Ναζί γυναίκες στο Ολοκαύτωμα και αρνητές του στην Ελλάδα.....

Όλη η φρίκη του ναζισμού σε μια φωτογραφία. 

Στην Ελλάδα, ναζί όπως ο κ. Κασιδιάρης και θεωρητικοί του ναζισμού  και του ρατσισμού όπως ο 

κ. Κ.Πλεύρης, αρνούνται το έγκλημα του Ολοκαυτώματος, και την καταδίκη όσων το έκαναν. Μάλιστα, θεωρούν τους ναζί ήρωες.

Το Facebook δεν επιτρέπει να ανεβάσω αυτή, μια από τις πιο φοβερές φωτογραφίες εγκλημάτων των ναζί. Για το λόγο αυτό, την ανεβάζω στο blog μου.

Ελληνικοί κομματικοί μηχανισμοί και νέες ιδέες: Βίοι ακόμη αντιπαράλληλοι

Το πρόβλημα πολλών κομματικών μηχανισμών, και γενικά των κλειστών ομάδων ή κοινωνιών, είναι πως θεωρούν ότι οι νέες ιδέες -και επομένως και οι νέοι τρόποι- τους απειλούν. Για το λόγο αυτό, προτιμούν να συνδιαλέγονται με άλλους -πολιτικούς ή μη- μηχανισμούς, παρά να ανανεώνονται σε σημαντικό βαθμό. Αυτή τους η νοοτροπία, πιέζει και τα νεώτερα ή τα εντιμότερα μέλη, ακόμη και εάν έχουν ηγετικές θέσεις, και ακόμη και εάν τα ίδια θα ήθελαν άλλες επιλογές. 

Είναι άλλωστε φυσικό, καθώς οι άνθρωποι φοβούνται το άγνωστο, και τα περισσότερα μέλη πολλών κομματικών μηχανισμών έχουν χρόνια να εκτεθούν στο καινούριο, να φοβούνται. Αυτό το φαινόμενο εξηγεί πάρα πολύ καλά και την καχυποψία -και την απόπειρα "στρογγυλέματος", προσαρμογής ή απλά λογοκλοπής- με την οποία αντιμετωπίζεται κάθε άνθρωπος ή ιδέα που ξεχωρίζει. 

Πολλά στελέχη διάφορων κομμάτων, ιδίως τα προερχόμενα από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά όχι μόνο, θεωρούν ότι κάθε άνθρωπος ή ομάδα που επιθυμεί να βοηθήσει με πρωτότυπες ιδέες,  τις οποίες δεν έδωσαν χρόνο -ή δεν μπορούν- να σκεφτούν, απειλεί τη δική τους αυθεντία. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο έχουν μάθει να σκέφτονται για να επιζούν στην ελληνική κοινωνία, όπου η κάθε τύπου κλοπή, είναι εθνικό άθλημα και σε αυτή παρεκτρέπεται κάθε ανταγωνισμός.

Στην πραγματικότητα, ακόμη και τα πιο πολιτικοποιημένα άτομα με πρωτότυπες ιδέες, δεν έχουν τη φιλοδοξία να ασκήσουν καμμία απόλυτη εξουσία -διότι η αυτεκπλήρωσή τους δεν εκπορεύεται από την κομματική αναγνώριση- αλλά την ελπίδα να βοηθήσουν και αυτά, μέσα στο ποικιλόχρωμο πλέγμα κάθε κομματικής πολιτικής.

Όποιο κόμμα λοιπόν φιλοδοξήσει να αναμορφώσει την Ελλάδα, θα πρέπει να τολμήσει, ακόμη και με τη βοήθεια ψυχολόγων, να ξεπεράσει τις φοβίες των μηχανισμών του. Αυτές οι φοβίες, μάλιστα, είναι εξίσου έντονες στον αριστερό χώρο, λόγω των πολλαπλών ψυχικών τραυμάτων από γενιές διώξεων, όσο και στο μη αριστερό χώρο, λόγω της φοβικότερης φύσης (όπως δείχνουν οι έρευνες) των ατόμων που είναι πιο συντηρητικά. 

Σε κάθε άλλη περίπτωση, χωρίς νέο και καταρτισμένο δυναμικό, όλα τα κόμματα είναι αθωράκιστα απέναντι σε παραδοσιακούς μηχανισμούς άσκησης εξουσίας και δεν μπορούν να αποκτήσουν το σεβασμό του κοινού. Το αποτέλεσμα τότε, στην καλύτερη περίπτωση ενός αντιμνημονιακού κομματος το οποίο θα αναζητά στήριξη με τα παραδοσιακά μέσα που ανέφερα αρχικά, θα είναι ασταθείς ελιγμοί και αβάσιμες συμμαχίες με το ετερόκλητο πλήθος της διαπλοκής ή της παραδοσιακής πολιτικής, από γελοίους μεγαλοεκδότες μέχρι μεταμεληθέντες υπουργούς του Μνημονίου. 

Αυτό, είναι κρίμα να συμβεί και εάν συμβαίνει, υπάρχει λίγος χρόνος ακόμη να ανακοπεί, όσο βαθαίνει η αντικυβερνητική μήνις,  παρά τις ήδη εμφανείς αρνητικές του συνέπειες.

Οι ευθύνες μιας κυπριακής χρεοκοπίας

Εάν η Κύπρος χρεοκοπήσει τις επόμενες μέρες ή ώρες λόγω μαζικών αποσύρσεων καταθέσεων από το ασταθές κυπριακό οικονομικό περιβάλλον, όπως δείχνουν κάποιες προκαταρκτικές δηλώσεις σχετικά με αυτή την πιθανότητα, η ευθύνη δεν θα είναι του κάκιστα ενημερωμένου και γενναιότατου λαού της, ούτε φυσικά των 2 κορυφαίων Ελλήνων ανεξάρτητων αναλυτών  (Αιμ. Αυγουλέας διεθνώς και Γ.Βαρουφάκης στην Ελλάδα), οι οποίοι γνωρίζοντας καλά τις τρομακτικές αδυναμίες της κυπριακής οικονομίας και την πολιτικής και στρατηγική τρωτότητα του νησιού,  επέλεξαν να στηρίξουν, ανεξαρτήτως Μνημονίου, την περικοπή, για λίγο χρόνο, κάποιων μεγάλων καταθέσεων, με συνέπεια τη φυγή μικρού μόνο αριθμού καταθετών, παρά τα όσα λένε εν χορώ τα όργανα των παγκόσμιων τραπεζών. Όπως δείχνουν οι πρώτες αντιδράσεις διεθνώς, τιο τραπεζικό σύστημα και η κίνηση κεφαλαίων πρακτικά έμειναν ανεπηρέαστες από τη μία ή την άλλη προοπτική. Αντίθετα, ήδη υπάρχουν φόβοι για εκροή από τις κυπριακές τράπεζες λόγω αβεβαιότητας.

