Η ελληνική κρίση: Σκιαμαχία, ελπίδα, αυτογνωσία.

Σκέψεις για τον ελληνισμό 1

Τη στιγμή που η Εκάβη, γονατίζει εμπρός στα περίχωρα της κατεστραμμένης Τροίας, ο Ευριπίδης, ανυψώνει αυτή, την ξένη, στο βάθρο της αιώνιας Λύπης αλλά ανυψώνεται και ο ίδιος αναγνωρίζοντας την ηθική ποιότητα του Άλλου. Αυτή την ώρα, που η χώρα σέρνεται στο παζάρι όπως η Εκάβη, διάλεξα για να μιλήσω κατά του μίσους που αφοπλίζει τη φρόνηση και υπέρ της ικανότητας για διάκρισης που την επιβεβαιώνει. Είναι η κατάλληλη στιγμή, διότι καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια, να φύγει το βλέμμα του λαού μας από το μέλλον του και να στραφεί αλλού.

Θα γράψω, σε λίγες σελίδες, ενάντια στο θρασύδειλο μίσος, ενάντια στον κατασκευασμένο φόβο αλλά ιδίως υπέρ της φρόνησης ,της διάκρισης και της γενναιότητας που αποτελούν την κληρονομιά και το παρόν μας.

Ο ελληνισμός δεν έχει να φοβηθεί κανένα πολιτιστικό ή άλλο εχθρό ή «εχθρό», εφόσον έχει συνείδηση αυτού που πραγματικά αποτελεί : το ενιαίο φάσμα των εκφάνσεων του επί χιλιάδες χρόνια: Η Ελλάδα, είναι οι προ-Έλληνες Πελασγοί, των οποίων η γλώσσα επιζεί στις ίσως ωραιότερες από τις λέξεις της ελληνικής, οι Έλληνες Αχαιοί, οι Έλληνες της κλασσικής περιόδου, η ανοιχτή στον κόσμον ελληνιστική άνθηση, ο ελληνισμός της ρωμαϊκής περιόδου, ο οικουμενικός χριστιανισμός της πρώτης περιόδου, του οποίου ο Ευριπιδικός ορισμός για την αγάπη αποτελεί τμήμα μάλλον του κλασσικού ελληνισμού παρά της Μ. Ανατολής. Είναι επίσης η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία, ο ελληνισμός της Λατινικής, Οθωμανικής και Ενετικής κατοχής, είναι ο εκλεκτικός Διαφωτισμός του Κάβου, είναι ο δημοτικός ελληνισμός του Σεφέρη, ο απόδημος ελληνισμός του Καστοριάδη, και ο διαχρονικά συγκριστικός ελληνισμός του Ελύτη. Υφασμένη πάνω σε αυτά, όπως έχει δείξει η επιστήμη, είναι η λαϊκή μας παράδοση: στο παρόν, ο τρόπος που μιλούμε την καθημερινή γλώσσα και οι αναρίθμητες σημασίες της καθημερινότητας.

Στον πυρήνα αυτού του ελληνισμού, υπάρχει αυτό που ο Καστοριάδης όρισε ως το πρόταγμα για την αυτό-νομία, το οποίο αναδεικνύεται στη διαρκή πάλη του λαού μας για ανεξαρτησία. Το πρόταγμα εντείνεται σε εποχές όπως η τωρινή, όταν η περιουσία έγινε το κεντρικό στοιχείο της καθημερινότητας, κάτι ξένο στην ουσία της δικής μας πολιτιστικής κληρονομιάς, σε αντίθεση με άλλους λαούς στην Ανατολή και στη Δύση. Δεν είναι τυχαίο πως στον ίδιο χώρο, οι ίδιοι σχεδόν ουσιαστικά άνθρωποι, δημιούργησαν τον πολεμιστή των Θεσπιών, ντυμένο τα χρώματα του έρωτα και του θανάτου, τον Διγενή Ακρίτα, ντυμένο επίσης τα χρώματα του έρωτα και του θανάτου και τις γυναίκες του Μεσολογγίου, που πέθαναν δίπλα στους άντρες τους και τα παιδιά τους. Στη βαθιά δομή της κοινωνίας μας, σκαλισμένη πάνω στο τοπίο, στο κλίμα, στη γλώσσα, υπάρχει η δική μας πολιτιστική αφετηρία, για το δικό μας τόπο και το δικό μας τρόπο του συνέχειν το κράτος, τόσο ταιριαστή με τα γεγονότα που δεν χρειάζεται να μιμηθεί κανένα ασύμβατο πρότυπο.

