησή σας, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ανιδιοτελής. Αναρωτιέμαι,πόσο ανιδιοτελής όμως μπορεί να είναι, όταν είναι γνωστό πως ούτε σας επιβαρύνει ιδιαίτερα, ούτε μπορεί να γίνει από κάθε βουλευτή και κυρίως γίνεται και δημόσια και πολύ αργά και τη στιγμή που η οικογένειά σας έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια καλή δημόσια εικόνα.

Θα μείνω σε αυτό: Όπως καταλαβαίνετε, η βελτίωση της δικής σας φήμης (η οποία είχε τρωθεί από τη σχέση σας με τη Ζήμενς και τη στήριξή σας στο Μεσοπρόθεσμο) θα βελτιωθεί κάπως. Επίσης, η οικογένεια σας θα ωφεληθεί: Ο παππούς σας, Κ.Μητσοτάκης, στη διαβόητη συνεντευξή του στον ΣΚΑΙ, έδειξε να μην δίνει μεγάλη σημασία στο να θα σκοτωθεί κόσμος στην πλατεία Συντάγματος. Η αδερφή σας, Ντ. Μπακογιάννη, πέρα από τη στήριξή της στο Σχέδιο Ανάν, ζήτησε τη βίαιη -και αντισυνταγματική- διάλυση των δομών των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα και επιτίμησε για 1000 ευρώ το Πανεπιστήμιο Αθηνών, όταν αυτό οργάνωσε δημόσια εκδήλωση για τα αίτια της κρίσης,με ομιλητές καθηγητές και τον Μ.Θεοδωράκη. Ο ανιψιός σας τέλος, Κ. Μπακογιάννης, ενώ είναι δήμαρχος σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ελλάδας, με την πιο υψηλή εσωτερική μετανάστευση λόγω φτώχειας, τάχθηκε υπέρ του Μνημονίου και όλων των άλλων πολιτικών.

Όλοι, οικογενειακά, έχετε γίνει συνδαιτημόνες κοινών, κατά συρροήν δολοφόνων, των George Bush Ι και ΙΙ, και ουδέποτε είπατε μια δημόσια λέξη για τα εγκλήματά τους ή για τη στάση του κόμματός τους, τοοποίο, στις 3 Αυγούστου, προτιμά να μην πληρωθούν οι μισθοί στις ΗΠΑ από το να φορολογηθούν οι πολύ πλούσιοι. Μήπως αυτό, σας θυμίζει τη δική σας πολιτική; Προτιμάτε να μην φορολογηθούν ουσιαστικά οι πλούσιοι, αλλά να δανειζόμαστε σε βάρος του λαού.

Να σημειώσω επίσης ότι ενώ έχετε κάνει κριτική στο ένα ή στο άλλο μέτρο για κάποια δάση, δεν έχετε κάνει καμμία δημόσια κριτική στον Κ.Μητσοτάκη, ο οποίος, πρακτικά, ζήτησε "στην ανάγκη", οι διαδηλωτές να εκτελεστούν στο Σύνταγμα δημόσια εάν πήγαιναν να καταλάβουν το δημόσιο κτίριο της Βουλής, την ώρα που ψηφιζόταν ό,τι για αυτούς είναι η εκποίηση της πατρίδας μας, την οποία υποστηρίξατε. Δεν νομίζω οκ. Κ.Μητσοτάκης να ξεχνάει, από τη δική του μακρά πείρα, ότι οι πυροβολισμοί και οι νεκροί στις διαδηλώσεις δεν μπορεί ποτέ να γίνονται τελείως "στοχευμένα": θα σκοτώνονταν δηλαδή και γυναίκες, παιδάκια,κοπελίτσες, άμαχοι, γέροντες, ανάπηροι."Παράπλευρες απώλειες" δηλαδή, όπως τις ονόμασε η Αμερική, του οικογενειακού σας φίλου G.Bush I, το 1991.

Επίσης, η πράξη σας ήρθε πάρα πολύ αργά και στην πλέον ειρωνική στιγμή: Τη στιγμή που ο λαός μας προετοιμάζεται να βουλιάξει στη λύπη, εσείς απλά παραιτείστε από το δωρεάν αυτοκίνητο(που πιθανώς και να μην σας αρέσει αισθητικά). Η πράξη σας έγινε δημόσια (άρα τολμώ να υποθέσω καθόλου διακριτικά και χωρίς να θιγείτε από τη δημοσιότητα, όπως κάποιος που θα το έκανε διακριτικά).