Διότι, εάν η Κύπρος έδινε πολύ γερά ανταλλάγματα σε όσους μεγαλοκαταθέτες "κουρεύονταν" και άνοιγε και καμμία πολύ μαύρη offshore, πολλά θα πήγαιναν καλύτερα. Με τη χρεοκοπία όμως ενόψει, ίσως χάσει πολύ περισσότερα και οι τράπεζές της μπορεί να καταρρεύσουν και μόνο από τον πανικό μιας ενδεχόμενης κατάρρευσης. Επίσης, η Κύπρος είχε την επιλογή να "κουρέψει" μόνο Κυπρίους μεγαλοκαταθέτες και να ανοίξει τις πιο επίμαχες από τις offshore. 

Η ευθύνη όμως, θα είναι όσων πολιτικών είπαν ΝΑΙ στην ανακεφαλαιποίηση αδιαφορώντας για τους μικρούς καταθέτες, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί ο πληθυσμός, όπως η ΝΔ και ο πρόεδρος της Κύπρου. Με πρώτη φυσικά την ΕΕ, η οποία δεν θα έχανε τίποτε εάν έδειχνε ανοχή στη μικρή Κύπρο, τη στιγμή που το Λιχνενστάιν ή το Λουξεμβούργο, κεντρικές περιοχές της ΕΕ, είναι παράδεισοι μαύρου χρήματος.  Θα είναι επίσης  ευθύνη όσων συγχέουν το μέτρο της ανακεφαλαιοποίησης με το Μνημόνιο (οι ανεξάρτητοι αναλυτές δεν τα συνδέουν) και οι οποίοι παραγνωρίζουν τι θα σημάνει μια χρεοκοπία για ένα κατεχόμενο νησί, επάνω σε κοιτάσματα πετρελαίου στη Μ.Ανατολή. Αναμφισβήτητα δε, θα  είναι ευθύνη και του ΑΚΕΛ το οποίο διέλυσε την κυπριακή οικονομία μέσα στην εποχή των Μνημονίων και υπέγραψε το Μνημόνιο, όσο και του νυν προέδρου και του ΔΗΣΥ, οι οποίοι αρχικά είπαν προεκλογικά ότι δεν θα χειριστούν τις καταθέσεις,  κατόπιν δέχθηκαν το χειρισμό (το προσωρινό "κούρεμα") και κατόπιν μέσα στην Κύπρο υπαναχώρησαν και πάλι, καθιστάμενοι απολύτως αναξιόπιστοι.  Τέλος, θα είναι όλων όσων υπηρετούν στην Ελλάδα το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, το οποίο κίνησε γη και ουρανό για να μην αγγιχθούν οι καταθέσεις, ενώ αποτελούν καλύτερο τεκμήριο πλούτου από τη φορολογία.

Ευχαριστώ ξανά τους φίλους αναλυτές που βοήθησαν να  συλληφθεί, να τεκμηριωθεί και να ολοκληρωθεί κάθε άρθρο αυτής της σειράς για την Κύπρο.

Ελπίζω ολόκαρδα να κάνω λάθος 

Και για τη χρεοκοπία, και για τις ευθύνες

© 2013 Γιώργος Θωμαϊδης

Οι δυο όψεις ενός ΟΧΙ

Τώρα μπορώ να πω πια ότι υπήρχε πάρα πολλή ανάγκη για να ενημερωθεί κάποιος κόσμος σχετικά με το θέμα της Κύπρου, το οποίο τώρα μπαίνει σε απρόβλεπτους δρόμους. Ο πιο σημαντικός Έλληνας ειδικός στον κόσμο, αλλά και ο πιο σημαντικός ειδικός μέσα στην Ελλάδα, και οι δυο ενάντιοι στις υφεσιακές πολιτικές που ακολουθούνται, τάχθηκαν υπέρ της συνήθους τακτικής της ανακεφαλαιοποίησης, (η οποία υπήρχε και πριν από τα Μνημόνια), ανεξαρτήτως των άλλων μνημονιακών επιταγών, που δεν τις επιδοκιμάζουν. Και στις εκπεφρασμένες σε δημόσια κείμενα ιδέες πολλών αναλυτών, είναι βασισμένο και αυτό το άρθρο γνώμης. 

Ο κυπριακός λαός, αξίζει την αγάπη μας και το θαυμασμό μας, διότι στάθηκε με θάρρος, ακόμη και εάν στήριξε μια κατά τη γνώμη μου στρατηγικά λαθεμένη επιλογή. Οι -κάκιστα ενημερωμένοι - Κύπριοι αδελφοί μας πολίτες αξίζουν την εκτίμησή μας, όχι ο ΔΗΣΥ που άλλα είπε και άλλα έκανε, και στις εκλογές και διεθνώς, ούτε το ΑΚΕΛ, το κατεξοχήν υπεύθυνο για την κυπριακή κατάρρευση, ούτε το ΑΚΕΛ με τον ΔΗΣΥ συνδυασμένα, που έχασαν τον έλεγχο των τραπεζών. Ας`θυμόμαστε, ότι από την Κύπρο ξεκίνησε η ΕΟΚΑ, ότι το Μακάριο με ανείπωτο εκβιασμό τον οδήγησαν στη συμφωνία του 1960, και ότι τα ανεξέλεγκτα πάθη ακόμη και κάποιων πολεμικών (όχι πολιτικών ή ηθικών) ηρώων, οδήγησαν τελικά στην τραγωδία. Ας μην ξεχνούμε κυρίως όμως, ότι τόσο ο Χριστόφιας όσο και ο Αναστασιάδης είπαν ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν, ενώ ο ηρωϊκός Κυπριακός Ελληνισμός είπε το θαυμάσιο ΟΧΙ. Αυτός όμως θα υποφέρει και από ένα δικό τους λάθος. 