Στην καρδιά αυτού του ελληνισμού, δεν υπάρχει ούτε ο φόβος, ούτε η συγγενής του υπεροψία, ούτε ο ανορθολογισμός. Υπάρχει η λογική, η απόδειξη, η πρόνοια, η μετριοπάθεια. Υπάρχει η αυτογνωσία, η μετα-νοια, Λήθη και η συγχώρεση. Υπάρχει, πάνω από όλα, το θάρρος της ανάληψης της ευθύνης των πράξεων, και ιδίως της αυτογνωσίας και του ορθού λόγου.

Όταν αυτός ο ελληνισμός κρίνει τον «Άλλο» τον πλησιάζει ατομικά ως φίλος, κριτικά ως θεράπων και συλλογικά με τη γνώση ότι απευθύνεται σε μια άλλη κοινωνία. Τον πλησιάζει με πνεύμα ειρήνης όχι διότι αγνοεί την ιστορία ή τις πολιτιστικές αντιπαραθέσεις, αλλά διότι γνωρίζει πως οι άνθρωποι, άρα και οι λαοί, δεν έχουν μια προκαθορισμένη, αιώνια μοίρα. Στην ολοκληρωμένη του μορφή, απευθύνεται με αυτοπεποίθηση, άρα ήρεμα και με φιλία, προς ξένα έλλογα όντα, όχι προς αξιομίσητους βαρβάρους. Απευθύνεται γνωρίζοντας πως η αληθινή δουλεία είναι εκούσια και όχι ακούσια, και επομένως δεν την ορίζει η καταγωγή αλλά η στάση του ανθρώπου, την οποία πάντοτε, ως ελεύθερο ον, μπορεί να την επιλέξει.

Για το λόγο αυτό, ένας αληθινά έντιμος ελληνισμός, δεν θα στηριχθεί στο στερεότυπο, -αντανακλαστικό- φόβο «των Εβραίων τοκογλύφων που προξένησαν την κρίση», ούτε των «φανατισμένων από την κούνια μουσουλμάνων που εποικίζουν την Ελλάδα». Θα σταθεί με αγάπη αλληλέγγυος προς το έθνος των μουσουλμάνων όλου του κόσμου (και ιδίως του Ιράκ και της Παλαιστίνης) και αποτείνοντας λόγο φιλίας και σεβασμού προς τον εβραϊκό λαό. Κοιτώντας αυτούς τους δυο γειτονικούς μεσογειακούς πολιτισμούς, θα σταθεί με κριτικό πνεύμα απέναντι στις ανεπίλυτες ακόμα –και για καιρό- συγκρουσιακές τάσεις μεταξύ των λαών και των θρησκειών, θα περάσει από το χάρακα της ιστορίας τις συλλογικές νοοτροπίες, τα συνολικά επιτεύγματα, τον θρησκευτικό φανατισμό, τις απόπειρες αποκατάστασης του κόσμου, την απληστία και την φιλανθρωπία, την ελπίδα και το μίσος: και θα δοκιμάσει να καταλάβει τους άλλους μόνο αφού κρίνει τον εαυτό του. Αυτή ακριβώς η χαρακιά της ιστορίας, η γαλήνια κριτική ανάλυση, διακρίνει το μίσος από την πρόληψη και την λογική από το φανατισμό.

Αυτός ο ελληνισμός, θα σταθεί δίπλα στο δίκαιο των καταπιεζομένων, που σήμερα είναι ολόκληρες στοχοποιημένες κοινωνίες, λόγω της θρησκείας και των σκοπιμοτήτων των ισχυρών.