Όμως, ενώ παραιτείστε από αυτά, εσείς όπως και όλη η οικογένειά σας, δεν λέτε λέξη για την κοινωνική αδικία. Υποστηρίζετε οικονομικά προγράμματα, που τολμούν να ισχυρισθούν ότι τον λαό μας θα τον σώσουν οι ίδιοι που τον καταστρέφουν και τον ληστεύουν κάθε μέρα.

Εάν παρόλαυτά όλα όσα λέω είναι λαθεμένα, και όντως διαφέρετε, έστω στο ζήτημα της πολιτικής ηθικής της εικόνας, θα σας προτείνω μια άλλη χειρονομία, που θα σας καθάρει δια παντός. Μια χειρονομία πρωτότυπη και όχι μια κοινότοπη επανάληψη της ιστορίας με το αυτοκίνητο, που και άλλοι πριν από εσάς έκαναν, χωρίς να αλλάξουν τίποτε άλλο...

Παραιτηθείτε από τη βουλευτική έδρα και καλέστε όλες και όλους βουλευτές εξελέγησαν κληρονομικά στις έδρες πατέρων, μητέρων, θείων, νονών, αδερφών και πεθερών. Την αρχή, μπορείτε να την κάνετε με τον αρχηγό σας Α.Σαμαρά (ανιψιό βουλευτή και εγγονό πολιτικών) και Γ.Παπανδρέου (γιο και εγγονό πρωθυπουργών), την αδερφή σας (αρχηγό κόμματος κόρη πρωθυπουργού) και περίπου ογδόντα βουλευτές που είναι και οι μόνοι με σταθερές έδρες, άρα και σταθερή προοπτική για την κατάκτηση αξιωμάτων. Επίσης, καλέστε όλους τους δημοτικούς άρχοντες συγγενείς πολιτικών, με πρώτο τον ανιψιό σας (Κ.Μπακογιάννη, ο οποίος δεν ήταν μόνιμος κάτοικος Ευρυτανίας) και τον Δήμαρχο της Γλυφάδας Μ.Βαρβιτσιώτη, να κάνουν το ίδιο.

Η έδρα σας, όπως και το κόμμα της αδερφής σας, όπως και η εκλογή του ανιψιού σας στην Ευρυτανία, όπως και όλων των άλλων, είναι οικογενειακές υποθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι το κόμμα της κ. Μπακογιάννη υπάρχει δημοσκοπικά μόνο στην Κρήτη και μάλιστα ακριβώς όπου είχε ισχύ και το Κόμμα Νεοφιλευθέρων του παππού σας, το 1977. Τώρα, 34 χρόνια μετά, επαναλαμβάνεται η ίδια τακτική: Ένα κόμμα-σφήνα στα πλευρά της ΝΔ, το οποίο θα διεκδικήσει ένα ρόλο για κάποιο μέλος της οικογένειάς σας, στην κεντρική πολιτική σκηνή, σε μιαεποχή με αμφίβολη την αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος.

Αυτά, κ. Μητσοτάκη, δεν είναι δημοκρατία: Είναι πολιτική θρησκοληψία, που διαιωνίζεται μέσα από ένα πλέγμα χαρών, τοπικών παραγόντων, συνήθειας αγράμματων τμημάτων του λαού και προβολής των σπουδών του κάθε γόνου. Για αυτό το τελευταίο, θα σας πως απλά ότι τα Πολυτεχνεία μας, οι Ιατρικές, τα Βιολογικά και τα περιφερικά ΑΕΙ, είναι γεμάτα απολυμένους επί συμβάσει καθηγητές, στη δική σας ηλικία, οι οποίοι μπήκαν στην Ελλάδα με Πανελλήνιες και έκαναν την έρευνά τους με υποτροφίες. Δεν απέφυγαν τις Πανελλήνιες, όπως τα παιδιά της άρχουσας τάξης, δεν σπούδασαν έξω μέσα από το βολικό κύκλωμα των ιδιωτικών σχολείων αλλά με αγώνα, ούτε μπήκαν στα ΑΕΙ όπου σπουδάζουν τα παιδιά της διεθνούς ελίτ χάρη στις -συχνά πολύ ματωμένες- διασυνδέσεις των γονιών τους αλλά πήγαν σε αυτά ως ταλαντούχοι ερευνητές.

