Υπάρχουν πολλοί στη χώρα μας, που είτε φοβούνται την έννοια Επανάσταση, είτε λεν πως είμαστε ακόμα ανέτοιμοι ως κοινωνία.
Καταρχήν, Επανάσταση, σε μια σύγχρονη κοινωνία, δεν σημαίνει την έκλυση ακατάσχετης βίας: Το αντίθετο, μπορεί να είναι απολύτως ειρηνική ή ασήμαντου ρίσκου, όπως ήταν η (περιορισμένων στόχων και χρόνου αλλά επιτυχής στον αρχικό στόχο) αντίδραση κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σηάτλ (θα μιλήσω για αυτή παρακάτω). Μπορεί να είναι απολύτως αναίμακτη, όπως το 1843 ή το 1909 στην Ελλάδα ή και το Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917 στη Ρωσία (εκεί η όποια αντίσταση υπήρξε και στις δυο περιπτώσεις αποτέλεσμα μη εμπλεκόμενων αρχικά παραγόντων). Επίσης, με ελάχιστη δράση υπήρξε και η Γαλλική Επανάσταση και εκεί υπήρξαν άλλοι παράγοντες που επέδρασαν κατόπιν.
Η σημερινή Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό όπως το 1909 ή το 1843, δεν αποτελεί κέντρο της διεθνούς σκηνής και μια από τα κάτω αλλαγή της πολιτικής εξουσίας σήμερα, εννοώ σε λίγες ώρες, θα ήταν αναγκαστικά ευρέως πολιτικού φάσματος και δεν θα δημιουργούσε σχεδόν καμμία ραγδαία αλλαγή στο υπόλοιπο κρατικό λειτουργικό σύστημα της χώρας. Όσο εκτεταμένη αναδιανομή πλούτου και ΜΜΕ και εάν επιχειρούσε, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, ανάμεσά τους και το μέγιστο μέρος του ένστολου πληθυσμού, μόνιμου και κληρωτού, θα ήταν μαζί της: Στην Ελλάδα, η αντεπανάσταση δεν έχει κοινωνικό υπόβαθρο.
Σχετικά με το χαρακτήρα των Ελλήνων,λέγεται ότι ακόμα δεν είμαστε αρκετά φτωχοί ή αρκετά ηθικοί για να κινηθούμε ριζοσπαστικά: Και όμως, η Επανάσταση είναι κάτι το οποίο συνήθως γίνεται από ατελείς ανθρώπους, εμάς, αλλά οι ευεργετικές της συνέπειες φαίνονται μακροπρόθεσμα.
Πάντοτε, σε όλη την ιστορία, οι επαναστάσεις ξεκίνησαν από μικρές ομάδες, οι οποίες κινητοποίησαν ευρύτερες ομάδες, με βάση πιο απτά ζητήματα.
Ούτε επίσης η Επανάσταση γίνεται από τέλειους ανθρώπους. Το ότι κάποιος καταπατάει το νόμο για τα αυθαίρετα, δε σημαίνει πως δεν μπορεί να επαναστατήσει για το ψωμί των παιδιών του. Αντίθετα, τα παιδιά του δεν θα ευαισθητοποιηθούν ποτέ για το περιβάλλον, εάν δεν έχουν ψωμί να φάνε.
Στην Αμερικανική Επανάσταση, το ζητούμενο ήταν η ανεξαρτησία, όμως το πρώτο μαζικο αίτημα υπήρξε το "καμμία φορολογία χωρίς αντιπροσώπευση".
Στη Γαλλική Επανάσταση, αυτό που μαζικοποίησε τη λαϊκή διαμαρτυρία, ήταν η χρήση από την Τρίτη τάξη της Γαλλικής Συνέλευσης (που συγκαλούσε ο Βασιλιάς), του επιχειρήματος της λαϊκής πενίας κατά των φεουδαρχών.
Στη Ρωσική Επανάσταση, η οποία ανέτρεψε τον τσάρο και έγινε αρχικά τον Φεβρουάριο, το πρώτο αίτημα ήταν η λήξη του πολέμου και κυρίως του λιμού που μάστιζε τη χώρα. Η παράβλεψη αυτού του αιτήματος και μια ακόμα ήττα, κινητοποίησε μεγαλύτερες μάζες λαού προς το ριζοσπαστικότερο κέλευσμα του μπολσεβικικού κόμματος, και πύκνωσε τις τάξεις του.