Σε αυτόν τον άλλο, ως ξένο ή ως πολίτη, είμαστε ανοιχτοί, όσο πιο πολύ το επιτρέπουν η συμβατότητα, η εύθραυστη δημογραφική ισορροπία της χώρας, η σκληρή και απογοητευτική πείρα σχετικά με την συμβίωση μεγάλων μειονοτήτων, η ιστορική πείρα: όλα όσα οφείλονται στην τωρινή, προσωρινή, βάναυση κατάσταση του ανθρώπου. Ως αγαπητό ξένο όταν η μοίρα τον φέρει εδώ, πάνω στο δρόμο του, (όπως με τους περισσότερους μουσουλμάνους), ως μόνιμο ξένο με όλα τα δικαιώματα, πολύ παραπάνω από όσα τώρα δίνουμε εάν μπορεί και θέλει να ζήσει εδώ (όπως π.χ. για όσους όντως δικαιούνται Άσυλο στην Ελλάδα, όσα παιδιά μεταναστών ή δυτικοευρωπαίων πολιτών γεννιούνται και ζουν εδώ αλλά δεν επιδιώκουν την ελληνική ιθαγένεια, ή όσους νόμιμους μετανάστες δεν έχουν ήδη φύγει), ή ως πολίτη εάν αποφασίσει ατομικά –και όχι συλλήβδην ή από την πίεση της βιοτικής ανάγκης- να γίνει Έλληνας (όπως για όσα παιδιά των μεταναστών θα επιδιώξουν συνειδητά ως ενήλικες την ελληνική ιθαγένεια). Η στιγμή είναι ευνοϊκή, για μια τέτοια ανθρώπινη, μετρημένη και διαυγή πολιτική. Λύσεις υπάρχουν, ψευτοδιλήμματα «ακροαριστερής» ή «ακροδεξιάς» κοπής όχι.

Στη δική μας ιστορία, στη δική μας μνήμη, υπάρχει το διαρκές και πιεστικό αίτημα, να μιλάμε για τα πάντα, άρα και για τον Άλλο, όμως με στοιχεία και με αυτοκριτική. Διότι είναι τόσο εύκολο να παρεξηγηθεί μια χειρονομία ή ένας λόγος, που από την τραγωδία δεν μας χωρίζει τίποτε. Μόνον η συνείδησή μας.

Πέρα από εμάς, σε άλλους τόπους, η δικτύωση και η αλληλεγγύη, η ίδια η ύπαρξη του Άλλου στην καλή ή την κακή τους μορφή, γεννούν επιτυχία, εξουσία, πολιτισμό, έμπνευση αλλά και μίσος: Σε όλη την Ασία υπάρχουν ομάδες και οικογένειες ισχυρών τραπεζιτών κινεζικής καταγωγής (οι οποίοι συχνά ανταγωνίζονται μεταξύ τους) : μισούνται συνωμοσιολογικά από πολλούς ντόπιους με τον ίδιο τρόπο που μισούνται από πολλούς συλλήβδην οι Εβραίοι στην Ελλάδα. Στην Ιαπωνία υπήρξαν για χρόνια δίκτυα απόλυτα αφοσιωμένων χριστιανών, οι οποίοι θεωρούνται συνωμότες από τις ιαπωνικές αρχές, όπως σήμερα θεωρούνται συλλήβδην οι μουσουλμάνοι από μέρος της κοινωνίας μας. Αυτά, η επιτυχία, η ενδοστρέφεια αλλά και το μίσος, είναι παροδικά φαινόμενα (που οφείλουμε να τα επιβλέπουμε σε κάθε εποχή που εμφανίζονται ) έστω με μεγάλη διάρκεια: Δεν είναι όμως, η ανθρώπινη μοίρα. Ο ζωντανός πολιτισμός κάθε κοινότητας όμως, είναι η μόνη της ελπίδα: και για τους μουσουλμάνους και για τους Εβραίους και –φυσικά- για εμάς.