Ας αναρωτηθούμε επίσης εάν το να παίρνει τηλέφωνο ο Πούτιν και να απειλεί ότι θα πέσει ο πέλεκυς στην Κύπρο αν επανακεφαλαιοποιηθούν -ακόμη και για λίγο χρόνο- τα "ολοκάθαρα" δισεκατομμύρια κάποιων Ρώσων υπερ-μεγαλοκαταθετών, δείχνει σεβασμό στην εθνική κυριαρχία της Κύπρου και εάν τέτοια εξάρτηση της Κύπρου από τη Ρωσία, θα φέρει ή όχι αντίποινα από την Ουάσινγκτον, μέσω της πίεσης που θα ασκήσει η Τουρκία για τα κοιτάσματα. 

Τα οποία η Κύπρος, καταχρεωμένη από την πολιτική Χριστόφια και τα ρίσκα των τραπεζιτών της, αλλά και χωρίς κούρεμα των ρωσικών κυρίως καταθέσεων, θα τα έχει απόλυτη ανάγκη ακόμη και χωρίς κανένα Μνημόνιο, για να μην κόψει μισθούς και συντάξεις. Και για να αγοράσει τα όπλα που έχει τόση ανάγκη. 

Αν λοιπόν ο Σόιμπλε αρνήθηκε επιείκεια και απειλεί την Κύπρο με χρεοκοπία εάν δεν κουρέψει μερικούς δικούς της και διεθνείς πλούσιους (για τους δικούς του υπολογισμούς), ο Πούτιν αρνήθηκε δάνειο σωτηρίας και απειλεί τη Κύπρο με χρεοκοπία εάν δεν κουρέψει αποκλειστικά δικούς της φτωχούς. Φυσικά, υπήρχε και μια άλλη λύση, η οποία, πίσω από τις διαμάχες, δεν προτάθηκε από καμμία πλευρά...: Η Κύπρος θα μπορούσε, ίσως, κάνοντας σε τμήματα την επανακεφαλαιοποίηση, να κουρέψει παραπάνω αρκετούς από τους πλουσίους της και τους λογαριασμούς σε offshore μόνο αυτών, έστω μεσοπρόθεσμα. Όμως δεν το έκανε.

Και ας προβληματιστούμε γιατί δεν το ζήτησε ποτέ ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος, ούτε η Ρωσία, ούτε η Γερμανία. Ο λόγος δεν είναι ότι θα φύγουν τα χρήματα, πάντως. 

© 2013 Γιώργος Θωμαϊδης

Eurogroup και Κυπριακή Τραγωδία: Υπήρχε άλλη λύση;

Όπως γνωρίζετε όσοι με ξέρετε από καιρό, είμαι από τους σταθερότερους υποστηρικτές μιας συγκροτημένης απάντησης στις πολιτικές των Μνημονίων. Επίσης, είναι γνωστό ότι θεωρώ το ελληνικό χρέος άδικο, καθώς και ως λύση για την αποπληρωμή του νόμιμου τμήματός του και την αποκατάσταση της οικονομίας, τη συστηματική φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων και καταθέσεων, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει την εκχώρηση στους δανειστές μας όλων των λογαριασμών Ελλήνων πολιτών άνω των 200.000 που βρίσκονται στο εξωτερικό. 

Sτην περίπτωση της Κύπρου όμως, oi Έλληνες, επειδή ποτέ δεν τιμωρούμαστε, δεν έχουμε κατανοήσει κάτι.  

Οι Γερμανοί όταν λένε ότι θα αφήσουν την Κύπρο να πέσει, το εννοούν. Όπως άφησαν την Ισλανδία,  μια πολύ ηπιότερη περίπτωση από της Κύπρου, θα αφήσουν και την  μαρτυρική Κύπρο να βουλιάξει, για κοινό -χυδαίο- παραδειγματισμό. Η ΑΟΖ και η γεωπολιτική και η σημασία του νησιού και του στόλου του για την Ευρώπη τις οποίες επικαλούνται πολλοί, δεν τους αφορούν -κοντόφθαλμα- τόσο άμεσα, όσο η αποστολή ενός επιθετικού μηνύματος προς τα τμήματα εκείνα του πιστωτικού συστήματος με τα οποία βρίσκεται το επίσης προβληματικό δικό τους σε πόλεμο.  Ούτε το αέριο είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στην περίπτωσή μας : Η Κύπρος έχει πρακτικά μοιράσει τα δικαιώματα άντλησης, για τα οποία ήδη υπολογίζει και τα έσοδα από το 2018 και κατόπιν. Και είναι σημαντικό ότι το νησί έχει το αέριο και μπορεί να κουρέψει καταθέσεις με αντάλλαγμα μετοχές αερίου.

Στη διεθνή πολιτική, οι αποφάσεις μπορεί να είναι άδικες συνήθως, το ζήτημα είναι τι αποτρέπουν. Ποιός από όλους τους τασσόμενους εναντίον της απόφασης του Eurogroup, έχει να προτείνει μια λύση ώστε να μη χρεοκοπήσει η Κύπρος την Τετάρτη, άλλη από την αναστρέψιμη επιβάρυνση των καταθέσεων κάποιων πάμπλουτων Ρώσων και Κυπρίων; Αν κάτι υπάρχει σε αυτή την απόφαση του Eurogroup το οποίο είναι άδικο, είναι ο τρόπος με τον οποίο πλήγηκαν οι κυπριακές τράπεζες από το ελληνικό psi καθώς και η άδικη αναλογία στην απώλεια χρημάτων των μικρότερων καταθετών, οι οποίοι θα χάσουν 7% ενώ οι πολύ πλουσιότεροι θα χάσουν 10%.  Ο στόχος αυτής της άδικης κατανομής του βάρους του "κουρέματος", είναι πιθανώς μια συμβιβαστική απόπειρα με στόχο, χωρίς να επιβαρυνθούν εξαιρετικά οι μικρότεροι καταθέτες,  να καταπραϋνθούν οι μεγαλοκαταθέτες, οι οποίοι είναι που συνήθως παίρνουν τα χρήματά τους και φεύγουν. Αυτό, όμως, είναι κάτι που ρυθμίζεται,  πιθανώς τις αμέσως επόμενες μέρες: αυτό που ΔΕΝ ρυθμίζεται, είναι η δυνατότητα της Κύπρου να βρει χρήματα για να μην χρεοκοπήσει. 