Δεν είστε λοιπόν οι πιο άξιοι Έλληνες, όσο και εάν έχετε πιθανώς αυτή την καλά καλλιεργημένη ψευδαίσθηση. Ούτε η χώρα μας χρειάζεται "μοντέρνες" εικόνες, όπως οι χλιδάτες, κοινωνικά ανύπαρκτες ΜΚΟ γύρω από τον Γ.Παπανδρέου και τα διαπλεκόμενα με απατεώνες και δολοφόνους Ιδρύματα. Χρειάζεται σύγχρονη πολιτική, βγαλμένη από τα καλύτερα παιδιά αυτού του λαού και οργανώσεις λαϊκής βάσης (ΜΚΟ και μη) που να πρωτοπορούν στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Κάντε λοιπόν ένα αληθινό βήμα, και όχι απλά αλλαγή αυτοκινήτου.

Γιώργος Θωμαϊδης

Προς Βασίλη Μαρκεζίνη: Κύριε Καθηγητά, οι άριστοι επαγγελματίες σας βρέθηκαν: Όχι στις επιχειρήσεις, αλλά στο μπούνκερ του Ιατρείου του Συντάγματος.

29.06.2011

Κύριε Καθηγητά,

Αυτή τη στιγμή, μαίνεται δίπλα μας ο βομβαρδισμός των ασθενών μας με βαρειά, ληγμένα ασφυξιογόνα και των αθώων,αμάχων πολιτών,από τα βλήματα του παρακράτους. Εδώ μέσα λοιπόν, κατάλαβα ποιοί ήταν οι αληθινά άριστοι: Νέοι επιστήμονες, συνάδελφοι, που κατέβηκαν εδώ, για να δώσουν τη γνώση τους στο χειμαζόμενο λαό μας. Με τους γιατρούς ως αφετηρία, θα το γενικεύσω: Όσοι γενναίοι άνθρωποι με γνώση, συμμετέχουν ενεργά στον απευθερωτικό αγώνα του λαού μας.

Είμαι από τους ανθρώπους που και εκτιμούν και μελετούν προσεκτικά όσα λέτε για τα ζητήματα της ειδικότητάς σας. Συμφωνώ μαζί σας απόλυτα για την ανάγκη ύπαρξης μιας κυβέρνησης από το λαό, η οποία, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα προέλθει "από το πεζοδρόμιο" όπως έχετε πεί. Επίσης, σε αντίθεση με πολλούς από τους επικριτές σας, δεν φοβάμαι καθόλου τις λέξεις "αξιοκρατία", "άμιλλα", "αριστεία" και -επίσης σε αντίθεση μαζί τους- τις χρησιμοποιώ στο πολιτικό μου λεξιλόγιο.

Είπατε λοιπόν ότι για μια καλώς κυβερνώμενη Ελλάδα η λύση θα είναι "ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σκηνικό, που θα έχει φτιαχτεί από νέα υλικά, “όχι από επαγγελματίες πολιτικούς αλλά από 40άρηδες και 45άρηδες, πετυχημένους επαγγελματίες, που αντιλαμβάνονται την ανάγκη να βοηθήσουν την πατρίδα”*. Εκεί, όμως τίθεται το ερώτημα. Λέτε πως του λαού μας θα πρέπει να ηγηθούν οι άριστοι- στον τομέα τους.

Οι άριστοι τους οποίους αναζητάτε, αποτελούν μέρος του προβλήματος το οποίο επιθυμείτε να λύσετε. Παρά τις πιθανές απόπειρές τους (που πρέπει να αποδειχθούν) να φέρουν νέα νοοτροπία στη δική τους επιχείρηση ή στο χώρο εργασίας τους, αυτό δεν αρκεί καθόλου. Για να κυβερνήσεις ένα λαό, χρειάζεται πρώτα από όλα, η βιωματική γνώση των αναγκών του και η στιβαρή θέληση να αγωνιστείς για το δίκαιό του, μια ιδιότητα άσχετη -και πολύ συχνά αντίθετη- από την επιμονή που οδηγεί στην επαγγελματική επιτυχία. Αλλά, ακόμα και η επαγγελματική επιτυχία σε κάθε περιβάλλον, είναι πολύ αμφίβολο εάν είναι αποτέλεσμα της μεγάλης ικανότητας και της ηθικής ενός επαγγελματία ή απλά κάποιου ταλέντου, των οικογενειακών δικτύων και της ικανότητας του να επιζήσει στο κάθε σύστημα.