Εάν υπάρχουν αραβικά κεφάλαια που ίσως χρηματοδοτήσουν τα δίκτυα ισλαμικών τεμενών, υπάρχει και η διαύγεια, να τεθεί όριο στην παροχή τους και να τεθεί ως όρος ότι θα χρησιμοποιηθούν κυρίως για τον ασφαλή επαναπατρισμό ή την εργασία στις αραβικές χώρες, όσων δεν θα φτάσουν ποτέ στην Ευρώπη, λόγω του πανικού των Ευρωπαίων δυναστών τους και δυναστών μας. Αυτό, μαζί με τον πλήρη αποκλεισμό της Τουρκίας από κάθε οικονομική σχέση με την ΕΕ και ει δυνατόν και από το ΝΑΤΟ μέχρι να μηδενιστούν τα καραβάνια του δουλεμπορίου, πρέπει να είναι όρος για τη συνεργασία της Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο και πρέπει να τεθεί υπό την απειλή του βέτο, από την Ελλάδα, όπως έκανε ο Α. Παπανδρέου για τα μεσογειακά προγράμματα.

Ελλάδα, πολυπολιτισμός, μετανάστευση- Ένα γράμμα.

Πολυπολιτισμός, είναι να έχεις γιαπωνέζικο σκυλάκι, σε μια ελληνική παραλία, εφόσον φυσικά εγκλιματίζεται. Ισπανικής γλώσσας βιβλία από Ευρω-Ινδιάνικης καταγωγής συγγραφείς είναι τα αγαπημένα μου, Ιαπωνικά παραμύθια και αραβικούς μύθους, μεταφρασμένους από Άγγλους συγγραφείς. Πολυπολιτισμός, είναι να έχω στη βιβλιοθήκη μου Αμερικανικής υπηκοότητας Εβραίους μαρξιστές φιλοσόφους, που έχουν οικουμενικές καταβολές και Παλαιστίνιους διανοητές χριστιανικής ή μουσουλμανικής πίστης ή άθεους. Ιταλούς και Γάλλους ζωγράφους, Ινδικής τεχνοτροπίας ειδώλια, εικόνες από τη Βυζαντινή Εγγύς Ανατολή, Διακοσμητικά πιθάρια από τα νότια Βαλκάνια, κλπ κλπ

Πολυπολιτισμός είναι τα αγγλικά όπου γράφω τις εργασίες μου, το Λονδίνο όπου σπούδασε ο αδερφός μου, η Σουηδία όπου σπούδασε ο πατέρας μου, η Γαλλία όπου έκανε ειδικότητα η μητέρα μου, οι τεχνικές και όχι μόνο προόδοι της Αμερικής που αγάπησα από παιδί, και τα γαλλικά όπου διαβάζω ανεξάρτητη πολιτική ανάλυση.

Πολυπολιτισμός, είναι οι ιστορίες που ακούω από τη Σβετλάνα -Αρμένισσα με ρώσικο όνομα, η μεταφυσική που ακούω από τον Άραβα καθηγητή μου, η μισή αγγλίδα ξαδέρφη μου, οι Τούρκοι φίλοι μου, οι Βαλκάνιες φιλενάδες μου και η Καυκάσια πρώτη αγάπη μου. Πολυπολιτισμός, είναι τα σχιστά μάτια μου και τα διπλά κλειδωμένα βλέφαρά μου, τα οποία προέρχονται από τη μογγολική φυλή, αν και είμαι τελείως μεσογειακός φαινομενικά.

Είναι επίσης, να ευχαριστώ τους φίλους μου για την κάθε έμπνευση, μέσα από την παγκόσμια Hotmail, χάρις στη γλώσσα υπολογιστών που έγραψαν αφιλοκερδώς Ελβετοί μαθηματικοί.

Τέλος, πολυπολιτισμός, είναι οι λέξεις θάλασσα , υάκινθος και Φαλάσαιρνα, και χιλιάδες άλλες, που είναι πανέμορφες και τόσο βαθιά ελληνικές, που ξεχνάμε ότι ανήκουν στην προ-ελληνική πελασγική γλώσσα και όχι στην πρωτο-ελληνική των Μυκηναίων. Και αυτή η ανακάλυψη είναι που δένει το παγκόσμιο με το ελληνικό: Το ελληνικό, πλουτίζει, μέσα από την επαφή με το παγκόσμιο, χωρίς να χάνει την αυτοτέλειά του.