Η Κύπρος, όσο απροσδόκητο και όσο τραγικό και εάν είναι αυτό, θα χρεοκοπήσει όντως την Τετάρτη εάν δεν κάνει την επανακεφαλαιοποίηση. Η ανακεφαλαιοποίηση της Κύπρου, είναι άλλη από της Ελλάδας: Το δώρο ίσης αξίας μετοχών στα κοιτάσματα αερίου της Κύπρου μέσα σε μια πενταετία, είναι κάτι απολύτως υπαρκτό.όχι σαν τα ελληνικά κοιτάσματα που δεν είναι αξιοποιήσιμα πλην κάποιων ποσοτήτων αερίου. Επίσης, το μέγεθος της κυπριακής οικονομίας επιτρέπει όντως τη χρεοκοπία της χωρίς αντίκτυπο για την Ευρωζώνη. Άρα, η Κύπρος έχει μικρότερη δυνατότητα να αποφύγει το Μνημόνιο, αλλά μεγαλύτερη δυνατότητα ελιγμών στο τι Μνημόνιο θα υπογράψει. 

Σε περίπτωση χρεοκοπίας, η φυγή κεφαλαίων  θα είναι πολλαπλάσια της επαπειλούμενης από την ανακεφαλαιοποίηση. Άλλωστε, η μεγάλη φυγή κεφαλαίων έχει ήδη γίνει από την Κύπρο από τη στιγμή που αναφέρθηκε ότι υπήρχε ενδεχόμενο "κουρέματος", στις αρχές Ιανουαρίου.

Κανείς από τους επικριτές της λύσης του Eurogroup, δεν προτείνει άλλη εναλλακτική, ούτε διαψεύδει ότι η Κύπρος θα χρεοκοπήσει την Τετάρτη. Οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της χρεοκοπίας θα είναι καταστροφικές και χειρότερες από μια φυγή κεφαλαίων, διότι στην αναφερθείσα πλήρη φυγή κεφαλαίων από μία χρεοκοπία,  θα προστεθούν και οι διεκδικήσεις των ατόμων ή των εταιρειών που θα χάσουν τα χρήματά τους, χωρίς αντίκρυσμα σε μετοχές. Αν κάτι λοιπόν θα θα έπρεπε να γίνει στην Κύπρο, είναι ότι οι Κύπριοι τραπεζίτες, όπως και έκαναν οι επίσης νησιώτες Ισλανδοί στους δικούς τους τραπεζίτες, θα έπρεπε να είναι φυλακή. Διότι, παρά τη συνολικά χαμηλή διαφθορά στο νησί, το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου είναι βαθύτατα προβληματικό, όχι όμως όσο το ελληνικό, και θα κατέρρεε ακόμη και χωρίς το ελληνικό psi. 

Επίσης, αντίθετα από ότι πιστεύεται, η Κύπρος δεν είναι παράδεισος ξεπλύματος μαύρου χρήματος:  η Κύπρος βρίσκεται στη θέση 114 (χαμηλός κίνδυνος ξεπλύματος μαύρου χρήματος), ενώ η Ελλάδα`είναι στη θέση 29, η Γερμανία στη θέση 68, και οι ΗΠΑ στη θέση 97, είναι δηλαδή πιο πιθανό να ξεπλένουν μαύρο χρήμα από την Κύπρο. Επισυνάπτω και το σχετικό χάρτη. Η Ελλάδα ειδικά είναι στη ίδια ομάδα (πολύ μεγάλη πιθανότητα ξεπλύματος) με αφρικανικές χώρες, χώρες με καρτέλ ναρκωτικών στη Λ.Αμερική και χώρες της Αφρικής. 

http://index.baselgovernance.org/Index.html#ranking

http://index.baselgovernance.org/Index.html#map

Αυτό που επηρεάζει μακροπρόθεσμα όμως την τελική απόφαση, είναι η γεωπολιτική θέση της Κύπρου, η οποία είναι ακόμη πιο σημαντική από την ίδια την ΑΟΖ, της οποίας (ΑΟΖ) η κύρια (οικονομική) σημασία είναι κατά βάση διάρκειας δεκαετιών. Η Ρωσία -για την οποία γίνεται μονίμως λόγος ως από μηχανής θεού- αφού εγκατέλειψε την Κύπρο, τώρα απειλεί το πρόγραμμα διάσωσης με μαζική απόσυρση καταθέσεων. Το πρόγραμμα διάσωσης όμως, αν και ατελές, προστατεύει το κατεχόμενο νησί από την άτακτη χρεοκοπία. Τι έχει να μας προτείνει ο κ. Μεντβέντεφ; 

Η σωστότερη λοιπόν  λύση  ίσως είναι να ανακεφαλαιοποιήσουν τις καταθέσεις των Κυπρίων και των υπολοίπων χωριστά: Οι Κύπριοι και ξένοι καταθέτες ποσών ως 100.000 να επιβαρυνθούν με πολύ χαμηλό ποσοστό, πολύ χαμηλότερο από αυτό που προβλέπεται (7%). Οι Κύπριοι με καταθέσεις από 100.000 ευρώ να επιβαρυνθούν με ποσόστωση που να φτάσει ως το 1/3 για τις παρα πολύ μεγάλες καταθέσεις. Και οι ξένοι καταθέτες με ποσά άνω των 100.000 ευρώ να υποστούν τη μικρή κλιμακωτή επιβάρυνση για το ποσό που απομένει. Οι ειδικοί προτείνουν ανακεφαλαιοποίηση των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ με κλιμακα που να αγγίζει το 20% για τις πολύ μεγάλες καταθέσεις αν φορολογηθούν όλοι. 