Γνωρίζω πάρα πολλούς γιατρούς οι οποίοι έχουν υψηλή εργασιακή ηθική, αλλά είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τι υπηρετεί το κοινό καλό, τις ανάγκες των διάφορων ομάδων και οι οποίοι είναι διαρκώς πολύ δειλοί για να κατέβουν σε μια διαδήλωση για τα δικά τους δικαιώματα. Οι άριστοι σας κύριε καθηγητά, όμως, θα έχουν κατέβει ποτέ σε μια διαδήλωση; Θα έχουν ρισκάρει για τα κοινωνικά δικαιώματα; Θα έχουν -έστω- στο χώρο τους αγωνιστεί για να αλλάξει κάτι πέρα από το μικρό δικό τους κόσμο; Θα έχουν απεργήσει έστω μόνοι; Θα έχουν αγαπήσει ή θα έχουν περιφρονήσει το εργαζόμενο απρόσωπο πλήθος; Εάν δεν έχουν αγωνιστεί, να είστε βέβαιος ότι ούτε τις ανάγκες του λαού μας θα καταλάβουν, ούτε το σύστημα έχουν την αντοχή να πολεμήσουν.

Επίσης, δεν μας έχετε εξηγήσει επαρκώς ποιοι θα είναι οι άριστοι ακαδημαϊκοί. Έχουν όνομα; Έχουν εγγυήσεις αριστείας και με ποιού τις χορηγίες και τη βοήθεια; Τι αξίζει ένας καθηγητής δημόσιας υγείας του Harvard (ως πολιτικός, όχι ως τεχνικός σύμβουλος όπου πιθανώς έχει να πει πολλά) ο οποίος δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πόσο κακό έχουν κάνει οι ιδιωτικές επιχειρήσεις στο δημόσιο καλό στην υγεία ή ο οποίος θα θεωρεί ανώτερο το αμερικανικό από το σκανδιναυικό μοντέλο υγείας;

Κύριε Καθηγητά,

Εδώ και εφτά μήνες κάποιοι άνθρωποι δίνουν ένα μακρύ, μοναχικό και πολύ δύσκολο αγώνα, για να πείσουν πολλά κινήματα πολιτών, πως υπάρχει ανάγκη για κάποιου είδους συλλογική, ανακλητή ηγεσία και για ειδικούς, οι οποίοι θα προσπαθούν, όσο μπορούν, να μεταδώσουν πείρα και γνώση σε ένα κοινό που ολοένα είναι ικανό να θέσει ουσιαστικές ερωτήσεις και να πεί πρωτότυπες σκέψεις. Αυτή η προσπάθεια, σκοντάφτει όχι στο γεγονός ότι "όλοι οι Έλληνες είναι αναξιοκράτες", αλλά στο ότι πάρα πολλές φορές -και τώρα ακόμα από την κυβέρνηση- ακατανόητοι μαθηματικοί τύποι και τεχνική ορολογία, χρησιμοποιήθηκαν για να συνθλίψουν τα δικαιώματα του λαού μας.

Οι λαοί κύριε καθηγητά, στρέφονται στους κομπογιαννίτες όταν οι ειδικοί τους έχουν προδώσει. Η απάντηση σε αυτή την αντίδραση δεν είναι "επιπλέον ειδικοί", αλλά "άριστοι ειδικοί στην υπηρεσία του λαού". Επειδή αυτοί σπανίζουν, διότι δυστυχώς λίγοι ειδικοί αναδύονται από τον μικρόκοσμό τους, οι συλλογικά άριστοι κυβερνώντες θα πρέπει να βρεθούν από όσους, νέους ή ηλικιωμένους, με γνώση ή/και οξύ πνεύμα, έχουν σταθεί στο πλευρό του λαού μας , έμπρακτα.