Ζω τον πολυπολιτισμό στη ζωή μου, στη φυλή μου, στη γλώσσα μου, στο αίμα, στη σκέψη μου. Πιθανώς, παρόμοια ακριβώς αισθήματα έχει ένας μορφωμένος Ιταλός, Λιβανέζος, Αρμένιος ή Ισραηλινός: Κάθε άνθρωπος σε αυτή τη γωνιά της Ανατολικής θάλασσας

Δεν μου έμαθαν να είμαι Έλληνας: Είμαι Έλληνας, στα σημεία που είναι τα πιο ουσιαστικά: Στο να αγαπώ την ειρήνη αυτής της θάλασσας, τη γενναιότητα που εμπνέει το τοπίο, την μαλακή συνείδηση των ανθρώπων αυτής της χώρας. Είμαι Έλληνας, εκεί που τα γλυκά λόγια της μάνας μου στα ελληνικά, έδεσαν με τα φωτάκια των κρι-κρι, με τα θαλασσινά διακοσμητικά και την καλοκαιρινή διήγηση για το ταξίδι του Οδυσσέα, με την οποία έμαθα την αλφα-βήτα.

Είμαι Έλληνας, διότι σε πολύ θεμελιώδη στοιχεία της παιδικής ψυχής μου, την κατάλληλη στιγμή, μίλησαν με όμορφο τρόπο, στα ελληνικά. Μου μίλησαν επίσης, για να μη φοβηθώ ποτέ, για τη γενναιότητα που όμως θαυμάζει τον εχθρό στην Ιλιάδα, για την αυτοθυσία στο Μεσολόγγι, για την Λήθη μετά τον Εμφύλιο, για την Αγάπη στον διπλανό και για την καθαρότητα που δίνει η αληθινή γνώση. Αυτά τα θεμέλια βιώματα, με δένουν με τους Άλλους, διότι με γεμίζουν θάρρος: Το μίσος γεννά δειλούς, γιατί όποιος μισεί ακούει ουσιαστικά μόνο τον εαυτό του, ενώ αυτά τα όμορφα λόγια γέννησαν κοινωνίες –διότι είναι φτιαγμένα για να τα μοιραζόμαστε.

Στην ίδια την Ελλάδα μέσα, υπάρχουν πολλές αφετηρίες, η χριστιανική, η αρχαιοελληνική, υφασμένες όμως πάνω στον ίδιο ιστό, κάτω από τον ήλιο που όλα τα κάνει ένα κράμα από ασβέστη μαρμάρου και πάλλευκο φως. Αυτά τα στοιχεία, που ταιριάζουν τόσο με το κλίμα, είναι η πατρίδα μου και αυτά είναι και παγκόσμια με ένα τρόπο αλλά και μοναδικά εδώ. Τα μοναδικά, είναι τα στοιχεία που συνδυάζονται με ειδικό τρόπο στην ελληνικότητα μου, τα παγκόσμια είναι τα υπόλοιπα εφόδια μου -για το παγκόσμιο ταξίδι. Έχω δυο βάρκες να πατήσω και αυτό με κάνει απόλυτα ελεύθερο.

Επειδή τα έχω αυτά, όπως άλλοι, σε άλλους λαούς, έχουν κάποια από αυτά και κάποια άλλα ως θεμέλια της ύπαρξής τους, είμαι άνθρωπος ικανός να αγαπήσει και να καταλάβει τους άλλους και ταυτόχρονα να διατηρήσει την αρχική του μνήμη.,

Δρόμος, κι ας φάνηκε ατέλειωτος....

Περπάτησα πολύ. Συνάντησα το φόβο εντός μου, έζησα την αμφιβολία για μένα, για τον άλλο, για τον ξένο. Βρήκα την ανθρωπιά, την αρετή, την αγάπη, σε πάμπολλους ανθρώπους, κάθε καταγωγής και ιστορίας. Δε μετανιώνω,παρά για όσα δεν προσπάθησα αρκετά όταν βρέθηκαν μπροστά μου.