Κατόπιν, όπως λέει ένας διάσημος ειδήμων,  υπάρχει χρόνος και για τροποποιήσεις και για διαπραγμάτευση. Ελπίζω, η δυσπιστία των Κυπρίων λόγω και της αφόρητης πίεσης που άσκησε αρχικά η Γερμανία ζητώντας 40% κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων, και λόγω της πολιτικά απαράδεκτης και δημαγωγικής απόφασης των υποψηφίων στις εκλογές να μη θίξουν το ενδεχόμενο επανακεφαλαιοποίησης με ανταλλάγματα μέρους των καταθέσεων, να μην οδηγήσουν τον κυπριακό λαό σε βεβιασμένες αποφάσεις.

Το σημαντικό δίδαγμα για το Ελλαδίτικο κράτος, διότι και η Κύπρος είναι Ελλάδα, είναι ότι, αυτές τις ώρες, η Κύπρος, αν και η χρεοκοπία της θα βλάψει κυρίως την ίδια, αντιστέκεται πολύ περισσότερο από ότι αντιστάθηκε η Ελλάδα, η οποία κυριολεκτικά βαστούσε στα χέρια της την Ευρωζώνη. Αυτό θα πρέπει να προβληματίσει, γιατί, παρά τις βαρύτατες ευθύνες των Κυπρίων πολιτικών, είναι παραπάνω από εμφανές, ότι οι λιγότερο διεφθαρμένες κοινωνίες (όπως η Κύπρος σε σχέση με το Ελλαδίτικο κράτος), εμφανίζουν μεγαλύτερη συνοχή σε μια εθνική κρίση. Ίσως και διότι στην Κύπρο, μαζί με τη μικρότερη Οθωμανική κληρονομιά, ο κίνδυνος είναι και πρόσφατος και διαρκής.

Θερμές ευχαριστίες σε φίλες και φίλους ειδικούς για την κρίσιμη συμβολή τους στο άρθρο

© 2013 Γιώργος Θωμαϊδης

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

Σε όλη τη διάρκεια του αντιμνημονιακού αγώνα,  το πρόταγμα το οποίο κυριάρχησε, υπήρξε ο αγώνας για την αναδιανομή του πλούτου και την εθνική μας ανεξαρτησία.  Σε αυτόν τον αγώνα, πολλές δυνάμεις έχουν δώσει το παρόν, από τη δική της οπτική γωνία καθεμιά.  Σε κάποιες από τις δυνάμεις αυτές κυρίαρχο είναι το αίτημα για εθνική ελευθερία και σε άλλες το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Το πρώτο όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το δεύτερο, διότι δεν υπάρχει έθνος χωρίς το λαό του. Συνεπώς, το πρωταρχικό αίτημα, όπως γράφω εδώ και δύο χρόνια, είναι η συνέχιση, η επιβίωση πλέον καταρχήν, του ελληνικού λαού. Χωρίς αυτήν, η κοινωνία μας κινδυνεύει να αυτοκατασπαραχθεί μεταξύ των συγκρουόμενων τμημάτων της τα οποία θα αναδυθούν μέσα από την οικονομική κρίση, και επάνω στο έδαφος της δημογραφικής διάλυσης. 

Η αναδιανομή του πλούτου και η δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους, είναι, σύμφωνα με την ιστορική πείρα, τα μόνα μέσα για την υποδαύλιση και τη συντήρηση της προόδου μιας κοινωνίας. Η αναδιανομή, είναι ακόμα πιο επιτατική διότι ο πλούτος που συσσωρεύθηκε μέσα από τη διοχέτευση του χρήματος σταδιακά από το λαό στους ολίγους, συνδυάστηκε με πολλές από τις πιο ανήθικες επιχειρηματικές πρακτικές παγκοσμίως, ακόμα και με όσους ελεύθερης οικονομίας. Η έκταση της αναδιανομής στην Ελλάδα, οφείλει να είναι τέτοια  που να ξεπεράσει τα ελληνικά και να αγγίξει τα παλιότερα σκανδιναβικά υψηλά, ώστε να μην είναι απλά προσχηματική αλλά βαθιά δίκαιη. Τέτοιου τύπου αναδιανομή, δεν προτείνεται από κανένα κόμμα ή κίνημα εκτός από την αριστερά και τις δυνάμεις (και σημαντικές μη αριστερές ανάμεσά τους) οι οποίες επιλέγουν να συμμαχήσουν με την αριστερά για την πραγματοποίηση μιας νέας φορολογικής πολιτικής.

Επίσης, η πολιτική του Μνημονίου, η βαθύτατη διαφθορά και η έλλειψη πολιτικής και κοινωνικής παιδείας, έχουν οξύνει στη χώρα το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας, και την οδηγούν καθημερινά στον αυταρχισμό, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην οικονομική φεουδαρχία και στην καταπάτηση του Συντάγματος. Για τη δικαιολόγηση αυτών των αυθαιρεσιών, το αυταρχικό κράτος καπηλεύεται  άπληστα το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων, υποσχόμενο ασύστολα   περιπέτειες στη μεσογειακή μεθόριο και αποσιωπώντας τις απλές λύσεις του μεταναστευτικού, για να αναπαράγει στη θέση τους το μίσος, και να χωρίσει το λαό σε «σοσιαλιστές- ¨φιλοέποικους¨»  και σε «νεοφιλελεύθερους- ¨εθνικά ακέραιους¨». 

Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική: Η εθνική ανεξαρτησία, και η ενεργειακή αυτάρκεια, δεν μπορούν να λυθούν στο πλαίσιο συμμαχιών με τις δυνάμεις που επέβαλαν το μνημόνιο, αλλά με την επαναδιαπραγμάτευση όλων αυτών των σχέσεων, με βάση το συμφέρον αποκλειστικά του ελληνικού λαού.   Ο  ¨ήπιος¨ ρατσισμός,  και η ¨ήπια¨ εξόντωση των προσφύγων -φιλοξενούμενων του τόπου μας,- ¨στα σιωπηλά¨,  θα διαλύσουν ηθικά το λαό μας και θα τον οδηγήσουν σταδιακά στον απολυταρχισμό. Για το λόγο αυτό, τις δραστικές και απλές λύσεις που θα λυτρώσουν προς τη σωτηρία και την ευημερία χιλιάδες απόκληρους και θα ανακουφίσουν τη χώρα από την ανθρωπιστική κριση, πρέπει να τις διαπραγματευτούν πολιτικές δυνάμεις με βαθειά ανθρωπιστική και δημοκρατική νοοτροπία. Επίσης, οι δυνάμεις αυτές θα πρέπει να είναι ελεύθερες από τις εξαρτήσεις και δεσμεύσεις προς το διεθνή παράγοντα, οι οποίες θα επιτρέψουν να ασκηθεί η δέουσα πολιτική και οικονομική πίεση, μέσω των ευρωπαϊκών και διεθνών οδών, προς τις χώρες εκείνες οι οποίες αποτελούν τους προηγούμενους σταθμούς των κυκλωμάτων της δουλείας και του πόνου.

Τέλος, στο ζήτημα της ονοματοδοσίας του γειτονικού κράτους της ΠΓΔΜ, είναι προφανές ότι οι δυνάμεις του Μνημονίου, πιέζουν για λύση σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Μαζί με τη θαρρετή στάση απέναντι στις πολιτικές των δανειστών μας,  γίνεται προφανής  η ανάγκη η διαπραγμάτευση του ονόματος, να ξεκινήσει από νέα αφετηρία, με γνώμονα την ενημέρωση του γειτονικού λαού σχετικά με την αληθινή,  απολύτως σεβαστή και πολύ παλιά, μη μακεδονική του καταγωγή, και την δημιουργία εκπαιδευτικών και πολιτιστικών σχέσεων που θα δείξουν στους δυο λαούς ότι ο ένας δεν αποτελεί φυσικό εχθρό του άλλου.

Ως όνομα, πιστεύω ότι μπορούμε να οδηγηθούμε μακροπρόθεσμα, στην αποδοχή μιας άλλης λύσης,  χωρίς το όνομα Μακεδονία στο όνομα του γειτονικού κράτους, διότι το όνομα Μακεδονία συσκοτίζει την αληθινή ιστορία και την αρχαία κληρονομιά  του μικρού γειτονικού λαού της Κεντρικής Βαλκανικής.  Επίσης, στην άμεση ιστορική περίοδο που διανύουμε, η απόδοση οποιασδήποτε εκδοχής του ονόματος Μακεδονία στο γειτονικό κράτος, ενδέχεται να ¨δικαιώσει¨, ως ¨επιτυχία¨ τον σωβινιστικό ναρκισσισμό της ηγεσίας του ως των ¨Αρείων πολεμιστών  της Βαλκανικής¨,  και να δημιουργήσει  εκεί προϋποθέσεις για νέες περιπέτειες, με άλλους στόχους αυτή τη φορά.  

Η νέα λύση,  θα μπορούσε να λάβει υπόψη της ότι στο γειτονικό κράτος ανήκει, ως 2 νότιες, μη εκτεταμένες, επαρχίες ,  ένα μικρό τμήμα της ιστορικής (αρχαίας) Μακεδονίας, αλλά μεγάλο μέρος της βόρειας κοιλάδας του Αξιού. Ονομάζεται όμως μόνο κατά τον ίδιο τρόπο που στην Ελλάδα, στην Τουρκία και στη Βουλγαρία, ονοματοδοτείται μια επαρχία με το όνομα Θράκη,  από τους αρχαίους Θράκες, γεωγραφικά και μόνο, η οποία δεν σχετίζεται με το συνολικό όνομα του κράτους. Το όνομα αυτών των 2 επαρχιών, θα μπορούσε να έχει τιμητική πολιτιστική αξία για το γειτονικό λαό, κατά τον ίδιο τρόπο που έχει τιμητική πολιτιστική αξία η ονοματοδοσία ¨Αθήνα¨ σε πόλεις της αμερικανικής ηπείρου.  Με τον τρόπο αυτό, τα ιστορικά τραύματα μεταξύ των δύο λαών μπορούν να επουλωθούν σταδιακά και μία εποχή φιλίας να ξεκινήσει. 

Μεμονωμένα πρόσωπα, αδιαμφισβήτητης ακτινοβολίας, βαθύτατης κοινωνικής ευαισθησίας και σεβαστής αναλυτικής σκέψης υπάρχουν αναμφισβήτητα και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα αντιμνημονιακά σχήματα και συμμαχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, είτε δεν πολιτεύονται, είτε προάγουν διαφορετικές στρατηγικές λύσεις για το εσωτερικό πρόβλημα της πατρίδας μας.  Σε αυτές τις λύσεις, υπάρχουν πάρα πολλά θετικά στοιχεία, τα οποία δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια μελλοντική συνεννόηση.

Επειδή η Ενωτική Κίνηση αποτελεί έναν αυτοδύναμο πολιτικό πόλο, ο οποίος συνδυάζει ισόρροπα την αναλυτική προσέγγιση των εθνικών προβλημάτων, με την κοινωνική ευαισθησία και την ακρόαση πολλών πολιτικών φωνών οι οποίες επιθυμούν αληθινή δημοκρατία, αποφάσισα να τη στηρίξω στις ερχόμενες εκλογές.  Η ελληνική κοινωνία, για ακόμα μια φορά, καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην αληθινή δημοκρατία,  η οποία βασίζεται στη λαϊκή βούληση - ισονομία και σε εναλλακτικές που καταργούν τη δημοκρατία μέσα από την οικονομική και μορφωτική ανισότητα.  Σε αυτή την επιλογή, όλοι οι πολίτες, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, αριστεροί, ελευθεριακοί, συντηρητικοί ή προοδευτικοί, μπορούμε να συγκλίνουμε μέσα από το διάλογο και την ανταλλαγή ιδεών. Αυτή η αλληλεπίδραση,  και η πνευματική ποιότητα, είναι τα στοιχείο που, προσωπικά, ξεχώρισα στην Ενωτική Κίνηση και στη δράση της και για αυτό πιστεύω ότι αξίζει υποστήριξης στις ερχόμενες εκλογές.  Η συμμαχία με το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε ένα κοινό,  Ενωτικό Μέτωπο, ενισχύει αυτή την ελπίδα του λαού μας για μεγαλύτερη ελευθερία και για κοινωνική δικαιοσύνη, σε μια αληθινά ανεξάρτητη πατρίδα.