Οι ειδικοί τεχνικοί σύμβουλοι ενός ικανού πολιτικού, ας είναι όποιοι θέλουν. Οι ανακλητοί ηγέτες ενός λαού, όμως, πρέπει να έχουν μιλήσει υπέρ του κατ επανάληψιν και ιδίως να έχουν πείσει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι απλά η επιβίωση των πολιτών αλλά η ριζοσπαστική –αλλά αξιοκρατική- ανακατανομή του προιόντος της εργασίας τους. Για αυτό, προτάσσω το σκανδιναβικό πρότυπο ως σταδιακό στόχο, τον οποίο είναι πιο πιθανό να εφαρμόσουμε με επιτυχία από τον νεοφιλελεύθερο. Μπορεί και τα δυο να έχουν αδυναμίες, όμως το σκανδιναβικό είναι πιο πλήρες και κυρίως πιο κοντά σε αυτό που ζητά επιτέλους ο λαός μας: Όχι την ισοπέδωση αλλά όχι και την πρόκληση του πολύ μεγάλου ατομικού πλούτου.

Ποιός αλήθεια επιτυχημένος έχει την ψυχολογική γνώση να εννοήσει ότι πολλοί μη επιτυχημένοι είναι θύματα του κοινωνικού τους περιβάλλοντος ή δεν είχαν τις ευκαιρίες να ζήσουν ηθικά και ταυτόχρονα επιτυχημένα; Μπορώ να σας φέρω ένα στρατό από γιατρίνες και γιατρούς και ιδίως από νέους επιστήμονες, που "απέτυχαν" στην Ελλάδα, όχι για λόγους ικανότητας αλλά για λόγους ηθικής: Δεν ήταν αρκετά "ευέλικτοι". Αυτοί, έχοντας βιωματική πείρα και από την αξία αλλά και από τα γυρίσματα της ζωής, είναι οι πιο κατάλληλοι για σύμβουλοι και κάποιοι για το τιμόνι του κράτους και την συλλογική αναδημιουργία της κοινωνίας.

Με αυτό στο μυαλό, τέλος, μπορούμε να πετύχουμε τη διάκριση ανάμεσα στον πεζοδρομιακό λαϊκισμό (κάποιων π.χ. της γενιάς του Πολυτεχνείου) και στα εφαρμόσιμα σχέδια των έντιμων αγωνιστών: Το βήμα βήμα Σχέδιο διακρίνει αυτόν που απλά χαιδεύει τα αυτιά του λαού, από αυτόν που είναι ειλικρινής. Και εδώ, χρειάζονται οι ειδικοί σύμβουλοι.

Επιπλέον, όμως, απαιτείται και η απόφαση: Οι Έλληνες, ψήφισαν τον Ανδρέα Παπανδρέου, όχι μόνο διότι δεν θέλησαν να διακρίνουν την ασάφεια των βασικών του υποσχέσεων, αλλά και διότι τους έπεισε -και ίσχυε- πως είχε τη θέληση να εφαρμόσει όσα επιθυμούσε. Απλά, επιθυμούσε άλλα, από αυτά που υποσχέθηκε. Και, όσα επιθυμούσε, αποδείχτηκαν τελικά σε βάρος του λαού.

Η συλλογική ηγεσία της νέας Ελλάδας, πρέπει να είναι αποφασισμένη να συγκρουσθεί με κάποια στοιχεία του διεθνούς συστήματος,με οποιοδήποτε τίμημα. Ακόμα, όπως έγινε πρόσφατα στην Κύπρο, κάποιοι, για το κοινό καλό, με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Είναι πολύ απίθανο να μπορείς να ρισκάρεις την ίδια σου τη ζωή για το δίκαιο, εάν δεν έχεις κατέβει μια έστω φορά στο πεζοδρόμιο ή έστω δεν έχεις εκτεθεί δημόσια περισσότερο από μια ακαδημαϊκή κριτική.

Τελειώνοντας, με όλο το σεβασμό σε πάρα πολλούς από εσάς, και ανθρώπους όπως τον Δημήτρη Καζάκη (που όργωσε την Ελλάδα), τον Κώστα Λαπαβίτσα, τον Γιώργο Δελαστίκ, τον Σταύρο Λυγερό, τον Γιώργο Κοντογιώργη, τον Λεωνίδα Βατικιώτη, θα ήθελα να προσθέσω τα εξής: Βοηθήστε μας, ο καθένας στον τομέα του, να διαμορφώσουμε τις μεθόδους με τις οποίες θα υλοποιήσουμε μια καλύτερη κοινωνία. Ίσως, για ένα αρχικό διάστημα, κάποιοι από εσάς, να είναι, ο καθένας στον τομέα του, όσοι θα βάλουν τις πρώτες υπογραφές για να μπεί το νερό στο αυλάκι.