Δεν θα ξεχάσω. Τους ετοιμοθάνατους ασθενείς που μου είπαν πως με αγαπούσαν. Το κοριτσάκι από την Αλβανία, που 24 ωρών το πήγα με αεροπλάνο, σχεδόν παράνομα, από το νοσοκομείο της Κω στην εντατική της Αθήνας στην αγκαλιά μου. Δεν θα ξεχάσω, την Αλγερινή από τη Γαλλία, που πέθανε μιλώντας στον αγαπημένο της στα Γαλλικά. Δεν θα ξεχάσω, τις πιο γλυκιές γωνιές του τόπου μας. Αυτές, τις ζω κάθε μέρα, πιο αληθινές από ποτέ, χάρις σε όσα έζησα. Χάρις στην ανθρωπιά που άφησα να κατοικήσει μέσα μου.

Δεν θα ξεχάσω όλη αυτή την αγάπη, που λάξευσε μέσα μου την αμφιβολία και την έκανε απορία και ευκαιρία.

Για αυτό ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο και έκλεισα τα προηγούμενα.

Και μια σημείωση για όσους θα "ξενιστούν" από την αραβική γραφή: Είναι ένας Κόπτης Αρχαίος Χριστιανός, που διαβάζει μια προσευχή στην έρημο. Διαβάζει, ένας Αιγύπτιος, σε αραβική γραφή, μια βορειοαφρικανική γλώσσα, για μια ελληνιστική-ισραηλιτική θρησκεία, σε μια μουσουλμανική χώρα. Ας είμαστε λοιπόν ανεκτικοί, απέναντι στα στιγμιότυπα της ιστορίας που ζούμε.

ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΡΜΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

"Σαν το πουλί πάνω στο σύρμα"

Έκκληση κατά του Τείχους της Οδύνης στον Έβρο

Ο λόγος είναι ένας και μόνο: Οι μετανάστες δεν ξέρουν πως υπάρχει τείχος. ¨Όταν δουν το σύρμα, θα δοκιμάσουν να το περάσουν. Χειμώνα, νύχτα, με παγωνιά, όταν δεν έχει σκοπιές. Θα μπλέκονται και θα πιάνονται επάνω σαν πουλιά. Και μετά, θα έρθει το χιόνι...

Περιέγραψα πιο παλιά το φαινόμενο της εγκατάστασης μεταναστών από το Μεξικό στις συνοριακές πολιτείες των ΗΠΑ, και εξήγησα πως αυτό οδήγησε στην αλλαγή της πληθυσμιακής σύνθεσης. Αυτό όμως, ένα φαινόμενο τοπικό εκεί, δεν σημαίνει πως πρέπει να υψώσουμε κι εμείς φράχτη, όπως έγινε στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Το παράλληλο απαίσιο βήμα, τις ένοπλες ομάδες που "φυλάσσουν" την αμερικανική "αγνότητα" σκοτώνοντας αθώους μέσα στις ερημιές της Αριζόνα, το έχουν ήδη μιμηθεί, στις γειτονιές της Αθήνας. Όποιο πρόβλημα και εάν έχει γεννηθεί από κάποιες (ενδεχομένως) μικρές ομάδες μεταναστών, μπορείς να το λύσεις με την αυτοοργάνωση, με την προσέγγιση των οργανώσεων αρωγής, με την επίκληση στην αστυνομία. ΟΧΙ με το να οργανωθείς σε ναζιστικές/ εγκληματικές οργανώσεις, ούτε με το να ψηφίζεις καρικατούρες δικτατόρων.