Σε όλη την ιστορία της σύγχρονης πολιτικής, στις κρίσιμες στιγμές, οι πολίτες με προέλευση το κέντρο, τους φιλελέυθερους και τους ανένταχτους δημοκράτες, συμμάχησαν πάντα με τα κόμματα και τα κινήματα που ενδιφέρθηκαν πρώτα και κύρια για τη ζωή και την υγεία των πολιτών. Με συνείδηση της τόλμης που απαιτεί η σύγκλιση, αποφάσισα να στηρίξω ενεργά αυτή την πρωτόγνωρη και για αυτό βαθύτατα ελπιδοφόρα προσπάθεια.

Γιώργος Θωμαϊδης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ 

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ 

ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΩΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ

Αγαπητέ Αλέξη,

 Είμαι γιατρός στο ακριτικό νησί της Λέρου και συνομήλικός σου,

 Η τοπική κοινωνία και το Ψυχιατρείο όπου εργάζομαι, ζουν τις δραματικές συνέπειες της ασυδοσίας της πλουτοκρατίας και –πλέον- και της εγκατάλειψης της ελληνικής μεθορίου από το κράτος. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το εθνικό ζήτημα δένει απόλυτα με το κοινωνικό – και για αυτό αποφάσισα να σου γράψω.

 Στις προεργασίες για τις επόμενες εκλογές, τέθηκε –και δεν έχει λυθεί- το ζήτημα της διεύρυνσης του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, πέρα από το Κέντρο, προς ανένταχτους αντιμνημονιακούς πολιτικούς, όπως ο Σ. Παπαθεμελής, ο Κ. Ζουράρις και ο Ν. Μαριάς. Για τους κυρίους Ζουράρι και Παπαθεμελή, γνωρίζω περισσότερα διότι καταγόμαστε από την ίδια πόλη και θα αναφερθώ σε αυτούς κύρια και εμβληματικά για αυτόν ακριβώς το λόγο. Εκτιμώ πάρα πολύ και τον κ. Μαριά, και η παραίνεση που θα κάνω αφορά φυσικά και στη δική του συμμετοχή.

 Η πιεστική άρνηση μερίδας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Σ. Παπαθεμελής και ο Κ. Ζουράρις επειδή είναι ¨εθνικιστές¨, αποτελεί στρατηγικό σφάλμα για το αντιμνημονιακό κίνημα, αναθεωρήσιμο όμως. Όπως ακριβώς κάποτε, την περίοδο της ¨χλιδής¨, οι πατριωτικές αναφορές θεωρήθηκαν ¨ντεμοντέ¨ ( αλλά τώρα όχι), έτσι ακριβώς και τώρα, σε μια κρίσιμη στιγμή και για την αυτόχθονα κοινωνία αλλά και για τους φιλοξενούμενους της, η έλκυση τμήματος του φιλελεύθερου κόσμου μέσα από μια ευρύτερη συνεργασία για το κίνημα είναι απολύτως αναγκαία.

Αυτή τη στιγμή το διακύβευμα είναι σχεδόν αποκλειστικά η ελληνική κοινωνία- υπό την έννοια ότι οι Βαλκάνιοι μετανάστες την έχουν εγκαταλείψει διωγμένοι από την κρίση και οι μετανάστες από την Ασία βιάζονται να διαφύγουν επίσης από αυτή. Μικρή σημασία έχει το πώς κανείς θα προσδιορίσει ακριβώς την ελληνική κοινωνία, αλλά μεγάλη το αν νοιάζεται για αυτή και τη συνέχισή της, άρα και τη συνέχιση του εσωτερικού διαλόγου σε αυτή. Άλλωστε, από το αν αυτή η κοινωνία θα μετασχηματιστεί σε μια ταγματασφαλήτικη νεοφιλελεύθερη φεουδαρχία ή θα δημιουργήσει μια ευημερούσα δημοκρατία, θα κριθεί και το πως θα φερθεί και σε όσους τύχει να εξαρτηθούν ή να διέλθουν από αυτή.

Κανένα πλέγμα ιδεών (με την εξαίρεση ποινικών αντιλήψεων όπως οι ναζιστικές και οι φασιστικές ιδέες και ληστρικών όπως οι νεοφιλελεύθερες απόψεις οι οποίες απορρίπτονται εξαρχής), δεν είναι τόσο άρτιο ακόμα , ώστε να αποκλείει εκλεκτικές συνεργασίες σε κοινή βάση. Αντίθετα, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ πιεστική για να αμφισβητηθεί. Τόσο ο κ. Παπαθεμελής, όσο και ο κ. Ζουράρις, υπήρξαν κριτικοί του συστήματος σε εποχές που ο ΣΥΝ καθηλωνόταν από τις εσωτερικές του διαμάχες – και το πλήρωσαν για αυτό.

 Ο κ. Ζουράρις, επιτέθηκε στις πολιτικές των νεοφιλελεύθερων ιδρυμάτων του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα την εποχή που αυτό στιγματιζόταν ως ¨εθνικισμός¨ και ¨συνωμοσιολογία¨. Ο κ.Παπαθεμελής, υπήρξε ο μόνος Έλληνες πολιτικός που τα έβαλε ευθέως –με διαπρύσιο ζήλο ομολογουμένως- με το κύκλωμα της νύχτας, και υπήρξε ο μόνος που χτυπήθηκε από αυτό με τόσο μένος την εποχή που κανείς δεν τολμούσε να πει το αλλού αρκούντως λογικό: Ότι δεν είναι δυνατόν να δουλέψεις φυσιολογικά, εάν πίνεις ως τις 06.30 το πρωϊ και ότι ουδέποτε στη λαϊκή κουλτούρα μας το ξενύχτι κράτησε μέχρι τις 6 το πρωϊ κατά τις ημέρες της εργασίας. Για να μη βιαστεί κανείς να το καταλογίσει αυτό ως αδιανόητο συντηρητισμό, μπορεί να πάει μια βόλτα μέχρι την Ολλανδία, την μεσογειακότατη Καταλονία ή τη Βόρεια Ιταλία. Και, τελικά, δεν μπορείς να διαγράψεις έναν άνθρωπο ούτε για ένα λόγο παραπάνω, ούτε για το πώς θα ρυθμιστεί τελικά ένα ωράριο.