Όμως, τις επόμενες συλλογικές αρχές αυτής της χώρας, θα πρέπει να τις βρείτε ανάμεσα σε πολλούς υπέροχους ανθρώπους που κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο, είτε το λέμε πλατεία είτε διαφορετικά. Η πρώτη αρχή της δημοκρατίας είναι η ισονομία: Αυτοί που χύνουν αίμα και δάκρυα, προηγούνται.

Εφημ. Μακεδονία, 23.11.2010: “Να έρθουν στην εξουσία οι 45ρηδες”

http://www.makthes.gr/news/politics/65523/

Απάντηση στις θρασύτατες κατηγορίες Παπακωνσταντίνου κατά Αγανακτισμένων

Να που ήταν οι Αγανακτισμένοι κ. Παπακωνστασντίνου

Κύριε Παπακωνσταντίνου, οι λαοί ξυπνούν. Το να ρωτάς, γιατί όχι πιο πριν, είναι ερώτημα για ιστορικούς και αναλυτές μεγαλύτερου διαμετρήματος από τους ντόπιους πολιτικούς. Αλλά ας υποθέσουμε πως εσείς, ως γνώστης οικονομικών, κοινωνιολογίας, πολιτικής, έχετε απαντήσεις σε πιο απλές ερωτήσεις:

κ. Παπακωνσταντίνου, που ήσασταν λοιπόν, εσείς, ο πολυμαθής οικονομολόγος, όταν 2 τρις ευρώ γινόταν γκρίζα μέσα και έξω από τη χώρα; Μήπως εργαζόσασταν στο χώρο όπου πολλά από αυτά νομίζω ότι συνέβησαν;

Όσο για το που ήταν οι Αγανακτισμένοι... θα σας πω που ήταν οι περισσότεροι, η κρίσιμη κοινωνική μάζα αριθμητικά, χωρίς την οποία όλοι όσοι ξέραμε τις απάτες σας, νιώθαμε αριθμητικά πολύ λίγοι για να σας πολεμήσουμε στο δημόσιο χώρο των πλατειών:

Οι πιο πολλοί αγανακτισμένοι λοιπόν κ. Παπακωνσταντίνου, ήταν στο περιθώριο της κοινωνίας, διότι δεν έτυχε να γεννηθούν ανιψιοί πολιτικών με διασυνδέσεις σε όλο τον πολιτικό-άρα και στον οικονομικό- κόσμο, όπως εσείς. Επίσης, δεν είχαν την έμφυτη ικανότητα να μπορούν να πουν άνετα ψέμματα είκοσι και τριάντα φορές μπροστά σε κοινό, για την οικονομική πολιτική π.χ. Και, στον κόσμο που εσείς όλοι φτιάξατε, το χυδαίο και θρασύ ψέμμα είναι αναγκαίο για να ανέβεις-ή μάλλον για να κατέβεις όσο χαμηλά χρειάζεται. Το ξέρουμε πως σε μεγάλο μέρος του χρηματοπιστωτικού κόσμου, θεωρούνται αξιοκαταφρόνητοι όσοι δεν μπορούν συνέχεια να υποκρίνονται και να πουλήσουν τα πάντα.

Ήταν χωρίς την κρίσιμη ενημέρωση που παρέχει το διαδίκτυο, διότι ακόμα, σκόπιμα πιθανώς, δεν το είχατε βοηθήσει να φτάσει σε κάθε σπίτι. Και έτσι, οι πληρωμένοι αρθρογράφοι του συστήματος μπορούσαν να λένε επιδέξια, μουλωχτά, μελιστάλαχτα ψέμματα.

Έγλειφαν τις πληγές τους από την υπόθεση του Χρηματιστηρίου, στην οποία εμπλέκονταν δικοί σας εργοδότες κ. Παπακωνσταντίνου.

Προσπαθούσαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στα ασφυκτικά περιθώρια του συστήματος της υποκρισίας και του ψεύδους που δεν το χτίσαμε εμείς, αλλά άνθρωποι σαν τον τωρινό σας εργοδότη, τον Γ. Παπανδρέου. Για τον Γ.Παπανδρέου, ο ίδιος του ο αδελφός, ο Νίκος, σε στιγμές ιδιωτικής ειλικρίνειας και όχι δημόσιας συμπαράστασης, είπε πως είναι πολιτικός με νοοτροπία της δεκαετίας του 60. Ξέρετε τι θα πεί αυτό: Επιπολαιότητα, ρουσφέτι, ιδιοτέλεια και υποταγή.

κ. Παπακωνσταντίνου, όταν εσείς λέτε διάφορα, όταν ο Γ. Παπάνδρέου λέει πράγματα άσχετα με την πραγματικότητα όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, όταν ο Ν. Παπανδρέου λέει τα ίδια με τον Πάγκαλο, όταν η κ. Μπακογιάννη κάνει κουτσομπολιό γειτονιάς για τα 1000 ευρώ που δαπάνησε το Πανεπιστήμιο Αθήνας για να διαμαρτυρηθεί γιατί το κλείνουν, όταν ο κ. Μητσοτάκης δεν ενοχλείται από το ότι θα μας σκοτώσουν και όταν ο κ. Γιανναράς μας αποκαλεί σκουπίδια συρφετου, αναρωτιέμαι κι εγώ...

Τι δίναν σε αυτό το λαό, για να αφήνει τόσα χρόνια εξουσία σε ανθρώπους που, εάν αυτά που λένε τα έλεγαν άλλοι, κοινοί πολίτες σε επίπεδο γειτονιάς, θα τους "κρέμαγαν κουδούνια".

Τώρα, λόγω δουλειάς, το ξέρω: Τους λέγατε ψέμματα. Μην κουράζεστε άλλο όμως. Το έργο τέλειωσε.

Γιώργος Θωμαϊδης

Προς Χρήστο Γιανναρά: Ντροπή σας για όσα γράψατε για την Πλατεία Συντάγματος!

Ο Χρήστος Γιανναράς και ο αληθινός "Συρφετός των Σκουπιδιών" *

Από ένα γιατρό, αυτόπτη μάρτυρα της κτηνωδίας των αρχών στην Πλατεία Συντάγματος

Δεν θα γράψω πολλά λόγια κ. Γιανναρά, ούτε θα σας επιτεθώ.

Απλά θα σας θυμίσω ότι λίγες μέρες πριν το άρθρο σας όπου αποκαλείτε την καλοκαιρινή ραστώνη των παιδιών της Πλατείας Συντάγματος σκουπίδια συρφετού, έγιναν άλλα, πολύ πιο σοβαρά γεγονότα. Γεγονότα που γέμισαν πολλούς πολίτες με κρατικό τρόμο και την πλατεία αποκαϊδια. Εσείς, αντί να αναρωτηθείτε γιατί έγινε η πλατεία αποκαϊδια και να κατηγορήσετε με θάρρος τους υπαίτιους και τους ηθικούς αυτουργούς, επιτεθήκατε με απαίσιο τρόπο, στους και πάλι αυξανόμενους επιζώντες, που προσπαθούν να κρατήσουν με πάθος αναμμένη την ελπίδα. Σχεδόν σαν να ας ενόχλησε το ότι θα αγωνίζονται να την αναγεννήσουν από τις στάχτες της και θέλετε -μαζί με πολλούς άλλους- να ρίξετε την οριστική βολή.

Τις στάχτες και το χάος κύριε καθηγητά, τα προξένησαν οι κτηνώδεις παρακρατικοί και το εσκεμμένο σπρώξιμο ενός απεγνωσμένου, άμαχου πλήθους προς το ιατρείο, από την ψυχοπαθολογικά οργανωμένη αστυνομική βία που "απαντούσε" στους παρακρατικούς, χτυπώντας γέροντες, παιδιά, κοπελίτσες, ανάπηρους και άρρωστους.