Δυστυχώς σε κάθε χώρα, τα υλικά κίνητρα αφυπνίζουν τελικά το πιο εφησυχασμένο ή τρομαγμένο ή ελεγχόμενο τμήμα του πληθυσμού. Αυτά καθορίζουν την ένταση της Επανάστασης σε συνδυασμό με την προετοιμασία της σε μικρές η μεγάλες ομάδες. Η δυστυχία όμως δεν αρκεί από μόνη της, αλλά δεν είναι και απολύτως αναγκαία: Εξαρτάται πάντα και από το βαθμό πολιτικής συνειδητότητας των ατόμων: Πάρα πολλοί μεγάλοι ηγέτες και ήρωες επαναστάσεων, ήταν άνθρωποι που άφησαν την τεχνητή άνεση και πήραν το μέρος του λαού.
Στη σημερινή Ελλάδα, η δυστυχία μπορεί να μην έφθασε στο κόκκαλο, αλλά η πληροφορία διαδίδεται πιο συχνά από ποτέ. Αυτό φυσικά δεν κάνει απολύτως σίγουρη την άμεση Επανάσταση, αλλά κάνει καταρχήν πολύ πιθανή την έμπρακτη κατάργηση των συμφωνιών που ψηφίζονται(όσο ακόμα θα αντέχουν...)τυπικά.
και ένα σύγχρονο, πρακτικό παράδειγμα:
Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, το οποίο ξεκίνησε με απλά e-mail, διαδόθηκε παγκόσμια και μέσα σε έξι μήνες πέτυχε να μην ψηφιστεί το σχέδιο που προέβλεπε την υπαγωγή -στην ουσία- των κρατών στη... Δίκαιο Εταιρειών.
Οι άνθρωποι που το δημιούργησαν δεν ήταν ούτε τέλειοι, ούτε πάντα πλήρως συνειδητοποιημένοι, ούτε απόλυτα οργανωμένοι και δέχτηκαν και μεγάλη διείσδυση από διάφορους ανθρωπιστές τοκογλύφους. Πέτυχαν όμως κάποιους από τους στόχους τους, τόσο τότε όσο και κατόπιν. Και αυτό, χωρίς -στις χώρες κλειδιά του αρχικού κινήματος όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία- να είναι άμεσα ορατή η φτώχεια. Κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα και με μεγαλύτερη ομοιογένεια και πολιτική διάρκεια.
Και, το πιο σημαντικό, ενώθηκαν ολοκληρωμένα μέσα από ένα σχετικά χαλαρό δίκτυο επαφών (όπως το σημερινό ελληνικό κίνημα) και οριστικά μπροστά στο χώρο που γινόταν η διάσκεψη που θα υπήγε τα κράτη στο Δίκαίο Εταιρειών.
Μιλώντας πάντοτε για την ειρηνική δύναμη της πορείας και του όγκου εκατομμυρίων πολιτών, απόψε, το Ελληνικό Κίνημα, θα έχει μπροστά του τη Βουλή και μπορεί να την πολιορκήσει. Η πράξη είναι απολύτως νόμιμη, διότι όχι μόνο το Σύνταγμα απαιτεί τη δράση των πολιτών όταν παραβιάζεται η ζωή των ίδιων και των υποσιτιζόμενων παιδιών τους, αλλά και διότι, ακόμα και αυτό το ατελέστατο Σύνταγμα, έχει κταπατηθεί τόσο από το Μνημόνιο 1, όσο και από το Μνημόνιο 2 αλλά και από τη διαδικασία δημιουργίας της οντότητας με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό απολύτως ξένο προς τη λαϊκή ετυμηγορία.
Ανάμεσα στους πολίτες, θα υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα τόσο μεγάλης επιρροής, όπως ο Μ.Θεοδωράκης ή ο Μανώλης Γλέζος, που μπορούν πιθανώς, να υπερβούν -απολύτως ειρηνικά- τις (τυπικές ίσως πια-μένει να φανεί) ενστάσεις των αστυνομικών και να οδηγήσουν το λαό σε μια ειρηνική εκκένωση (ή μη προσέλευση, από την έκπτωτη συστημική και συστημίζουσα πτέρυγα της Βουλής) και κατόπιν σε οικειοποίηση του χώρου από το λαό και ανάρρηση μιας πρώτης επιτροπής, από σοβαρούς εκπροσώπους όλων των κινημάτων, για την απελευθέρωση μας από τους εχθρούς μας.
Η ώρα έχει ήδη φτάσει.
Η Ελλάδα μπορεί να ξυπνήσει τη Δευτέρα, εάν έχει αποκοιμηθεί από τους πανηγυρισμούς του λαού μας, ελεύθερη και οι λαοί όλου του κόσμου με απέραντη ελπίδα.