 Ούτε ο χριστιανικός οικουμενισμός του κ. Παπαθεμελή, ούτε το νεοελληνικό στίγμα του κ. Ζουράρι αντιφάσκουν προς τον διεθνικό αριστερό λόγο: Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται πάρα πολύ στον πρώιμο χριστιανικό μήνυμα και για να υπάρχει διεθνισμός και πολυπολιτισμός, πρέπει να υπάρχουν στοιχειακά οι τοπικοί λαϊκοί πολιτισμοί που θα αλληλεπιδράσουν, όχι ένα άμορφο ή χαλαρά αμερικανικό πολιτιστικό σχήμα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται την διαρροή ¨κοσμοπολιτών¨ ψηφοφόρων προς τη ΔΗΜΑΡ της κ. Δραγώνα και της κ. Ρεπούση εξαιτίας των κ. Παπαθεμελή και Ζουράρι, τότε θα έπρεπε μάλλον να θυμίσει, σε όλους τους τόνους, τα εξής: Ούτε η Λευκή Γενοκτονία των αυτοχθόνων Πομάκων της Θράκης με την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία τους από την κ. Δραγώνα συνιστά κοσμοπολιτισμό, ούτε σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα θα έγραφαν στ α σχολικά βιβλία ότι οι Εβραίοι ¨συνωστίζονταν¨ στις ράγες του Άουσβιτς.

 Όσον αφορά στο όνομα της ΠΓΔΜ, αλλά και στην εθνική συνείδηση των κατοίκων της θα θυμίσω τα εξής: Οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά πάνω στις διεθνώς αναγνωρισμένες αλήθειες και στον τοπικό πολιτισμό τους. Ο γειτονικός μας λαός πιθανώς έχει, ένα μέρος του τουλάχιστον, μια δική του ταυτότητα, με τη δική της λαϊκή ιστορία, μουσική και τέχνη. Δεν του χρειάζονται τα παραληρήματα του Μακεδονισμού, τα οποία κιβδηλώνουν το παραδοσιακό όνομα της κοιτίδας του, της κοιλάδας του Αξιού, το οποίο αυθαίρετα οι Οθωμανοί ενσωμάτωσαν σε μια ¨Μακεδονία¨ πιθανώς και με την καθοδήγηση των δυτικών ιμπεριαλιστών.

 Ούτε ο γειτονικός μας λαός είχε ανάγκη να γίνει άθυρμα στα χέρια του κάθε σταλινικού και μετασταλινικού σφυροκοπήματος, από το 1925 ως το 1990, για να αποκτήσει μια δική του κοιτίδα. Ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς, σημαίνει ειλικρίνεια, όπως θα έλεγε ο Γ. Κορδάτος. Η αφυψηλού, χωρίς επίπτωση στις μάζες κοινωνική κριτική που καθήλωσε τον ΣΥΝ στο 3% για χρόνια, πρέπει αναθεωρηθεί και προς την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής: Να σπάσει τα δεσμά και τους φόβους απέναντι στα εθνικά ζητήματα, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της.

Στο ζήτημα του δημογραφικού, η επίπτωση της δημογραφικής γήρανσης και της συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, είναι πιο εμφανής από ποτέ στην έκπτωση της πνευματικής και οικονομικής ζωής και στην αδρανοποιητική επιρροή των μεγάλων ηλικιών στο πολιτικό σκηνικό. Το ότι άνθρωποι όπως ο κ. Ζουράρις και ο κ. Παπαθεμελής μίλησαν για την ανάγκη να στηριχθεί η μητρότητα, σε ποιο ακριβώς σημείο αντιφάσκει με το πρόταγμα της Αριστεράς για στήριξη της μητρότητας –έγγαμης ή άγαμης- στο χώρο της εργασίας;

 Το άνοιγμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στους κ. Παπαθαμελή και Ζουράρι, απαιτεί τόλμη: Όχι την τόλμη του πολιτικάντη, αλλά την τόλμη αυτού που επιδιώκει την ηγεσία. Όσο το ριζοσπαστικό κίνημα δεν πείθει τον ελληνικο λαό ότι θα εγγυηθεί τη συνέχεια της εθνικής αυτονομίας και θα φερθεί με στρατηγική πρακτική και τόλμη στα διεθνή ζητήματα, τόσο θα χάνει την απήχησή του σε μείζον μέρος του λαού. Οι ψυχολογικές ερμηνείες αυτού του φαινομένου είναι απλές: αναπάντεχα πολλοί πολίτες, θέλουν να ζήσουν πρώτα ως Έλληνες και κατόπιν ευπορότεροι. Αυτή η στάση, δεν δείχνει εμπάθεια, αλλά στάση ζωής και συχνά και γενναιότητα: και για αυτό, θα είναι κρίμα να αφεθεί σε χώρους οι οποίοι δεν θέτουν το ζήτημα της αναδιανομής και –χειρότερα- να ωθηθεί να εκφυλισθεί ακόμα δεξιότερα ή απλά να παραμείνει στη ΝΔ.

 Οι μέρες είναι πάρα πολύ λίγες και η αναγκαία τόλμη μεγάλη. Εάν όμως ευοδωθεί, μπορεί αυτή η χώρα να αλλάξει.

 Σκέψου το, και κάνε μια πρόσκληση.

Η ευκαιρία είναι μεγάλη για τον τόπο, αλλά και για σένα τον ίδιο.

 Με πολλές ελπίδες, από τη Λέρο,

 Γιώργος Θωμαϊδης,

Ειδικευόμενος Ψυχιατρικής

 Συγγραφέας