Όλοι σχεδόν οι μετανάστες από την Ασία, δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Είναι οι ελληνικές πολιτικές της εκμετάλλευσης που τους κράτησαν εδώ. Είναι οι πολιτικές του συμβιβασμού, του εύκολου χρήματος, της συνεργασίας με το οργανωμένο έγκλημα, που τους κρατάν σε ένα τόπο όπου δεν θέλουν να μείνουν. Είναι όλες οι πολιτικές που δεν έχουν όνομα, και που δεν τους δίνεται ποτέ όνομα. Ο Αμπντούλ, ο Χάσαν, ο Τζαφέρ, έχουν πάντα όνομα. Οι μεγάλες κατασκευαστικές και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών / Δουβλίνο 2, δεν έχουν;

Όσο για την Ελλάδα, ναι, αυτή την μικρή Ελλάδα μας,μέσα σε ένα δύσκολο κόσμο, τι μπορεί να δώσει στους δυστυχισμένους; Πέρα από τις διεθνείς συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης και τις μουσουλμανικές χώρες της Μεσογείου, μια άνευ όρων πίεση στις οικονομικές και άλλες συναλλαγές της Τουρκίας με την ΕΕ, veto παντού ως την κατάργηση της Συνθήκης Δουβλίνο 2. Στα βασικά σημεία, ανθρώπινη διαμονή. Εργασία σε πολλές χιλιάδες,με συμβόλαια ορισμένης διάρκειας, που θα τους δώσουν δυνατότητα να γυρίσουν στον τόπο τους. Άσυλο, διακριτικά, σε όσους το δικαιούνται. Οι άνθρωποι που δικαιούνται πολιτικό άσυλο, είναι συνήθως οι πιο μαχητικοί, οι πιο πρωτοπόροι, στις κοινωνίες τους. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι πλούτος για κάθε κοινωνία, δεν είναι αυτοί που θα ακολουθήσουν φονταμενταλιστικά δόγματα, ούτε θα θεωρήσουν τη γυναίκα τους παιδοποιητική μηχανή για να κάνει "αναρίθμητα παιδιά" κατά μέσο όρο.

Τι εμποδίζει την Ελλάδα να δώσει πολιτικό Άσυλο, διακριτικά, σε μερικές χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες από το Ιράν, το Ιράκ, το Κουρδιστάν ή την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν ή το Πακιστάν; Είναι το 0,2% του πληθυσμού. Ποιόν ενοχλεί η αγωνίστρια της δημοκρατίας από το Κουρδιστάν, η δασκάλα που πέταξε το τσαντόρ στο Αφγανιστάν, ο καταδιωκόμενος νεστοριανός χριστιανός από το Ιράκ, ο συνδικαλιστής από το Πακιστάν και ο δάσκαλος από την Παλαιστίνη; Ποιόν ενοχλεί ο Εβραίος διανοούμενος, ο Λιβανέζος φιλόσοφος (ο Ζήνων ήταν Φοίνικας και ο Φίλων ήταν Εβραίος), ο Αιγύπτιος καθηγητής; Οι άνθρωποι αυτοί, δεν θα γίνουν το διαβατήριο "εκατομμυρίων" για την Ελλάδα,αλλά το διαβατήριο και η έξωθεν καλή μαρτυρία της Ελλάδας για τον κόσμο. Είναι ένα "ρίσκο" (της τάξης του ... 0,2%) που είναι άνευ λόγου να μην το λάβουμε και δεν είναι ανεπίστρεπτο.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η είσοδός τους εδώ, αλλά η Ευρώπη που τους σιχαίνεται,που τους μισεί και δεν τους θέλει. Είναι η Ελλάδα,όπου δούλεψαν σαν νέοι σκλάβοι στα φαραωνικά Ολυμπιακά έργα. Το λιγότερο που τους χρωστάμε, είναι να αγωνιστούμε για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, με τους τρόπους που ειπώθηκαν παραπάνω -και άλλους. Θέλει όμως η Ευρώπη να ζουν οι λαοί τους υπόδουλοι και εξαθλιωμένοι, θέλει η Ευρώπη να μην λάβει δρακόντεια οικονομικά μέτρα κατά της Τουρκίας που βγάζει 8 δις ευρώ το χρόνο από το δουλεμπόριο.

Θέλει να χάνονται στα κύματα, να πιάνονται στα σύρματα, να είναι ακόμα "κάποιοι αριθμοί".

Εμείς γιατί να το θελήσουμε;