Εάν κύριε Γιανναρά θέλατε να βρείτε "σκουπίδια συρφετού" θα ήταν καλό λοιπόν να γυρίσετε το βλέμμα σας όχι στους ναρκομανείς που έτυχε να βρουν καταφύγιο ανάμεσα στα άμαθα παιδιά της Πλατείας -με την ανοχή (τουλάχιστον, δεν υπάρχουν στοιχεία για παρακρατική εμπλοκή) της αστυνομίας. Φυσικά το πρόβλημα είναι σοβαρό, αλλά με εκπλήσσει η σκληρότητα της κρίσης σας για τους μόλις αυτοργανούμενους πολίτες. Με απογοητεύει πλήρως η σκλήρυνση της γνώμης σας για τους γυμνούς νέους ανθρώπους, στους οποίους ΤΩΡΑ οφείλατε να είστε δίπλα και όχι ένας ακόμα εξωτερικός τιμητής.

Για να γυρίσουμε στα σκουπίδια λοιπόν, όπως έγραψα και στο συναρθρογράφο σας στην καθημερινή κ. Τέλλογλου, ίσως θα ήταν καλό να θυμηθείτε ποιοι ζήτησαν να σκοτωθούν μπροστά στο Σύνταγμα διαδηλωτές, ποιοί να τυφλωθούν διαδηλωτές από πλαστικές σφαίρες, ποιοί είπαν ότι στο υπόγειο ιατρείο του Συντάγματος οι γιατροί κάναμε ερωτικό πάρτυ με τους αναρχικούς φορώντας αντιασφυξιογόνες μάσκες και ποιοί έκοψαν αυτιά και έσπασαν κεφάλια μπροστά στο ναό της Δημοκρατίας. Επίσης, θα ήταν άξιο λόγου να δείξετε ποιοί λήστεψαν συγγραφείς μέσα σε αστυνομικά τμήματα και ποιοί ψευτοπνευματικοί άνθρωποι έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο αχρείο και οχετικό ψέμμα. Οχετικό, όπως οχετός κ. καθηγητά.

Τέλος, αν και δεν έχω καμμία πίστη σε κανένα (υπάρχον) κόμμα εξουσίας, το τέλος της Ελλάδας δεν θα έρθει με την "άρνηση" της Νέας Δημοκρατίας να ψηφίσει το Μνημόνιο 2 ώστε να σπάσει το ηθικό του λαού άμεσα και όχι από την αυριανή πολιτική της: Θα έρθει μόνο με την φυσική ή ηθική εξόντωση των καλύτερων παιδιών της - των παιδιών σας: Αυτή, για την οποία κ. καθηγητά απλά σιωπήσατε ενώ ήδη τη ζητούν και την ξεκίνησαν.

Θα σας θυμήσω μια φράση από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (ΙΣΤ, 19-22):

19 ἔγνω οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἤθελον αὐτὸν ἐρωτᾶν, καί εἶπεν αὐτοῖς· περὶ τούτου ζητεῖτε μετ᾿ ἀλλήλων ὅτι εἶπον, μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με;

20 ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται.

21 ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς· ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον.

22 καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε· πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία. καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ὑμῶν.

Εκεί έξω, ήταν -και είναι- αυτά τα μάτια τα παιδιά που ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο. Σε αυτή τη ζωή,σε αυτή την εποχή, ακόμα και εάν μας κοστίσει τη ζωή. Αυτά τα μάτια δάκρυσαν και αυτά τα στηθάκια πόνεσαν μέσα στο κολαστήριο του Συντάγματος στις 29.06.2011.

Για αυτή την Αλήθεια, οφείλατε να γράφετε, αλλά δεν το κάνατε.

Κύριε καθηγητά, πιθανώς να μην είχατε την αποδοχή που ήταν αναμενόμενη από τα νέα, μπερδεμένα παιδιά, που άντεξαν να μείνουν σε συνελεύσεις, ενώ οι "ωριμότεροι" και "σώφρωνες" πολίτες, επέλεξαν να κάνουν κοινωνικό αγώνα με αντηλιακό και όχι με Mallox. Όμως. το κίνημά μας ποτέ δεν είχε για εσάς τη δημόσια χολή που εξάγετε για αυτό στο άρθρο σας.

Κάνει πολύ κακό στην ψυχή κ. καθηγητά, να μας προβάλλουν οι αχρείοι και να μας λησμονούν οι αθώοι.

Αλλάξτε σελίδα. Εμείς, τη γυρίσαμε ήδη.

Γιώργος Θωμαϊδης

*

http://yannaras.gr/2011/07/%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CF%89%CF%82-%CF%85%CF%86%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85/